YAZ BİTMESİN

Aylar sonra...

2009-01-07T15:34:00.002+02:00

Aylar sonra ilk yazı... Nereden başlasam sıkıntısı içimde. En iyisi kısa bir başlangıç yapıp daha sonra hiçbirşey olmamış gibi devam etmek. Şu anda oğlum uyuyor, portakal reçelim ocakta tıkırdıyor, evimdeyim, huzurluyum.
Oğlum yarı yaşına geldi. Şu son 6 ayda yaşadığım duyguları toplasam 32 yaşıma kadar yaşadıklarımla yarışamaz bile.
Ben artık anneyim.

Pek tatlı pek yaramaz :)

2008-08-14T15:09:00.002+03:00

Pek tatlı pek yaramaz diyor babası onun için. Gerçektende öyle. Tatlı olduğu kadar yaramaz ve huysuz benim oğlum. Öncelikle kucağa feci alıştı. Uyumadığı zamanlarda mutlaka kucakta olacak. Ben elimden geldiğince her ağladığında kucağa almadan susturmanın yollarını deniyorum. Dikkatini dağıtmak için konuşuyorum, şarkılar söylüyorum, yanında olduğumu hissetsin diye şekilden şekile giriyorum, henüz ağzında tutamadığı emziği dakikalarca kolum uyuşana kadar ağzında tutuyorum. Ve şu anda aklıma gelmeyen birçok yöntem deniyorum beyefendi kucağı unutsun diye. Ama maalesef unutmuyor aksine daha çok istiyor. Artık sırtım ağrımaya başladı ve kucağımdayken ayakları sürekli hareket halinde olduğu için dikişlerim ağrıyor son günlerde. Birde hem kucakta olacak hemde evin içinde gezineceği için paşam, ayaklarıma da kara sular iniyor. Velhasıl çok yorgun ve uykusuzum. Bu kucak olayından nasıl vazgeçirebilirim bilmiyorum ama sağolsun aile eş dost umarsızca kucağına alıp, gidene kadar kucakta sevmekten pek hoşlanıyor. Ben çok sinir oluyorum tabi. Şimdilik bu konuda kimsenin kalbini kırmadım ama kendimi zor tutuyorum. Çünkü herkese kucaktan vazgeçirmeye çalıştığımı söylediğim halde kimse beni düşünmüyor ve bir kaç saatlik kendi keyifleri için 24 saat bebeğimle birlikte olan beni hiçe sayıyorlar. İnsanlara bunu güzellikle nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Maalesef bunu en yakınlarımız bile yapıyor. Anlıyorum herkes çok seviyor ve uzun zamandır beklenen bir bebekti ama dediğim gibi kimse beni ve bebeğimi düşünmüyor. Çünkü sırf kucağa alışmasından değil benim minicik oğlum bir sürü insanın kucağında onun nefesini yada parfümünü soluyor. Belki sokaktan getirdiği mikropları alıyor. Belki abartıyorum ama konu Tuna olunca çok hassasım cidden. Çünkü ben sürekli kucağımda olduğu için kendi hijyenime çok önem veriyorum. Ama maalesef sevmek isteyenler bunu düşünmüyor :(
Birde oğlum gündüzleri uyuyup gece 20:30 dan 22:00 ye kadar süren ağlama krizinden sonra zorla uykuya dalıp gece sık sık uyanıyor. Yani gece gündüz kavramını artık öğretmemiz lazım ama nasıl? Gündüz uyutmamaya çalışıyorum mesela dün çok uzun saatler uyanık kaldı ama gece düzeni aynıydı. Yani zor uykuya dalma ve sık sık uyanma. Anladım ki gündüz çok uyumasının da bu duruma bir etkisi yok.
Haftaya inşallah kırkımız çıkacak. Bakalım zaman geçtikçe oğlumun alışkanlıkları daha insaflı olacakmı:)
Anlayacağınız sabırsızlıkla hadi oğlum artık yatağa diyeceğim günleri bekliyorum. Ama bu günleri de tüm yorgunluğuma rağmen kaçırmak istemiyorum. Oğlumun bu hallerinin de ayrı bir güzelliği olduğunu düşünüyorum ve Allahıma her an şükrediyorum böyle bir güzelliği bana bağışladığı için.

Bebeğimle geçen günler...

2008-08-07T13:23:00.003+03:00

Benim kuzu şu anda uyuyor. O uyumuşken bloğuma birşeyler yazma fırsatını kaçırmayayım dedim. Çünkü şu anda tüm hayatımız beyefendiye göre ayarlanmış durumda.
Doğduktan sonraki ilk 2 hafta oğlum şeker gibi bir çocuktu :) gece gündüz uyurdu ve gaz problemi denen meret yoktu :) aman ne güzel dedim benim oğlum çok uslu hiç zorlamayacak anne babasını :) ama şimdi sanki o şeker oğlan gitti yerine mızıldak bir bebe geldi. Gaz sancıları başladı, uyumalar azaldı, gece uyanmaları sıklaştı ve sabah erkenden uyanmayı adet edindi. Hergün huyları değişir demişlerdi doğruymuş. Sabırsızlıkla şu mucizevi kırkının çıkmasını bekliyorum. Çünkü büyükler hep kırkı çıkınca düzelir, herşey yavaş yavaş düzene girer diyorlar. Bakalım öyle olacakmı. Ama herşeye rağmen muhteşem bir sevgi bu. Ne kadar beni zorlasada tüm yorgunluğumu unutmak için yüzüne bir kez bakmam yeterli oluyor.
Geçtiğimiz hafta sonu puset aldık oğluma. Bu hafta sonu da gezmek için dışarı çıkmayı planlıyoruz. Daha önce de çıktık ama doktora ve puset almaya gittik sadece. Hem bakalım pusetinde yatmaktan hoşlanacakmı onu deneyeceğiz ki inşallah hoşuna giderde rahat rahat gezeriz. Çünkü hem babası hemde ben bunaldık haftalardır evde olmaktan. Daha doğrusu babamız hafta içi işe gidiyor ama bir hava almaya ikimizinde ihtiyacı var.
Oğlumun doğduğundan beri kendine has huyları var. Acıktığı zaman farklı bir ağlama stili var mesela. Kucakta olmaktan çok hoşlanıyor fakat onun sevdiği pozisyonda olacak. Mesela gaz çıkarır gibi yüzü omuzumda olacak ama öyle bir yerleşiyor ki gören bu çocuk çok rahatsız der ama düzelttiğimizde kendi tekrar o yamuk yumuk şekli alıyor. Boynu felan nasıl tutulmuyor anlamıyorum ama öyle uyumayı çok seviyor birde o anda evin içinde dolaşıyorsam ondan keyiflisi yok:) Artık sesler çıkartmaya, ruh haline göre mırıldanmaya başladı. Emerken çıkardığı çok tatlı bir mırıltı var ki ona bayılıyorum. Birde son günlerde emerken yüzüme bakmaya ve incelemeye başladı. Buda çok hoşuma gidiyor. Onunla konuşunca da hafif gülümsemeler yapmaya başladı ki ilk başta tesadüf diyordum ama değil galiba çünkü bu çok sıklaştı. Hergün banyosunu yaptırıyoruz babasıyla. Ha bu arada biz yanımızda uzun süreli bir yardımcı istemedik. Hani genelde anneler filan gelir haftalarca kalır ya biz tercih etmedik böylesini. Çünkü en kısa zamanda bizbize kalıp adapte olmak istedik oğlumuza birde her kafadan bir ses çıkar ya hani, yaşamak istemedik bunu açıkçası. Hani birileri birşey der aslında sana terstir ama kırmamak için birşey diyemezsin yapmak zorunda kalırsın. İşte en hassas dönemlerimizde kendimizi bu olaylarla bunaltmayalım dedik. Çok şükür şimdi iyice alıştık birbirimize zaten. Hatta bebişimizi ilk biz yıkadık annesi ve babası olarak. Çok özeldi bence.
Bu arada sağolsunlar gelen giden de çok oluyor tebrik için. Hamiş arkadaşlara tavsiyem doğuma yakın derin dondurucuya börek tarzı ikramlıklar hazırlayıp koysunlar. Bana her iki annemde hazırladı sağolsun sarmaları börekleri. Misafir gelince çok pratik oluyor hemde insan ne ikram etsem diye düşünmüyor ve sadece pişirmesi kaldığı için, bu telaşlı ve 5 dakikaya bile muhtaç olunan günlerde hazırlamak zaman almıyor. Bu arada deliksiz uyuyabilmek ne kadar muhteşem birşeymiş onu anlamış oldum :) gerçekten akşam yatıp sabah kalkabileceğim günleri iple çekiyorum. Şu anda en iyi ihtimalle saat başı uyanıyoruz her gece. Birde oğluş beyin canı tekrar uyumak istemezse tam bir eziyete dönüşüyor. Bazen gece olmasını istemiyorum : ) Neyse o iyi olsunda ben katlanırım tüm zorluklara.
Şimdi uyandı benimki gitmem lazım:) kendinize iyi bakın.

Büyük aşk...

2008-07-19T00:29:00.003+03:00

Oğlum geldi. Hemde beklediğimiz tarihten 2 gün önce. Mümkün olduğunca ayrıntılı anlatmaya çalışacağım hazır oğlum uyuyorken. En azından bebek bekleyen arkadaşlar için belki bir faydası olur benim doğum tecrübem.
Doktorumuz ile 14 temmuz tarihi için anlaşmıştık. Nasıl olsa sezaryen yapacağım için bari planlı programlı olsun demiştik fakat 12 Temmuz günü ben gezip alışveriş yapıp eve geldiğimde anormal bir durum olduğunu farkettim. Hemen doktorumuzu aradım oda hemen hastaneye gel dedi. Hastaneye gittik apar topar nst cihazına bağlandım. 1 saat kadar cihazda kaldım birde dr muayene etti ve henüz birşey yok eve gidebilirsin 14 temmuz tarihinde görüşürüz dedi. Eve geldik herşey normal gidiyordu taki gece 2 civarında suyum gelene kadar. Birde sancılar başladı. Tekrar doktorumuzu aradık acilen hastaneye gitmemi doğum ekibini arayıp doğuma hazırlanacağını söyledi.
Biz yine acilen hastaneye gittik. Tekrar nst cihazına bağlandım. Uzun bir süre sancılar takip edildi. Bu arada doğum odası ve ekip hazırlandı. Ve gece 5:45 de doğuma alındım. Aslında sancılar başladığı için normal doğum yapabilirdim ama sancılara dayanamadım. Saat 6:11 de oğlum sezaryen ile dünyaya geldi. Ben daha önceden epidural anesteziye karar vermiştim zaten. Ve şükürler olsun hiç pişman olmadım. Doğum çok iyi geçti. Ekip çok uzmandı ve sohbet ederek doğum yaptım resmen. Epidüral tercih etmemin sebebi o anı yaşamak ve oğlumu ilk benim görmek istememdi. Oğlumu hemen yanıma getirdiler ve birbirimizi öpüp koklamamızı sağladılar gerçekten çok güzel ve özel anlardı.
Bu arada bebek bekleyen arkadaşlara belki fikir verir diye anlatmak istiyorum. Ben doğumu acı.badem hastanesinde yaptım. Gerçekten çok memnun kaldım. Hizmet ve ilgi çok iyiydi. Ben daha önce doğum yapan arkadaşlarımın tecrübelerine dayanarak yanımda bir sürü eşya götürmüştüm. Fakat kendim için götürdüğüm çamaşır ve pijamalar haricinde hiçbirşeye ihtiyaç kalmadı. Mesela oğlum için 2 takım hastane çıkışı, 1 paket bez, kendim için gerekli olabilecek başka bir sürü malzeme götürdüm ama herşeyi hastane karşıladı.
Sonra evimize geldik. İlk günlerimiz biraz zor geçti. Biz ona o bize alışana kadar bocaladık hepimiz. Ama Allahıma şükürler olsun oğlum 1 haftalık oldu ve yavaş yavaş düzene giriyor herşey.
Şu anda inanılmaz bir sevgi ve aşk yaşıyoruz onunla. Biz resmen aşık olduk oğlumuza. İnşallah bebek bekleyen herkes hayırlısıyla sorunsuz ve sağlıklı bir şekilde yavrusunu kucağına alır.

Heyecanlı bekleyiş, son günler...

2008-07-08T20:12:00.002+03:00

Arkadaşlar kısmetse 14 temmuzda doğuma gidiyorum.
Bu arada evde bol bol dinlendim, hazırlıklarımı tamamladım, bebişimin eşyalarıyla ve evle oyalandım. Evde olmak hem bana hemde oğluma çok iyi geldi. İş stresi, yol yorgunluğu olmadan mutlu mesut tamamladık günlerimizi çok şükür.
Bu arada sezaryen doğuma karar verdim. Zaten eğer normal doğumu beklersem belki de olamayacağını çünkü maşallah bebeğimin gelişimi biraz önden gittiği için kilolu bir bebek olabileceği, bu durumda da normal doğumun yapılmadığını söyledi doktorum. Tabi bunların hepsi ihtimal ama zaten bana da sezaryen biraz daha ağır basıyordu. Birçok arkadaşımla bu konu hakkında konuştum ve çok araştırdım çoğunluk sezaryeni tavsiye etti. Bunun dışında normal doğumda olabilecek aksiliklerde cabası. Bilmiyorum bir karar verdik Allah pişman etmesin inşalah. Anestesi olarakta epidural tercih ettim. Daha doğrusu doktorum çok tavsiye etti. Aslında bende bebeğimi ilk gören kişi olmak istedim açıkçası.
İnşallah en kısa zamanda bebeğim ve benim iyi haberlerimizle dönerim. Ne olur bizim için dua edin.

33. Hafta ve biz :)

2008-05-28T12:52:00.012+03:00

Biliyorum çok oldu yazmayalı ama işlerimi yoluna koyana kadar bloğumla hiç ilgilenemedim. Artık evdeyim. İnşallah bundan sonra daha çok güncelleyebilirim. Bu arada birde grip atlattım. Koca kış o kadar korudum kendimi hasta olmadım tam sıcaklar bastırdı ben yatak döşek yattım. Neyseki çok şükür iyiyiz şimdi oğlumla.

Rutin kontroller sıklaştı. Artık 10 günde bir gidiyoruz doktora. Geçenlerde ilk kez nst ye bağlandım. Günler geçtikçe doğum heyecanı basmaya başladı sanki. Birde etraftan normalmi düşünüyorsun sezaryenmi diye sorular sıkça sorulmaya başladıkça ben strese giriyorum. Herkes ne kadar meraklı. Sanki doğuma ben karar verebilecekmişim gibi bana soruyorlar oysaki o zamana ne olacağı bellimi. Son anda dr neye karar verirse o olacak. Benim birçok arkadaşım son ana kadar normal doğum istiyorum diye ısrar etti ama son anda sezaryen oldu hepsi. Sanırım doktorlar normal doğum gibi bir riske girmek istemiyor yada sezaryenin günü belli saati belli oluşu işlerine geliyor bilemiyorum. Neyse yani sonuçta şu anda doğumun nasıl olacağı konusunda düşünmüyorum ve düşünmek istemiyorum ama herkes ısrarla hatırlatmaya çalışıyor :)

Bu arada oğlumun odasıda geldi. Yavaş yavaş yerleştiriyorum. Resimde görüldüğü gibi dayanamadım uyku setini serdim hemen:) Aslında daha erken ama olsun aşkımla odasına girip girip seviyoruz yatağını :).

Kuğuucuğuma söz vermiştim göbiş resimlerimi yayınlayacağım diye. İşte oğlum ve ben :) ama kusura bakmayın yüzümü sansürlemek durumunda kaldım :)

Yaptığım hareket zafer işareti değil efenim :) hamileliğimin 2. ayında olduğumun işaretidir :)

Yukarıdaki 1,5 ay önceki halim. Bakmayın tombul çıktığıma hava soğuktu ve kalın giyinmiştim :)

Bu iki resimde bir hafta önce çekildi.

27. Hafta

2008-04-15T15:18:00.002+03:00

Günler geçiyor. Bazen çok yavaş, bazen çok hızlı. Allah kısmet ederse bebişime kavuşmama 3 ay kaldı. Tabi zamanında gelirse inşallah. 3 ay çok uzun geliyor şu anda bana. Onu görebilmek için çok sabırsızlanıyorum ve çok özlüyorum. İnşallah sağlıklı bir şekilde olur her şey ve yolunda gider. Oğlumla birlikte bende büyüyorum demiştim ya, karnım büyüdükçe günlük aktiviteler zorlaşmaya başlıyor. Çabuk yorulmaya başladım mesela. Gece uykuları artık eskisi gibi deliksiz değil ve yüz üstü yatmayı çok özledim. Farkında olmadan yüzüstü veya sırtüstü yatarım diye tedirgin olup kafama takıyorum ve bazen sırf bu yüzden bile ani uyanmalarla uykum bölünebiliyor. Reflü canıma okumaya başladı, nefes daralmaları da cabası.
Ama tüm bu sıkıntılara rağmen hamilelik muhteşem bir şey. Gerçekten büyülü bir dünya. Onun hareketlerini hissetmek her şeye bedel. Şu anda bizim için ondan önemlisi yok. Allahıma her zaman şükrediyorum onu bize gönderdiği için ve dua ediyorum tüm isteyenlere nasip etsin diye. Ayrıca sağlıklı olsun diye de durmadan dua ediyorum. Bazen çok endişeleniyorum iyimi acaba diye. Karmakarışık duygular işte.
Neyse gelelim evle ilgili konulara. Banyo tadilatı bitti fakat henüz tamamlanmayan bazı kısımlar var. Sanırım genellikle bu mevsim boya badana ve tadilat zamanı olduğu için bu konuda çalışan kişi ve kurumlar oldukça yoğun. Hafta sonu bebişimin odasının siparişini verdik. Düşündüğümüz mobilyaların dışına çıktık tamamen ama güzel oldu sanki. Tabi mobilyalar gelip yerine yerleşmeden bilemiyor insan. Ben daha sade daha gösterişsiz bir şeyler düşünüyordum ama bebek odası için öyle bir model bulmak neredeyse imkansız. O yüzden nasıl olsa büyüyünce sade modelleri tercih ederiz diyerek tam bir bebiş odası aldık. Hani şöyle süslü, canlı renkli, sevimli, incikli cincikli modellerden işte. Benim sadelik hassasiyetimden dolayı evin her yeri renksiz olacak nerdeyse. O yüzden bebeğimin hayatımıza renk katacağı gibi odası da öyle renkli olsun bari dedim :) Bu arada hani bebek büyüyünce yandaki komidinleri çıkartılıp büyütülen karyolalar var ya onlardan aldık. Kullanışlı olur mu acaba? Bilen kullanan varsa söylesin lütfen.
Hamileliğin şu anına kadar çalışmanın bir çok avantajını yaşadım. Daha enerjik hissettim zira evde çok miskin olup sürekli yatıyorum. Evdekinden daha fazla hareket ettim, daha düzenli ve sağlıklı beslendim, daha sosyal oldum. Fakat bundan sonra ne olur bilemiyorum. Bir çok kişi son 2 haftaya kadar çalışıyor ama benim pek gözüm yemiyor açıkçası. Bir ay sonra yasal olarak doğum iznine çıkma hakkını kazanıyorum. Ne zaman çıkacağıma dair şu anda kararsızım. Zaman gösterecek tabi. İnşallah sağlığım sonuna kadar iyi olur ve sıkıntısız tamamlarım bu süreyi.
Bu arada son zamanlarda babam çok sık aklıma geliyor. Bazen içten içe ağlıyorum, bazense bebeğim üzüntümü hissetmesin diye hemen aklımı dağıtmaya, başka şeyler düşünmeye çalışıyorum. Sanırım doğum yaklaştıkça daha çok üzüleceğim. Çünkü babamın bebeğimi görebilmesini, bir kez bile olsa kucağına alabilmesini çok isterdim. Off yine kötü oldum. Kendinize iyi bakın.

Zor günler...

2008-03-24T11:24:00.003+02:00

Evde tadilat başladı. Allahım ne zor işler ne kadar bunalım günler geçiriyoruz. Evimize girilecek gibi değil şu anda. Banyonun eski fayansları kırıldığı için herşey heryer toz içinde. Aşkım beni eve sokmamaya çalışıyor ama ben yine de dayanamayıp gidiyorum. Bu arada tadilat başladığından beri kayınvalidemlerde kalıyoruz. Dün eve uğradım ve sinirlerim öyle bozuldu ki ağladım resmen. İlk başlarda ben çok ısrar ettim yaptıralım diye kocişim bunlar çok zor işler deyip yaptırmama taraftarıydı bende ona kızıyordum meğer çok haklıymış. Şu anda mecburen ikimizde işe geldik. Evde hem banyo yapılıyor hem de badana başladı. Şu an evde neler oluyor hiç haberimiz yok Allaha emanet bırakıp geldik. Neyse çok bunalım bir yazı oldu ama inanın moralim çok bozuk. İnşallah birkaç güne kadar herşey biter ve istediğimiz gibi olur. Bir aksilik çıkmaz inşallah.

Bu arada bu gün ayrıca güzel bir gün. Canım aşkımın doğum günü. Maalesef bu işlere denk geldi. Ama olsun önemli olan benim yanımda olması. Canım aşkım beni herkesten çok düşündüğünü bir kez daha hissettirdi şu son günlerde. Çok şanslı bir kadın olduğumu bir kez daha anladım.

Bebeğim iyi ki doğdun. İyi ki benim kocam oldun. Seni çok ama çok seviyorum hayatımın anlamı, mutluluğum, huzurum, herşeyim.

Yardımmm :)

2008-03-17T09:24:00.005+02:00

Biliyorum uzun ara verdim yine ama sebebini anlatayım bana hak verin olur mu? Evlendiğimizden beri evde badana yapmamıştık hadi bebiş gelmeden o işi halledelim dedik. Eh hazır badana yapıyorken banyo tadilatını da aradan çıkartalım dedik. Bu işler ne zormuş arkadaşlar. Yaklaşık 3 hafta sonu bu işlerle uğraştık ve henüz, malzeme seç beğen al, usta bul, anlaş, gün belirle aşamasını hallettik sayılır. Ustamız tanıdık ve ufak tefek tadilatlarımızı yaptırdığımız bir abimiz. İyi iş yapan ama çok para isteyen bir ekip olduğu için onlarla çalışabileceğimizi hiç tahmin etmiyordum ama sağolsun çok makul bir fiyat teklif ettiler ve bu hafta sonu banyo tadilatımız başlıyor kısmetse. Tüm malzemelerimizi aldık. Herşey hazır fakat günlerdir aramamıza rağmen banyomuzun boyutlarına uygun bir dolaplı lavabo bulamadık. Gezmediğimiz yer kalmadı ama maalesef yorgunluğumuzla kaldık ve her zamanki gibi ilk baktığımız modele geri döndük. Arkadaşlar aşağıda aldığımız seramiklerin ve seçtiğimiz dolabın resimleri var. Yalnız ben dolabın rengi konusunda kararsızım. Ne olur bana bugün içinde bir fikir verin. Akşama gidip dolaplı lavabo siparişini vermemiz lazım. Hangi renk dolap seramiklere daha uygun olur acaba? Venge olanı hiç düşünmemiştim baştan ama dolapta o renkte hoşuma gitti. Ne olur yardım edin arkadaşlar yaa of çok zor bu işler.

Bu arada hamilelik iyi gidiyor. İşler çok yoğun. Yorgunluk had safhada hayırlısıyla şu tadilat bitsede boya badana olsa mis gibi. Tertemiz evime kavuşsam. Şu anda nasıl olsa heryer kalkacak diye temizlik yaptığım bile yok. Evin bu hali beni strese sokuyor. Keşke bebişime denk gelmeseydi bu işler. Daha önce halletseydik. Neyse kısmet böyleymiş.

Hadi fikirlerinizi bekliyorum arkadaşlar. Bu arada banyomun eski ve yeni halinin fotolarınıda eklerim bitince. Bakalım beğenecekmisiniz. Öptüm hepinizi.

(Koyu renk seramik yerler, açık renk ise duvarlar için)

Günler...

2008-02-22T10:08:00.002+02:00

Günler geçiyor, bebişim büyüyor, ben büyüyorum :) Geçen hafta genel kontrolümüz vardı. İzledik kendisini yine ekrandan. Resmen şov yaptı bize minik kuş:) bir sürü güzel pozlar verdi, çok hareket etti maşallah. Zaten artık minik hareketler hissetmeye başladım karnımda ama ilk hareketini babasına yaptı :) Babası karnıma dokunduğunda pıt pıt tekme attı :)
Bu arada sanki vücudumda festival varmış gibi hissediyorum. Her organ daha hızlı çalışıyor, kendini miniğime hazırlıyor sanki. Bazen kalbim bile öyle hızlı atıyor ki korkuyorum. O bile normalmiş.
Çok şükür bulantılar en az seviyeye indi fakat şimdide mide yanması başladı. Eskilerin dediğine göre bebek saçlanıyor, doktora göre ise bunun sebebi hormonlardaki aktivite ve büyüyen rahmin mideye baskı yapması. Ben bebeğin saçlarının çıkıyor olması fikrini daha çok benimsiyorum ve öyle düşünüyorum :) hoşuma gidiyor onun gelişiyor olması.
Yalnız bir sorunumuz var. Biz bir türlü isim bulamıyoruz minik oğluma. İsim fikirlerine sonuna kadar açığız belirteyim :)
Bunların dışında hayat rutin akışında devam ediyor. Kar tatili çok iyi geldi. Ben özellikle hamişliğin verdiği nimetleri sonuna kadar kullanıp, 2 gün de kendi kendime izin verip işe gitmedim :) Birde doktor kontrolümüz kar tatiline denk geldi. Arpama arabayı çıkarttırmadım ve caddeye yürüyerek indik bu kez. Aslında niyetimiz taksiye binmekti ama nasıl güzel geldi bembeyaz karlarda yürümek anlatamam. Tabi kayıp düşmeyeyim diye Arpa bey en yoğun tedbirleri aldı. Başta biraz tedirgin olduk ama baktık yürüyüş ikimize de iyi geliyor yürümeye devam ettik.
Tabi bize kar kış iyi geliyor, eğlence gibi geliyor ama durumu kötü olanlara, yakacağı olmayanlara ve hatta evsiz olanlara dua ettim hep. Allah yardımcıları olsun.

Ah canım ülkem...

2008-02-07T17:36:00.000+02:00

Aşağıdaki tabloda açıkça görülüyor ki, kızların okuyamamasının tek engeli tür.banmış. Onun dışında her türlü özgürlüğe sahipler :)

Kaynak:http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=246720

Bebişimle geçen günler...

2008-02-04T10:02:00.000+02:00

Birazda hamilelik günlerimden bahsedeyim. Çok şükür 4. ayımız bitti. Geriye kalan 5 ay nasıl geçecek bilmiyorum. Çok sabırsızlanıyorum ama eminim ki çabuk geçecek. Şimdiden özlüyorum Pıtırcığımı. Annelik kendini hissettirmeye başlıyor. Bu arada bebişimizin cinsiyeti belli oldu. Hem de daha 12 haftalıkken belli oldu. 2 li tarama yapılırken dr. biranda söyleyiverdi ve biz şok olduk. Hiç beklemiyorduk. Bir oğlumuz olacak hayırlısıyla. Gerçi biz kız istiyorduk ama olsun sağlıklı olsun da kız-erkek fark etmez. Babamız bundan sonra kendisine pıtırcık değil pıtır dememiz konusunda beni uyardı :) artık pıtır diyoruz kendisine. Bebişimi yaklaşık 3 haftadır görmüyorum. Görmeyince içim rahat etmiyor. Bu hafta sonu kontrolümüz var iple çekiyorum kendilerine kavuşmak için:)
İnternetten okuduğum kadarıyla bu haftadan sonra tecrübeli anneler bebeğin dokunuşunu hissedebilirmiş. Ben tecrübeli bir anne değilim ama hissedebilmek için var gücümle çabalıyorum. Mesela koltuğa uzanıyorum ve ellerimle karnımı sarıp uzun süre bu pozisyonda bekliyorum. Belki kımıldar hissederim diye. Ama henüz bir şey yok ortada. Sanırım daha erken.
Şuana kadar pıtır için hiçbir şey almadık henüz. Gidip mağazalardaki kıyafetlere bakıp sevip sevip çıkıyoruz ama almak için erken olduğunu düşünüyoruz. Ama teyzeleri sağ olsun ufak tefek almaya başladılar. Hatta sadece pıtıra değil annesi için bile bir sürü bol kıyafet aldılar. İnsanın ablalarının olması ne şahane :)
Bende kendime birkaç giysi aldım bu hafta sonu. Bir elbise aldım mesela hamile elbisesi değil ama beni 2 ay götürür birde sonradanda giyebilirim. Birde hamile kot pantolonu aldım. Bir sürü de üst var zaten ablalarımın aldıkları. Şimdilik yeter.
Evde temizlik falan düşündüğüm yok artık. Hafta sonları dışarı bile çıkmak istemiyorum. Bütün gün ve gece tv nin karşısında yatmak istiyorum ki yapıyorum da. Arpamla durmadan mısır patlatıp film izliyoruz. Amaann nasıl olsa doğuma yakın büyük bir temizlik yapılacak diye iyice saldım. Ne yapayım hiç halim yok valla. Bebişimden ve benden kıymetli değil diye düşünüp saldım gitti :)
Annem evi badana yapmamız konusunda beni ikna etti. Aslında hiç düşünmüyordum ama sen hiçbir şeye elini sürmezsin biz her şeyi hallederiz deyince çokta cazip geldi açıkçası. Bakalım o zamana kadar fikrimi değiştirmezsem baharda badana yapabiliriz.
Çok şükür bulantılar azalınca yememde yerine geldi. Artık rahatlıkla hemen hemen her şeyi yiyebiliyorum maalesef birtek balık hariç. Neyse buna da şükür.
Şimdilik benden bu kadar.
Kendinize çok iyi bakın.

Hayat devam ediyor...

2008-01-29T11:01:00.000+02:00

Bir yandan gülüyorsun, konuşuyorsun, yemek yiyorsun, alışveriş yapıyorsun, uyuyorsun. Diğer yandan aklına her gelişinde içine bir ateş düşüyor, boğazını kocaman bir düğüm tıkıyor, gözünden bir damla yaş iniveriyor.
Gerçekten zormuş insanın en sevdiklerinden birini kaybetmesi. Sanki hep başkalarının başına gelirmiş gibi düşünülür ama öyle değil. Hepimizin başına gelecek bir gün. Hatta belki bir saniye sonra telefon çalıp bir acı haber almayacağımızın hiçbir garantisi yok. Ya da belki bir saat sonra bizim başımıza bir olay gelmeyeceğinin. Allah korusun hepimizi ve sevdiklerimizi ama bunlar da gerçekler maalesef. Doğum kadar ölümde doğal bir şey bunu anladım. Hatta olgunlukla karşılamak gerektiğini öğrendim. Sonuçta elimizde olan bir şey değil.
Biliyorum iç karartıcı bir post oluyor ama düşündüklerimi yazmak istedim buraya.
Zaten acımı tam yaşayamadım bebeğim için. Onu düşündüm hep. Çevremden de bu yönde telkinler geldi. Kocam çok destek oldu ve bebeğimizi düşünmem konusunda çok yardımı oldu bana. Aslında kalabalık bir aile olduğumuz için hepimiz destek olduk birbirimize. Allahım bir daha böyle acılar yaşatmasın.
Babacığım gideli bir ay olacak neredeyse. O kocaman bir çınardı. Hepimiz onun gölgesinde güvendeydik Ama o köklerini sıkı sıkıya toprağa salıp gitti. Bu dünyada kocaman bir aile, onu çok seven ve her zaman onu hatırlayacak, hiç unutmayacak bir sürü birey bıraktı. Kendi gibi iyi ve hayırlı evlatlar bıraktı. Dünya güzeli torunlar bıraktı. İnşallah yattığı yerde mutludur ki öyle olduğunu düşünüyorum. Dünya iyisi bir insandı. İnsana çok değer verir, kul hakkından çok korkar, yalandan nefret eder, yardım etmeyi çok sever onun şuanda aklıma gelen özelliklerinden bazıları. Zaten çevresinde ne kadar çok sevilen biri olduğunu cenazesinde bir kez daha gördük ailece. Bu bile bizi çok onore ve çok mutlu etti. O yüzden eminim şu anda oda çok mutludur gittiği yerde. Zaten gidiş anındaki rahatlığı, hiç zorlanmaması, hiç acı çekmeden rahatça ruhunu teslim etmesinden belliydi. Allah herkese böyle kolay ölüm nasip etsin dersem bana kızmayın. Gerçekten çok rahat ve şehadet getirerek ruhunu teslim etti babacığım. Ve bütün çocukları, torunları hepimiz yanındaydık. Hepimizi son kez gördü. Sadece askerdeki yeğenim hariç.
Eh bundan sonra hayatımıza kaldığımız yerden bir eksikle devam edeceğiz. Eskisi gibi olmayacak hiçbir şey, onu çok özleyeceğiz, hep eksikliğini hissedeceğiz ama zamanla alışmaya çalışacağız bu duruma. Yakınlarını kaybeden herkes gibi.
Allah tüm sevdiklerimizi nur içinde yatırsın.

Bu arada sevgili arkadaşlarım baş sağlığı dilekleriniz ve desteğiniz için hepinize tek tek teşekkür ederim. Beni çok mutlu ettiniz. İnsan böyle zamanlarda birilerinin acısını paylaştığını bilince çok mutlu oluyor, acısı biraz olsun hafifliyor. Benim için, babam için yorum yazan tanıdığım ve tanımadığım tüm arkadaşlarım öpüyorum hepinizi.

2008-01-09T10:26:00.000+02:00

Maalesef yeni yıl bize hoş gelmedi. Acı bir sürpriz getirdi beraberinde. Yılbaşı gecesi babamı kaybettik. Fazla birşey yazamayacağım. Sadece çok üzgünüm. Hem babacığımı toprağa verdiğimiz için hem de canım pıtırcığım içimde benimle birlikte böyle bir acıyı yaşadığı için. Biraz toparlanana kadar araya ihtiyacım var. Ne olur sevdiklerinize ve kendinize çok iyi bakın.

Hoşgelesin yeni yıl...

2007-12-31T09:42:00.000+02:00

Çocukluğumdan beri yılbaşı denilince zihnimde yukarıdaki resimdeki gibi bir görüntü canlanır. Sanırım yılbaşına yaklaştıkça tv de gösterilen christmas temalı filmlerde patlama olmasından dolayı. Hep bir sevinç, bir mutluluk, bir kıpırtı hissederim içimde minikliğimden beri. Hoş, ailece kutladığımız yılbaşları genelde klasik orta halli bir Türk ailesinin kutladığı şekilde meyveler, kuruyemişler, biraz daha özenle hazırlanmış bir sofra ve birazda geç yatmaktan ibaretti. Ama hep hayalimde yukarıdaki gibi karlı bir atmosferde, süslenmiş bir ev ya da iyi hazırlanmış bir eğlence mekanın da arkadaşlarımla birlikte eller havaya şeklinde girmekti ama babam sağ olsun genç kızların belli bir saatten sonra evde olması gerektiğini düşündüğü için hiç böyle bir yılbaşı partisi kısmet olmadı :)
Evlendikten sonra arkadaşlarla birlikte kutladık ama hayalimdeki parti için gereken enerji artık bizlerde kalmadığından yiyip içip uyku bastırınca eve dönmekle sonuçlandı bu partiler :) Ama bu sene bizim için çok farklı. Bu yıl 3 kişi giriyoruz yeni seneye. Bu yıl Pıtırcığım’ da benimle birlikte yılbaşı heyecanını yaşayacak içimde. Hep aşkımla saat 24.00 ü gösterdiğinde sarmaşık gibi sarılıp bütün yılı böyle geçirelim diye düşünürken, şimdi bir elimizde pıtırcığımın üzerinde olacak ki oda sağlıkla gelsin bu yeni yılda ve sevgiyle kucaklayalım onu diye dua edeceğiz.
Biz bu akşamda arkadaşlarda olacağız Allah kısmet ederse. Foto çekmeyi unutmazsam yayınlarım.
İnşallah herkes güzel bir akşam geçirir. İnşallah hepimizin tüm hayallerini getirir bu yeni yıl. İnşallah güzel ve iyi olan her şey çoğalır, kötülükler yok olur. İnşallah ülkemiz huzura kavuşur, düşmanlarımız telef olur.
Hepinizi öpüyorum ve şimdiden sağlıklı, mutlu, umut dolu, hayat dolu, yaşama sevinci dolu yeni bir yıl değil, nice yeni yıllar diliyorum.

Sevgiler…

Bayram bitti :(

2007-12-24T16:59:00.000+02:00

Bayramdan sonraki ilk iş gününden merhaba arkadaşlar. Her tatil sonrası gibi bugün de sıcak yataktan kalkıp yollara düşmek çok zor geldi ama yapacak bir şey yok. Bizim bayramımız hastalıklarla geçmesine rağmen yinede iyiydi. Fazla gezip tozamadık ama Arpamla bol bol dinlenmiş olduk. İlk gün büyükleri ziyaretlerle geçti. 2. günün bir kısmı da öyle. Ama son 2 gün evden hiç çıkmadan öyle bir yayıldık ki çok iyi geldi valla. Zaten Arpam hastalandı grip oldu öyle halsiz halsiz yattı. Benimde bulantım had safhadaydı hiç iyi değildim. İkimizde birbirimizi düşünüyoruz birbirimize bakmaya çalışıyoruz. Kim ayağa kalksa diğerine yiyecek içecek bir şeyler getiriyor :) halimiz komikti ama bu vesileyle dinlenmiş olduk. Bir sürü film izledik. Valla Allah günah yazmasın, arkadaşlar aradı belli ki bize geleceklerdi ama hiç kimseyi ağırlayacak halde değildim. Telefonda da keyifsiz konuşunca kimse gelmeyi teklif etmedi :) normalde yaptığım birşey değildir ama hakikaten hiç iyi değildim. Yıllık iznimden kalan 2 günüm var onu ne zaman alsam diye düşünüyorum şimdi. Valla tatiller yetmiyor. İnsan birkaç gün bile olsa eve alışınca çalışmak zor geliyor. Bulantılarım için Dr bir ilaç tavsiye etmişti. Ben ilaç kullanmak istemediğim için bu güne kadar direndim ama bulantılar bazen dayanılmaz bir hal alıyor. Sabahtan beri limon kemirip duruyorum iyi geliyor. E bu güne kadar ilaçsız dayandım bu saat den sonra da almak istemiyorum. İnternet den araştırma yaparken bir ürüne rastladım acaba aranızda bileniniz var mı? Bulantı giderici bir bileklik bu. Akupunktur etkisi yapıyormuş. Sadece hamileler için değil araba tutması, kemoterapi yada diğer bulantılar için de kullanılıyormuş ve hiçbir yan etkisi yok. Üşenmedim hemen çıkıp ofisin civarındaki eczanelere baktım ama yoktu. Hatta sorduğum eczacılar ilk defa duymuş olmalılar ki deliye bakar gibi baktılar bana:) Belki daha büyük ya da merkezi yerlerde olan eczanelerde vardır bakmak lazım. Bunun dışında her şey iyi çok şükür. İnşallah sizlerin bayramı daha iyi geçmiştir.

Mutlu Bayramlaarrr :)

2007-12-19T08:25:00.000+02:00

Herkese sevdikleriyle birlikte mutlu, neşeli, sağlıklı, bol dinlenceli, bol eğlenceli bir bayram diliyorum :) Ayrıca hayatınız yukarıdaki resim gibi iştah açıcı, mutluluk verici ve tatlı olsun :)

Sevgiler...

yemek, içmek, dedikodu :)

2007-12-11T14:11:00.000+02:00

Baştan uyardım sizi burası hamile günlüğüne dönebilir diye :) o yüzden rahat rahat yazabilirim :)
Yaklaşık 3 haftadır bulantılarım var. Bu sebepten sağlıklı beslenemiyorum maalesef. Bazı yiyecek ve içeceklerin adını bile duyunca bir tuhaf oluyorum. Örneğin balık yemem lazım ama yiyemiyorum, süt içemiyorum. Çay ve kahveden müthiş soğudum ki bu iyi oldu zaten tavsiye edilmiyor.

Sigaradan fazlasıyla nefret ettim diyebilirim. İnşallah daha sonra yeniden başlamam. Şu anda kendimi hiç içmemiş biri gibi hissediyorum ve dışarıdan bakınca sigara olayı daha bir iğrenç geliyor. Sigara insanı ne kadar da bencil yapan bir şeymiş onu anladım. Eşim bu konuda çok özenli sağ olsun. Ne içiyor nede yanımda içiriyor. Fakat ofisteki arkadaşların umurunda bile değil. Oysa kaç kez söyledim rahatsız olduğumu. Ofis içinde zaten içmek yasak ama öğlen yemeğine çıktığımızda herkes aynı anda tüttürmeye başlıyor. Tamam anlıyorum tiryaki için özellikle yemeklerde içmemek zor bir şey ama en azından yemekten önce yakmasınlar. Daha yemekler gelmeden hemen sigara yakmak neyin nesi. Ben içtiğim vakitlerde hiç böyle bir alışkanlığım yoktu. Yani karnım açken asla içemezdim. Demek ki ben azılı bir tiryaki değilmişim bunu anlıyorum şimdi. Neyse yani insanlar bencilleşiyor ve karşıdakinin rahatsız olup olmadığı kimsenin umurunda değil. Bu gözlemlerden sonra sigaranın kokusundan ziyade, sigara içmek kavramından tiksindim.

Bir gözlemim daha var. Önceden her fırsatta bebek yapmıyor musunuz diye soran bir kaç kişi bebişin geleceğini öğrendikten sonra ne arar ne sorar oldu :) nedense bir anda bir rahatladılar, gazları çıktı :) tabi şimdi gerisi önemli değil nede olsa Yaz ve Arpa’ nında çocuğu olacak ya içleri rahatladı :) Sözüm meclisten dışarı bu bahsettiğim arkadaşların çocuksuzlara karşı hafif bir kıskançlık demeyeyim de :) imrenme hissettiklerini önceden anlamıştık zaten bazı söz ve tavırlarından. Çünkü hakikaten çocukları olduktan sonra eve kapanmışlardı. Hani çocuksuzlar daha özgür oluyor ya bu tip kişiler rahatsız oluyorlar herhalde bizim gibilerden. Mesela biz çok gezeriz Arpamla inşallah bebikde bize uyum sağlar oda gezenti olur :) yukarıda bahsettiğim çocuklu kişiler şimdi kendileri gibi olacağımızı düşünüp rahatladılar sanırım :) ama Arpa bey’ e göre biz hiçbir zaman onlar gibi olmayacağız. Hadi bakalım inşallah. Off ne çok dedikodu yaptım değil mi :) özlemişim sizi ne yapayım :)

Hamile kart yakinimdir :)

2007-12-10T10:32:00.000+02:00

Bu kez bilerek bu kadar ara verdim. Yani bazı şeyler belirginleşmeden yazmak istemedim. E bebiş gelecek kolaymı :) Aslında biran önce yazayım diye sabırsızlandım fakat biraz büyüsün ve önce kalp atışlarını duyalım sonrada size haber verelim diye bekledim:) Şimdiden söyleyeyim bloğum hamile günlüğüne dönebilir. Çünkü tüm günüm bebişimi düşünmekle ve onun için ne yapabilirim, ne yiyeyim ne içeyim diye hesaplarla geçiyor. İşi filan boşverdim. En önemli şey bebişim şu anda. Bu arada çok ilginç durumlar gözlemledim. İnsan başına gelmeden bilmiyor bundan sonra hamile birinin üstüne titreyeceğim. Yanında asla sigara içilmesine izin vermeyeceğim :) ve gereksiz nasihatlarda bulunmak yerine daha aklı başında bilimsel verilere dayanan bilgiler vereceğim. Tabi dozunda. Çünkü şunu anladım ki hamile insan dünyanın en sabırlı insanıymış gerçekten. Birsürü nasihat dinlemek zorunda kalıyor. Tabi bunların hepsi işe yarar şeyler değil.

Şuanda tam 2 aylık bebişimiz. İlk öğrendiğimizde feci kafa karışıklığıyla birlikte değişik bir mutluluk yaşadım. Arpa bey başından beri çok mutlu. Ne kadar hazırmış meğer. Ben hep istemiştim ama kendimi hiç hazırlamamışım bu olaya demek ki. Kafa karışıklığım ondan. Ama şimdi alıştım bu fikre ve biran önce gelmesini istiyorum Allahımın izniyle.

Bu arada insan ne kadar kaygı dolu oluyor. Yada ben öyleyim bilmiyorum. Yani daha öncede böyleydim ama şimdi binbir kötü şey geçiyor aklımdan. Ya sağlıklı olmazsa, ya şöyle olursa ya böyle olursa :( aklıma kötü şeyler getirmemeye çalışıyorum ama olmuyor bazen. Off neyse yine daraldım ne olur benim için dua edin olurmu. Bebişimi sağlıklı bir şekilde dünyaya getirip kucağıma alabileyim.

Öpüyorum hepinizi...

Günlük hayat...

2007-11-15T16:20:00.000+02:00

Her seferinde diyorum ki, bu kez ihmal etmeyeceğim bloğumu ama yine ediyorum maalesef. Çoğunlukla yeni post sayfasını açıyorum ve orada tıkanıp kalıyorum. Sonra tekrar çıkıyorum bloggerdan. Şimdi tekrar deneyeyim dedim. Azimliyim bu kez yazacağım birşeyler:)

Günler her zamanki gibi geçiyor. Değişiklik yok hayatımda. Aman kötü gelişmeler olmasında monoton yaşamaya razıyım. Kötü haber almaya hiç gücüm yok. Keyifsizim zaten ne zamandır.

Evde değişiklikler yapmak istiyorum. Bizim banyo eski biraz. Küvetin falan değişmesi lazım. Düşünüp duruyoruz yaptırsak mı diye. Yaptırırsak bize pahalıya mal olacak. Kalkışmışken banyonun her yeri kırılıp dökülecek. Ben kararsızım Arpa bey pek istemiyor. Belki ileride taşınırız diyor ama yakın vadede böyle bir şey mümkün gözükmüyor. Banyonun bu halide bana acayip batıyor. Bakalım hayırlısı. Birde salonun perdelerini değiştirmek istiyorum. Bizim salonda 2 adet pencere var. Ve nedense zamanında, tül, güneşlik ve fonlar olmak üzere baya kalabalık bir model seçmişim :) şimdi yıkamaya kalksam sadece salonun perdeleri 3 makine de yıkanıyor. Asması da cabası. Hani şimdi diyorum ki, pratik bir stor yaptırsam birde sade bir organze tül olsa. Hem yıkaması pratik olur hem de kumaş kalabalığı kalkar ortadan. Off hep düşünüp duruyorum bir şey yaptırdığım yok. Bir ara deri koltuk almaya niyetlendim ama şu anki koltuklarıma kıyamadığım için vazgeçtim şimdilik. İyice eskisinler de o zaman düşünürüz. Evde ufakta olsa biraz değişiklik yapsam bana da iyi gelecek aslında.

Daldan dala olacak ama dün yaklaşık 17 yıllık arkadaşım aradı ofisteyken. Bende o an müsait değildim, seni sonra arayayım dedim. Aklımdan çıkmış. Akşam tam eve doğru yürüyordum ki tekrar aradı. Aramadım diye bağırdı çağırdı. Merak etmiş, o evhamlı biriymiş. Başıma bir şey geldiğinden korkmuş falan filan. Moralim bozuldu çok. Hep insanlar bir şeyler bekliyor nedense. O anda anlayışlı olmasını isterdim. Tabi o iş hayatını bırakalı yıllar oldu. Unuttu tabi iş ortamını. İnsan bazen kim olduğunu bile unutuyor işe dalınca. Belki iyi niyetli ama yinede o kadar anlayışsız olmasına canım sıkıldı. Neyse bunuda anlattım rahatladım :)

Herkese sevgiler...

2007-11-02T16:25:00.000+02:00

Bu günlerde yay gibi gerginim yine. Etrafımdaki olaylara tepkisiz kalamıyorum tepkimi dışa vuramadığım zamanlarda ise içimi yiyip bitiriyorum. Annemlerin bir tanıdık tarafından dolandırılma olayı oldu hafta içi. Sanırım bu manevi olarak en çok bana zarar verdi yani annemlere olan maddi zararın dışında. Yediremedim bir türlü. Neyse hallolacak inşallah. İşyerindeki ikiyüzlülükleri falan artık kaldıramıyorum. Neyse burasıda son zamanlarda ağlama duvarına döndü.

Mutlu ve Umutluda gördüm turkcell in tipini bul sayfasını. Renklerciğimde yapmış daha yeni gördüm. Eh ben eksik kalırmıyım hiç. İşte beni ve kocişimi takdimimdir efenim :)

Kocişim saçlarını kestirmeyi ihmal ederse yukarıdaki gibi görünüyor aynı :) o yüzden böyle yaptım saçlarını :) (mesaj yerine ulaşmıştır herhalde)

Yaşam koçum olur musun?

2007-10-26T12:18:00.000+03:00

Hem çalışıp hem de her zaman aktif olan, yani; kendine, hobilerine, kuaföre, gezmeye, spora, mutfağa, arkadaşlarına, ailesine, evine, okumaya zaman ayırabilen bayanlar. Eğer hem çalışıp hem de saydıklarımın arasından en az 5 tanesini yapabiliyorum diyorsanız biliniz ki size imreniyorum daha da ötesi müthiş saygı duyuyorum en ötesi sizin gibi olmak istiyorum.

Dün akşam Arpa beyciğime dedim ki, ya hayatım artık sağlıklı yaşayalım istiyorum. Spor yapalım, bol bol yürüyelim, hazır yemeklerle öğünü geçiştirmek yerine sebze yiyelim sağlıklı beslenelim istiyorum dedim. Oda bana yılgın bir ifadeyle bakıp, hayatım sen hep istiyorsun ama yapmaya gelince bir icraat yok dedi. Tokat gibi çarptı yüzüme bu laflar. Çarptı çünkü doğru. Hakikaten ben hep istiyorum, durmadan istiyorum ama iş yapmaya gelince bir bakıyorum ki ben isteyeli kaç zaman geçmiş ama icraat yok. Neden yok çünkü tüm bunlar için vakit gerekli. Sabah evinden 6:00 da çıkıp, akşam 20:00 de dönen evli bir bayanın, yapılması gayet mümkün olan isteklerine bile zaman ayıramaması normal değil mi? Yada abartıyormuyum acaba? Yada ben zamanımı verimli kullanmayı bilmiyorum acaba?

Genellikle zamanla yarışıyorum ama azimliyim bu yarışı ben kazanacağım :) zamanın bu yarıştaki en önemli kozu benim yaşlanıyor olmam :) hız kaybediyorum giderek.

Geçtiğimiz hafta sonu evi bir süpüreyim toz alayım dedim, evin tozunu aldım ama süpürmeye fırsat bulamadan çıkmamız gerekti. Bıraktım bende öylece. Ne yapayım yetişemiyorum her bir şeye. Bu seferde aklım evde kalıyor. Zaten 2 güncük olan hafta sonumda 10 parçaya bölünüyorum neredeyse.

Neyse demem o ki başta dediğim gibi gerçekten yapmak istediklerine zaman ayırabilen sevgili arkadaşlarım. Ne olur bana da anlatın bunun formülünü. Hayat tarzımı değiştirmek istiyorum (buna bile vaktim yok ya neyse) Bunu başarabilen sevgili arkadaşlarım, yaşam koçum olur musunuz?

Çok üzgünüm...

2007-10-23T10:20:00.000+03:00

Aslında bambaşka şeyler yazacaktım buraya. Neşeli şeyler. Ama yine ateş düştü içimize. Hiç tadım tuzum yok. İçim yanıyor, kalbim sıkışıyor. Şehit ailelerinin acısını düşünemiyorum bile. Allahım hepsine sabırlar versin.

Nasıl kıyıyorlar onlara anlamıyorum. Bu gencecik çocukların hayatlarını bitirmeye nasıl elleri varıyor. Her an beddua ediyorum hainlere, katillere.

Birde onların arkasındakilere de beddua ediyorum. Hani onlara destek olup bizede nasihat verenler, sizin yanınızdayız deyip, onlara silah verenler varya işte onlara. Allahım düşmanlarımıza fırsat vermesin.

Çoookk Severim

2007-10-05T11:04:00.000+03:00

Sevgili Tedarikmucizeciğim sevdiğim şeyler konusunda sobelemiş beni. Daha yeni gördüm ve hemen yazdım...

-Aşkımı, ailelerimizi severim.

-Evimi severim özellikle temizlik bittikten sonra kahvemi alıp evime bakmayı, temiz kokusunu içime çekmeyi severim.

-Evde çeşit çeşit aromalı kahve bulundurmayı ve misafirlerime ikram etmeyi severim.

-Günlerce üzerinde çalıştığım önemli bir işi bitirdiğimde hissettiğim, üzerinden yük kalkması duygusunu severim.

-Aşkımla sohbet etmeyi severim

-Ablamın yemeklerini severim

- Fırından eve yayılan kek, kurabiye, hamur işi kokusunu severim.

- Haklı çıktığım anları severim.

-Şöyle keyifle ve acele etmeden kahvaltı hazırlamayı severim

-Kalabalık aile sofralarımızı severim.

-Aşkımla yaptığımız uzun yolculukları severim.

-Alışverişi, misafir için hazırlık yapmayı, aşkımın sevdiği yemekleri yapmayı çok severim.

Bu liste uzar gider aslında ama dozunda bırakmak lazım :) Sanırım herkesler sobelenmiş ama yinede şansımı deneyeceğim :) eğer sobelenmedilerse ve kabul ederlerse, Güloşcuğumu ve Menapozcuğumu sobeliyorum :)

Mutlu hafta sonları dilerim

2007-10-02T10:18:00.000+03:00

Yine çok ara verdim biliyorum. Ama yazmadığım süre öyle koşturmacalı, üzüntülü, sıkıntılı geçti ki yazmak bile içimden gelmedi. Ama çok şükür atlattık her şeyi. Babam hastaneden çıktı. Bayramdan sonra tekrar yatacak sanırım ama şimdilik iyi çok şükür. İnsanın sevdiklerinden biri bir hastalık yaşayınca tüm ailenin huzuru kaçıyor. Babamla birlikte bizde acı çektik sanki. O iğneler, cihazlar tüm tedaviler bizde de uygulanıyormuş gibi yaşadık onunla. Allahım kimseye yaşatmasın bunları. Neyse çok şükür bitti ve kendimize geldik. Tekrar hepinize çok teşekkür ederim destekleriniz için.

Bu arada Ramazanın bitmesine de az kaldı sayılır. Nasıl geçecek diyordum geçti bile. Allah kolaylık veriyor bir şekilde. Ama ramazanın başından beri tek öğünle yaşıyorum ve en zorlandığım kısım bu oldu diyebilirim. Sahura kalkamıyorum maalesef. Fakat kilolarımdan 1 gr. bile kaybetmedim. Nasıl oluyor bende anlamadım valla. (tabi kilo vermek için değil, uykusuzluğa dayanamadığım için sahura kalkamıyorum) Normalde gün boyu yediklerimi sayarsam, tek öğünle yaşadığım şu günlerde iğneye dönmem lazım ama olmadı işte. Kilom sürekli oynuyor bir bakmışım 3 kg vermişim ertesi gün baktığımda 2 kg almışım. Bir dengesizlik var, acaba sumu tutuyor vücudum pek su içemiyorum çünkü.

Ramazanda gelenek haline getirdiğimiz Eyüp sultan gezimizi yaptık arpamla (daha doğrusu benim her yıl gidişim sayesinde Arpa beydede alışkanlık oluştu mecburen). Ama artık o çok sevdiğim mekana girmemizle kaçmak istememiz bir oluyor. Oranın ayrı bir atmosferi vardı hep bana huzur veren. Ama son birkaç yıldır çok kalabalık oluyor hadi ondanda geçtik insanlar resmen caminin avlusunda piknik yapıyorlar. Yerlerdeki tencere tencere sarmalar, börekler, salatalar vs den yürüyemiyorsunuz. İnanın kabristanların içine bile sofra kurmuşlar. Aşağıdaki resim biraz küçük ama fikir verir en azından. Resimdeki insanlar yemek hazırlığındalar. Bizde caminin avlusuna girdik dua okuyup hemen kaçtık maalesef.

Geçtiğimiz hafta sonu da Sultan Ahmet’ e gittik. Şenliklerin ilk başladığı senelerde çok güzel oluyordu ama şimdi orası da bitmiş bence. Eyüp den bir farkı yoktu maalesef. Üzüldük Arpamla. Bir daha ramazanda gelmemeye karar verdik. Meydanın arka tarafında bomboş bir cafe bulduk. Türk kahvelerimizi burada içtik. Gezinin en güzel kısmı burasıydı. Havada güzeldi üşümedik ve uzun uzun sohbet ettik. Bloğumdan ve bu camiadan ne çok şey öğrendiğimden bahsettim yine. Arpamda tatlı tatlı dinledi beni. Kulaklarınızı çınlattım yani :)

Özetle benim yaptıklarım bunlar. Hepinize mutlu haftalar dilerim.

2007-09-10T17:13:00.000+03:00

Canım arkadaşlarım öncelikle hepinize desteğiniz için çoookk teşekkür ederim. Sıcacık samimi mesajlarınızı okudukça kendimi çok iyi hissediyorum.

Babam biraz daha iyi çok şükür. Hala hastanede. Ofis, ev, hastane arasında mekik dokuyorum. Biryandan da hayat devam ediyor işte. Hastane ortamından birçok kişi nefret eder. Biz daha önceki uzun kalışlarımızdan dolayı alıştık diyebilirim ama ben yinede kötü oluyorum. Biran önce kaçmak istiyorum oradan. Allahım inşallah hayırlısıyla biran önce kurtarır bizi ve bir daha düşürmez inşallah.

Bu aralar Arpam da çok yoğun gece yarıları eve geliyor. Haftasonu bile çalıştı geç vakitlere kadar. Bende hastaneye gitmediğim zamanlarda sıkıntıdan patladım evde. Canım hiçbiryere çıkmak da istemedi. Kendimi temizliğe verdim. Durduk yere evdeki halıları sildim, iş çıkardım hep kendime. Ve inanılmaz yedim yalnızken. Sürekli mutfağa girdim çıktım atıştırdım sıkıntıdan.

Ramazan ayıda geldi çattı. Çocukluğumdan beri Ramazan ayını çok severim. Ramazan, evimizde hep tatlı bir telaş, özenle hazırlanan yemekler, uzun zamandır görmediğim akrabalarla biraraya gelmek, sonrasında da sabırsızlıkla beklediğim bayram demekti benim için. Bu yılsa bir burukluk var içimde. Keşke babam hastaneden çıkabilse:( Birde bu yıl yemek bakımından çok zor olacak bizim için. Sanırım ezan okunduğu vakitlerde ben eve giriyor olacağım. İftar yemeğini biraz geç yiyeceğiz. Ne yapalım 1 ay idare edeceğiz artık.

Sizleri çok özledim. Fırsat buldukça okuyorum ama çoğunlukla yorum yazamıyorum. İnşallah biran önce hayatımda herşey normale döner. Hepinizi öpüyorum.

Mutlu haftalar dilerim.

2007-09-03T11:05:00.000+03:00

Haftasonu abimler ve ablamlar annem ve babamı yazlıktan getirdiler. Babama kalsa gelmek istemiyor İstanbul' da daha kötü oluyorum, burası bana iyi geliyor diyor. Ama gün geçtikçe sağlığı daha kötü olmaya başladı. Annemle işbirliği yapıp babamı dinlemedik ve getirdik. Şimdi abim hastaneye götürdü onu. Merakla bekliyorum. Belki hastanede gözetim altına alırlar. Anlayacağınız moralim çok bozuk. İnşallah iyileşir. İnşallah sağlıklı bir şekilde hayatına devam eder. İnşallah benim çocuğumuda görür. Çünkü görmeyi çok istiyor. Daha fazla yazamayacağım. Dualarınıza ihtiyacım var...

Hiç birşey hakkında...

2007-08-29T14:40:00.000+03:00

Biliyorum yine açtım arayı. Ama inanın bu aralar hayatımda hiçbir atraksiyon yok. Ne yazsam diye düşünüp duruyorum günlerdir. O yüzden bu post biraz hiç birşey hakkında olacak.

Annemler hala yazlıkta. Babam biraz rahatsızmış. Hani yazmıştım çok ağır hastalık dönemi geçirdi diye. O rahatsızlığıyla ilgili problemler zaman zaman ortaya çıkıyor. Endişeleniyorum.

İşler bir yoğun bir sakin, günler su gibi akıyor. Hiç anlamadan akşam oluyor. Zamanın bu hızına yetişemiyorum. Allahım yaşlanıyorum.

Son 2 haftadır doğru düzgün şöyle sulu soslu salçalı bir ev yemeği yiyemiyorum. Yemek yapamadığım için sürekli dışarıdan yemek zorunda kaldık. Yada evde yesek bile hep yapımı pratik olan kızartma türü şeyler. İçim kurudu. Yarın çorba yapacağım.

Haa bu arada yarın iş yok. Ne güzel. Keşke cuma günüde tatil olsaydı. İzinmi alsam acaba?

Geçen Arpam dedi ki, yaa aşkım ne olur yazbitmesin deme. Yaz bitsin yağmurlar başlasın artık :) Aaa hakikaten yaa dedim. Evren bloğumun adını bir dilek olarak mı algıladı acaba? (secreta selam olsun)
Bloğumun adını Su bitmesin olarak değiştirebilirim heran :)

Dün reisi cumhur seçildi. Hayırlısı olsun inşallah. İkinci bir travmayı kaldıramayacağım için, bu kez kendimi ikna etmeyi başardım. Belki iyi olur dedim kendime, önyargılı olma.

Ne istediğimi bilmiyorum sanki bu aralar. Hem mutluyum hem sıkıntılı. Amaan neyse ince düşünmeyeyim. Siz neler yaptınız bir dolaşayım hemen. İyi geliyorsunuz bana...

Dikkat! Acemi Sürücü

2007-08-17T12:20:00.000+03:00

Yeni bir yıla başlarken mutlaka o yıl için kendime gayet makul hedefler koyarım. Bu yıl içinde birkaç tane hedefim vardı. Mesela istediğim bir tatil vardı onu çok şükür gerçekleştirdik. Tatile çıkana kadar bazı sorunlar yaşasak ta çıktıktan sonraki kısmı çok iyi geçti ve hala gezdiğimiz gördüğümüz yerleri düşündükçe mutlu oluyorum. Ama bir hedefim var ki bunu kaç yıldır başaramıyorum. Araba kullanmak…

Ehliyetimi almak için bir sürücü kursuna başvurduğumda henüz 18 yaşımı doldurmama 2 hafta vardı. İtiraf edeyim teorik derslere doğru düzgün katılamamıştım ama direksiyon derslerini hiç kaçırmadım. Böyle olmasına rağmen tüm sınavlardan başarıyla geçip ehliyetimi aldım. Ehliyetimi alalı 13 yıl oluyor. Ama sonuçta araba kullanabilmek için bir sürücü belgesinin olması yeterli değil. Yeterli de olmamalı zaten.

Boş arazide araba kullanma faslını çoktan geçtim. Şu anda bazı geceler bir yerden dönerken yollar nispeten boş oluyor arabayı ben devralıyorum ama tabi yakın mesafelerde. Ama trafiğe çıkacak cesareti kendimde hiç bulamıyorum. Zaten kendini yeterli hissetmeden trafiğe çıkmak için deli cesareti göstermek doğru gelmiyor bana. Arabayı ehliyeti alıp, daha önce hiç araba kullanma tecrübesi olmadan hemen trafiğe çıkan insanlara çoğu kişi gıptayla bakar ama ne yalan söyliyeyim ben iyi bir trafik eğitimi almadan çıkılmaması gerektiğini düşünüyorum.

Bir arkadaşım arabasını aldığında hiç pratiği yoktu. Ertesi gün mesaimizin bitiminde bana o kadar ısrar etti ki, ne olduğunu anlamadan kendimi Nişantaşı nın göbeğinde saat 18:00 trafiğinde buldum. Arkadaşımın arabasındayım ve direksiyonda da kendisi :) Öyle bir yapışmıştım ki koltuğa indiğim de bacaklarım tutmuyordu. Birkaç ay sonra geliştirdi kendini artık rahatça araba kullanabiliyordu fakat bir gün çok feci sonuçlanabilecek bir kazanın eşiğinden döndük onunla. O zaman bile cesareti kırılmadı hiçbir şey olmamış gibi devam etti arabasını kullanmaya. Bir kez de ufak bir kaza atlattık. Bendeki de ne cesaret yani hem korkuyorum hem de onu yalnız bırakmak istemiyorum. Öyle böyle öğrendi araba kullanmayı usta şoför oldu. Sanırım ben onun yüzünden bu gün araba kullanamıyorum :) Mala gelsin ama ya cana gelirse diye çok korkuyorum.

Bazen düşünüyorum da araba üreticileri isteseler hasar görmeyen, kaza anında cana ve mala zarar vermeyen arabalar üretebilirdi. Belki bu bir fantezi ama olamazmıydı yani. Sonuçta uzaya çıkılıp, koyun klonlanıyor günümüzde. Mesela bir arabanın etrafı sünger gibi yumuşak bir maddeyle kaplanamaz mıydı? Ya da darbe aldığında ezilmeyecek sertlikte bir kaplama yapılamaz mıydı? Yapılmamasının sebebinin ticari olduğunu düşünüyorum. Bir araç zarar görmeli ki bu sanayi para kazanabilsin. Bunun yanında sigorta şirketleri var, Allah korusun hastaneler var, ilaç şirketleri var. Belki bunlar benim komplo teorilerimdir bilemem ama yaşadığımız bu yeni dünya düzeninde, bu gerçekleri görsek bile ne yapabiliriz ki hedef kitle ve dolayısıyla tüketici olmaktan başka.

Neyse konu dağılmasın. Ben bir sürücü eğitimi almayı düşünüyorum. Eğer o zaman da olmazsa potansiyel bir trafik canavarı olacağım kesinleşir ve vazgeçerim bu işten. Sizce bir Direksiyon hocasından eğitim alsam faydasını görebilir miyim? Ne dersiniz?

Mucize...

2007-08-13T15:32:00.000+03:00

Geçen sabah evden çıkıp işime doğru yol almışken, gökyüzünden gelip koluma şlapp diye yapışan sıcak sıvının ne olduğunu anlamamla birlikte, bir kuş tarafından şanslı kişi seçildiğimi de anlamam bir oldu. Öyle hacimliydi ki, güvercin gibi küçücük bir kuştan bu kadarının çıkmayacağını düşünerek, bunu yapanın bir martı olduğuna karar verdim.
Tam sinirlenip böyle şeyler neden benim başıma gelir diye hayıflanıyordum ki işin iyi tarafından bakıp şükrettim. Çünkü o kadar büyük ve alacalı renklere sahip malum sıvı, sağ kolumun çıplak kısmına denk gelmişti. 2 cm daha yukarıya gelse saçlarım, 4 cm sağa kaysa bluzumun komple ön tarafı, yarım adım sonraya denk gelse muhtemelen eteğimin arka tarafı olduğu gibi mahvolacaktı. Hayır eve dönüp kıyafetimi değiştirmeye vaktim olmadığı için, gayet usturuplu bir yere hacetini ettiğinden dolayı kuşa neredeyse teşekkür edecektim.
Şimdi alt tarafı bir kuş şeyetmiş niye bu kadar abartıyor diyebilirsiniz. Benim başıma ilk kez geldi de ondan.
Tabi kolumu temizledikten sonra ilk aklıma gelen şey hemen bir şans oyunu oynamak oldu. Durur muyum sayısal oynadım tabi. Sonuçlar iki gün önce belli oldu ama ben hala bakmadım. Şu anda zengin biri olabilirim :) Bu ihtimali düşünmek bile mutlu ediyor. Umut ne yüce bir duygu ki insana yaşama sevinci veriyor. Bir mucize olabilir ve bana çıkmış olabilir. Neden olmasın? Gerçi şans oyunlarıyla gelen paraların huya gideceğine inanırım ben hep ama şu da var ki, akıllı yatırımlar yaptıktan sonra neden huya gitsin :) Şaka bir yana çıkmasa da olur tabi. Benim çok daha önemli mucizelerim oldu bu hayatta. Onlar bana ömrümün sonuna kadar yeter.

Mesela; dibe vurduğum dönemde karşıma çıkıp bana uzanan ve ölene kadar bırakmak istemediğim bir çift sıcacık el, aşkımm. Mesela hayatımın bir başka dönüm noktası olan sınavın başvurusunun son günü olduğunu bana söyleyen kişi, benimde başvurunun bitmesine son 5 dk. kala yetişmem ve o sınavın son kez yapılıp tamamen kaldırılmasının benim girdiğim yıla denk gelmesi. Mesela babamın 3 ay hiç gözlerini açmadan yoğun bakımda yaşam mücadelesi vermeye çalıştığı sırada bize, artık babanız her an vefat edebilir diyen doktorun, 2 yıl sonra bile babamı her kontrol günü gördüğünde hala telafuz ettiği kelime. Mucize…

Ben mucizelere inanıyorum. Dünya ne kadar çığırından çıkmış olsa da, her şey güzel olacak buna inanıyorum. Tüm bunları yazmamın secret ı okuyor olmamla bir ilgisi yok:) İçimden geldi sadece. Umarım herkes birgün kalbindeki mucizelere kavuşur.

Sevgiler…

2007-08-08T10:43:00.000+03:00

Geçtiğimiz hafta sonu annemlerin yazlığına gittik Arpamla. Ablamlar da oradaydı. Süper bir hafta sonu geçirdik. Biraz kalabalık oluyor bizim toplanmalarımız. Daha önce de demiştim tam bir İtalyan ailesi gibiyiz. Ama yine de çok keyifli oluyor.

Prenses yeğenimin doğum günüydü. Yanımda bir gece önceden hazırladığım pandispanya ve diğer malzemeleri götürdüm. Orada pastasını hazırladım gözlerine inanamadı :) çok mutlu oldu. Resimleri henüz bilgisayara aktarmadık. Aktarsaydık eklerdim. Neyse orada edindiği arkadaşlarıyla birlikte kutladık doğumgününü.

Dönüş yolunda her zaman alışveriş yaptığımız bir tarla var. Sahipleri yol üstünde olan tarlalarının önüne tezgah açmışlar. Her türlü taze meyve ve sebze satıyorlar. İstersen tarlaya girip domates toplayıp satın alabiliyorsun. Ben bu kez toplanmışlardan aldım. Rende yapıp buzluğa koyacağım. Mis gibi kokuyorlar. Domates kokusunu hatırladım resmen.

Yolda Af.ga.nis.tanda asker olan yeğenim aradı. Teyze saldırıya uğradık. Küçük bir çatışma yaşandı. İh.las Ha.ber Ajansı burada. Haberlerde çıkarsa merak etmeyin ben iyiyim dedi. Ama bu kez haberlerde ya da gazetede çıkmadı. Zaten ateş eden kişi Türk olduklarını anlayınca ateşi kesmiş. Allahım hayırlısıyla bir dönse…

The Secret adlı kitaba karşı çok önyargılı olmama rağmen okumaya başladım. Renklerciğim de tavsiye etmişti. Kitap iyi gidiyor şimdilik. Diyelim ki anlatılanlar hayal ürünü. Öyle olsa bile sonuçta insanı pozitif düşünmeye sevk ediyor. Bu açıdan bakınca bile güzel bir kitap. Ama ne yalan söyliyim ben anlatılanların yalan olduğuna inanmıyorum. Faydalı yani.

Sanırım yaz bitiyor :( çok çabuk geçti…

Tatil istiyorum ühüü. Değişik yerlere gidip sürprizler yaşamak istiyorum yine :) Sürprizler dedim de aklıma geldi. Bir tatilimizde yaşadığımız rafting anımız var. Birdahaki postta onu anlatayım. Hem bende de anılar canlanır iyi gelir belki :)

Haa aklıma geldide geçenlerde bir programa rastladık. Adı güldür bakalımdı sanırım. Peker, Özgü Namal, Levent Kırca, Müjdat Gezen birde avrupa yakasındaki Selin vardı (adını unuttum). O nasıl bir seviyesizlikti yahu. Valla birşey anlamadık biz. Rol mü yapıyorlardı? yoksa doğal hallerimiydi? İzleyen var mı?

2007-07-26T09:16:00.000+03:00

Yavaş yavaş alıştırmaya çalışıyorum kendimi ama sanırım seçim sonrası travmasından hala çıkamadım :) ciddiyim varmış böyle bir hastalık. Hatta semptomları şöyleymiş;

-Yenilmişlik Hissi

-Yalnızlık Hissi

-Kızgınlık ve öfke

-İştah kaybı

-Uykusuzluk

-Kabus görme

-Keyifsizlik, sürekli surat asma

-Ülkenin geleceği hakkında yüksek kaygı (Kabus görme hariç hepsi bende var)

(Kaynak:Ekşi Sözlük)

Artık haber, açık oturum, tartışma vs gibi programları izlemek istemiyorum. Magazin izleyeceğim. Bizim tv nin kanal sıralamasında ilk başlarda haber kanalları gelir. En sonlarda da ülkemizin en çok izlenen güzide kanalları!. Dedim ki arpa beye, değiştir sıralamayı. En başa en esaslı magazin programlarını yapan kanalları koy. Şimdiye kadar tartışma programlarını, açık oturumları izledimde ne oldu. Bak seçim sonrası travma yaşıyorum hala :)

Birazda gündelik hayattan bahsedeyim. Geçen hafta düğünümüz vardı. Sakar kuaför maşayla saçlarımı kıvırttırırken maşa elinden kurtuldu ve önce omuzuma sonra koluma düştü. Kolum biraz kötü bir şekilde yandı diyebilirim. Çok acısı yok ama tek derdim iz kalmaması. Bir ilaç kullanıyorum deriyi yeniliyormuş. Sadece yanıklar için değil, her türlü zedelenmiş deriyi iyileştiriyormuş. İnşallah işe yarar.

Tatilden döndüğümden beri uykusuzum. Hiç uykumu alamıyorum artık. Oysa ki tatile gitmeden önce ne güzel alışmıştım 6 saatlik uykuyla yaşamaya. Bünyeyi tekrar bu tempoya alıştırmak kolay olmayacak sanırım.

Her hafta sayısal oynuyoruz. Bir kez 4 çıktı başka da birşey yok. Çıksa Tahiti ye giderdik hemen. Geçen bir filmde gördüm çok hoşuma gitti.

Özlem...

2007-07-23T11:45:00.000+03:00

Atam, hala izindemiyiz maalesef emin değilim. Ama ben anamı da alıp gitmek istiyorum buralardan.

2007-07-19T09:29:00.000+03:00

Dün şu haberle yüreğim ağzıma geldi. Daha önce söylemiştim, canım yeğenim af.ga.nis.tan da askerliğini yapıyor diye. Olayın olduğu yer ve saldırılan birim, yeğenimin bulunduğu yer. İlk kez Türk as.ker.lerine saldırı olmuş. Can.lı bom.ba konvoyun dibine kadar gelip kendini patlatmış sonrada araçları çapraz ateşe tutmuşlar. Hemen küçük ablamı aradım. Yeğenimin babasını arayıp durumu bildirdik. Babası çok şükür ulaştı kendisine. Sağlığı yerindeymiş kimseye önemli birşey olmamış. Sadece bir Türk koruma ayağından yaralanmış. Yeğenimin annesi olan ablama bu durumu hiç anlatmadık. Zaten çok endişeleniyor.

Ben anlamıyorum yaa. Bir insan nasıl öldürebiliyor. Özellikle böyle durumlarda. Yani hiç tanımadığın biri, ailesi varmıdır? çoluğu çocuğu varmıdır? belki çok iyi bir insandır. Belki mecbur kaldığı için o ortamda bulunuyordur. Benim aklım almıyor bu savaşları. Herkes kendi memleketinde yaşasa huzurlu huzurlu ne olur sanki. Nedir bu hırs nedir bu canililik. Kimse kazık çakmayacak, sonuçta herkes ölecek.

Küçük ablamla bu konuyu konuşurken, bazen temizlik yaparken bir karınca görüyorum. Tam üzerine suyu dökecekken kıyamıyorum alıp bir kenara bırakıyorum dedi. Ben bir karıncaya bile kıyamazken bu insanlar bir cana nasıl kıyıyor dedi. Bunu sanırım biz hiç anlayamayacağız.

Yeğenim oralarda çektiği harika fotolar göndermiş. İznini alarak bazılarını yayınlıyorum. Ne olur dua edin Allah onu ve tüm askerlerimizi korusun.

Bisiklette ne taşıdığına dikkat ettinizmi?

2007-07-09T09:25:00.000+03:00

Ben geldimmm :) çok özledim hepinizi. Nihayet birsürü stresten sonra tatilimizi tamamladık. Çok güzel geçti. Değdi onca strese. Ben baştan başlayayım en iyisi.

Son anda Arpa beyin iş durumları netleşti ve tatile çıkabileceğimizi söyledi. Beni aldı bir panik tabi. Hiçbir hazırlığımız yok. Ne eşyalar hazır ne de neleri götüreceğimi belirlemişim. Ne alışveriş yapmışız. Birde gün kaybetmeden yola çıkmak istedik ee tabi elim ayağıma dolandı telaştan. Bir gün önce hazırlığımı yaparım diye düşünüyordum o gece de arkadaşlar bize geldiler. İnternet den gideceğimiz yerleri ve kalınacak yerleri belirleyecektik onu bile yapamadık misafirlerimiz gelince. Böyle olunca bütün hazırlıklar yola çıkacağımız güne kaldı. Eşya hazırlamaktan gideceğimiz yerleri bile planlayamadık. Önceki tatillerimizde bir otele gider bir hafta boyunca orada konaklardık. O şekilde olunca bavul hazırlamak daha kolay oluyordu benim için. Mesela 6 gün kalacaksak 6 günlük eşyayı takım halinde, altına giyeceğim ayakkabı, terlik vs. alırdım böylelikle giymeyeceğim şeyi boşuna götürmemiş olurdum. Ama bu seferki tatil çok gezmeli olacağından bavulları doldurdum resmen. Yanımızda yedek olsun, ya üşürsek, ya terlersek, ya kirlenirsek, ya gerekirse diye diye dolabı boşaltacaktım az kalsın son anda Arpa bey engel oldu kendine gel ne yapıyorsun diye :) İşte böyle bir telaşla çıktık yola. İlk durak Çanakkale, orada bir gece kalıp ertesi gün yola devam ettik. Sırasıyla; Asos, Ayvalık, Cunda, Çandarlı, Selçuk (Efes, Şirince, Meryemana, Yediuyuyanlar) Kuşadası, Didim, Bodrum Bitez ve Turgutreis, Gökova. Dönüşte Bergama ve tekrar Çanakkale. Bazılarında konakladık, bazılarına sadece geçerken uğradık, bazılarına ise kalırız diye gidip beğenmeyip yeni yerlere yelken açtık :) Unuttuğum biryerler olabilir aklıma gelirse yazarım sonra.

Bu kadar yer gezdik ama en çok beğendiğimiz yerler Şirince köyü, Davutlar plajı ve Gökova oldu. Hele ki Gökova ahh gökova. Kalbim orada kaldı desem yeridir :)

Hem kültür turizmi yapmış olduk hemde deniz kumsal güneş üçlüsünün tadını doyasıya çıkardık. Bu tatilin biraz yorucu olacağını düşünmüştüm ama korktuğum gibi olmadı. Çok keyifliydi. 200 adetin üzerinde fotoğraf çektik. Çoğu efes harabelerinde çekildi. Fotolardan birkaçı aşağıda. Sonraki postlarda diğer fotoları da eklerim.

Gökova' dan bir kare

Davutlar Plajı (Kuşadası)

Gökova' da akşamüstü birası

Meryemananın evi

Şirince

Şirince' nin tarihi kilisesi ama çok bakımsız (Bu arada alık alık tavandaki resimlere bakan hatun benim)

Yedi Uyuyanların muhteşem tabelası

Yedi Uyuyanlar. Maalesef çok bakımsız. Yerler çöp dolu. Çok üzüldük böyle görünce.

Benden şimdilik bu kadar. Sizler neler yaptınız bu arada? Biran önce hepinize tek tek uğrayacağım. Kahveyi hazırlayın :)

2007-06-20T16:53:00.000+03:00

Aşağıdakileri yazdıktan birkaç saat sonra çok şükür tatilimiz belli oldu. Gidiyoruz herhalde :) hala bir korku var ama neyse :) sanırım 10 gün buralarda yokum. Hepinizi özleyeceğim ama süper resimlerle geri döneceğim inşallah. Görüşmek üzere...

Bu kadar mı herşey üstüste gelir... Bu kadar mı zaman yetmez insana... Tatilimiz hala belli olmadı. Şurada cumaya 2 gün kaldı. Gitmememiz için tüm evren uğraşıyor sanki. O kadar hiç olmayacak şeyler oldu ki. İş yoğunluğu da cabası. Neyse isyan etmiyorum ve Allah beterinden saklasın diyorum. Hayırlısı neyse o olsun. Bloğumla bile ilgilenemiyorum o yüzden biraz araya ihtiyacım var. Sevgilerimle...

Standart hayatlar...

2007-06-14T13:41:00.000+03:00

Geçenlerde ofisimizin elektriklerinde bir sorun yaşadık ve 1 saat kadar elektriksiz kaldık. Bilgisayarlar çalışmadığı için hiçbir iş yapamadım. Hem iş hem de vakit geçirme! açısından bilgisayar ne kadar önemliymiş hayatımızda bir kez daha anladım. Biraz pencereden baktım olmadı, toplantı tahtasına ev çizdim yine olmadı. Gidip yan odadaki arkadaşımla biraz laklak yapayım bari dedim, baktım daha gelmemiş. Dergi filan bulayım bari diye odasında etrafa bakınırken rafın birinde bir kitap gözüme çarptı. Kitabın ilk baktığım kısmı yani adı beni benden aldı o anda. Kendine yeni bir hayat ısmarla. O anki ruh halime daha uygun bir söz olamazdı herhalde. Yazarı Murat Toktamışoğlu. Kitabı alıp hemen masama geçtim. İlk sayfalarından itibaren öyle güzel şeyler yazıyor ki içinde, insan okurken hayata farklı bakıyor ister istemez. Ama maalesef ben bu tür gaza getirici kitapları okurken çok severek okuyorum da iş uygulama kısmına gelince okuduklarımın hepsi uçuveriyor aklımdan. Neyse bu kitapta bir şiir gözüme çarptı. Arjantinli yazar Borges’ a ait. Öyle güzel ki hemen not ettim sizlere yazmak için.

ANLAR…

Eğer yeniden başlayabilseydim yaşama, ikincisinde daha çok hata yapardım.

Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.

Neşeli olurdum ilkinde olmadığım kadar, çok az şeyi ciddiyetle yapardım.

Temizlik sorun bile olmazdı asla, daha çok riske girerdim.

Seyahat ederdim daha fazla.

Daha çok güneşin doğuşunu izler, daha çok dağa tırmanır, daha çok nehirde yüzerdim.

Görmediğim birçok yere giderdim.

Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.

Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.

Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu yanlarım olurdu.

Farkındamısınız bilmem, yaşam budur zaten.

Anlar sadece anlar, sizde anı yaşayın.

Hiçbir yere yanımda termometre, su, şemsiye, paraşüt olmadan gitmeyen insanlardandım ben.

Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.

Eğer yeniden başlayabilseydim, ilkbaharda pabuçlarımı çıkarır atardım.

Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.

Bilinmeyen yollar keşfeder, güneşin tadına varır, çocuklarla oynardım.

Bir şansım olsaydı eğer.

Ama işte seksenbeşindeyim ve biliyorum, ölüyorum.

BORGES

Oldu olacak kapak yazısını da ekleyeyim tam olsun.

"Kot pantolonlu yönetici kitabinin yazarı Dr. Murat Toktamışoğlu bu kez, standart hayatlar hapishanesinden kurtulmanız için bir kaçış planı hazırladı. Plana göre, önce hayatınızın üstünü kaplamış tozları siliyor ve ruhunuzun derinliklerine doğru bir kazıya girişiyorsunuz. Tünelin sonuna geldiğinizde gözünüzü mavi bir ışık alacak, endişelenmeyin. Bu, gökyüzünün özgün mavisi. Daha önce hiç bu kadar mavi ve canlı görünmediyse gözünüze, herhalde kusur onun değil. Sonra tünelden çıkıyor, üstünüzü başınızı, doğru ve değerli bildiklerinizi değiştirip özgür ruhlar pastanesinde kendinizle buluşmaya gidiyorsunuz. Unutmayın, tam Bülent Ortaçgil çalmaya başladığında, garsonu çağıracak ve kendinize yeni bir hayat ısmarlayacaksınız. Plan bu kadar basit. Tek zorluk, bu planda mahkumun da gardiyanın da, müşterinin de garsonun da, güçlünün de zayıfın da aynı kişi olması..."

Biraz karamsar, biraz bıkkın, biraz hüzünlü uyandığım o günün sabahında, bu kitabın karşıma çıkması ne güzel bir tesadüf. Düşündümde belki de tesadüf değildi. Kim bilir?

Sevgilerimle…

Daldan dala :)

2007-06-11T10:35:00.000+03:00

Sıcaklardanmı bilmem canım hiç işe gelmek istemiyor. Biran önce yıllık izinimi kullanmak istiyorum. Benim için sorun yok ama maalesef Arpamın işleri çok yoğun. Cuma günü arayıp falanca tarihte izine çıkabilirmisin diye sordu. Oda en sonunda ayarlamış işlerini. Bende çok sevindim tabi, ben çıkarım dedim. Hemen ufak ufak planlar yapmaya başladım. Tam kapsamlı bir plan yapmadım çünkü ben plan yapınca olmaz ya, sonradan hayal kırıklığına uğramayayım diye. Neyse mutlu mesut çalışırken yine aradı, sanırım o tarihte de çıkamayacağım, önemli bir iş geliyor dedi. Offf böyle bir aksilik bekliyordum zaten. Neyse bugünlerde kesin belli olacak. Birkaç gün sabretmem gerekiyor, inşallah çıkabiliriz. Bu kez gidip bir hafta otele kapandığımız, yiyip içip yattığımız bir tatil istemiyoruz. Daha farklı planlarımız var. İnşallah yapabiliriz.

Hafta sonu check-up yaptırdım. Tam sonuçlar önümüzdeki haftasonu belli olacak. Fakat ultrason çeken dr. Safra kesesinde bir problem olduğunu, fonksiyonlarını tam yerine getirmediğini söyledi. Oraya en son bir gece önce yediğim akşam yemeğiyle, yani gayet aç bir şekilde gitmeme rağmen, sanki yeni yemek yemişim gibi büyük duruyormuş safra kesesi. Buda hazımsızlık sorunu yaratıyormuş ki bu problemim vardı zaten. Karnımda hep bir şişlik hissediyordum. Birde reflü var oda bundan kaynaklanıyormuş. İlaç tedavisiyle iyileşirmiş. İnşallah diğer test sonuçları iyi çıkar.

Yaklaşık birbuçuk aydır rejim yapıyorum. 5 kg verdikten sonra kilo vermem durdu. Uzunca bir süredir aynı şekilde az yememe rağmen 1 gr bile oymadı. Sanırım vücut az yemeyede alışıyor ve ve kilo vermek için daha azını istiyor ama bundanda az yiyemem artık çünkü gerçekten çok az yiyorum ve çok sağlıklı besleniyorum. Bende hafta sonu ne yalan söyliyim iyi yedim valla. Hemde vücuda bir şok olur, tekrar az yemeye başlayınca belki kilo vermeye devam ederim diye. Şurada ideal kiloma 4-5 kg kalmışken yapılırmı bu bana :) aslında 3 kg bile yeter, daha fazla zorlamayacağım kendimi.

Tam daldan dala oldu ama ne yapayım konular birikmiş :)

Herkese iyi haftalar dilerim...

...

2007-06-04T10:04:00.000+03:00

Haftasonu fotoğraflarına geçmeden önce bir arzuhalim var onu paylaşayım. Buraya 1 yılı aşkın bir süredir, tamamen samimi duygularla, içinde abartı yada sahte olaylara gerek duymadan (ki zaten yapım itibariyle bu bana göre birşey değil) yazıyorum. Ve okuduğum herkesin böyle olduğuna inanıyorum. Okuyup yorum yazdığım blog arkadaşlarımdan bir gün bile şüphe duymadım. Zaten öyle olsaydı okumazdım ve zaten bana hitap etmeyen blogları da okumuyorum. Benim için hayatta en önemli şey güven dir. Yaşamımı hep güven üzerine inşa ettim ve bunun herzaman çok faydasını gördüm. Çok hassas bulduğum güvensizlik konusunun benim hakkımda biran bile düşünülmesine asla katlanamam. Bu sebeple yazdıklarıma inanmayan, gerçek bulmayan, uydurma olduğunu düşünen biri varsa lütfen beni okumasın, yazılarıma yorum bırakmasın ve hatta sayfama uğramasın. Aksi taktirde, blogumu ve sevgili blogcu arkadaşlarımı ciddiye aldığım için, ve değer verdiğim için ammannn boşver politikası uygulayamam ve üzülürüm. O yüzden herkes kendi inandığı, güvendiği kişileri okusun ve beni üzmesin deyip, haftasonundan birkaç güzel fotoğraf eklemek istiyorum :)

Burası Maşukiye. Sapanca yanında Kartepe' nin eteklerinde. İçinde bir sürü alabalık restoranları ve mesire yerleri var. Akarsuyun üzerine alabalık tesisleri kurulmuş fakat derede su azalmış maalesef neredeyse kuruyacak.

Alabalık tesislerinden birinin içi. Yeşillik içinde heryer ve havası çok güzel.

Bu resimler Kartepe' ye çıkarken çekildi. Yaklaşık 1100 mt. yükseğe çıkılıyor. Bulutların içinden geçiyorsun ben böyle bir manzara görmedim. Ve mutlaka kulaklar tıkanıyor. Son resimde semada görünen bir cisim var:) biz büyütüp incelediğimizde arkasında 2 adet daha cismin olduğunu gördük. Hemen senaryoyu yazdık tabi bunlar ufo ve kesin filo halinde geziyorlar diye :) Hakikaten yakından inceleyince uçağa benzemediklerini gördük. Çok gizemli çookk :)

Netice itibariyle Maşukiye tarafı gidilesi, görülesi, pikniğe gidilemiyorsa bile en azından bir alabalık yenilesi bir yerdir.

Sevgilerimle...

İnsanlık ölüyor...

2007-05-29T10:32:00.000+03:00

Çok sinirlendim çok üzüldüm... İnsanlık ölmüş dedirten bir olay duydum, buraya yazmadan edemedim.
Bir arkadaşımın annesinin beyninde tümör var ve çok ağır ameliyatlar geçirdi. Şimdi iyi çok şükür ama çok dikkatli yaşaması gerekiyor o ameliyatlardan sonra.
Teyze 2 gün önce yürüyüşe çıkmış. Yeşil ışık yandıktan sonra yola adımını atmasıyla kendisine bir araba çarpmış. Teyze 2 mt. kadar ileriye düşmüş ve başını çarpmış. Başının ameliyatlı kısmı kanamaya başlamış. Sürücü binbir zahmetle inivermiş arabadan. Etraftan insanlar toplanmış. Çarpan kişiye, teyzeyi hastaneye götür demişler, adam götürmemek için ısrar etmiş hatta birde pişkinlikle teyze ayağa kalktı ve konuşabiliyor hiçbirşeyi yok demiş. Diğer sürücüler ve etraftan toplanan insanlar teyzeyi adamın arabasına bindirmişler ve hastaneye götüreceksin diye ısrar etmişler, oda bu ısrarlara daha fazla karşı çıkamamış kalabalık karşısında ve peki demiş. Yol boyunca teyze arka koltukta yatmış. Araba dolaşmış dolaşmış ve bir yerde durmuş. adam SSK hastanesine yakın bir yerlerde teyzeyi bir banka oturtmuş ve benim tanıdığım bir doktor var, sen beni bekle doktoru alıp geleceğim deyip kadıncağızı tek başına bırakmış orada ve basmış gaza gitmiş. Teyzecik bir süre oturmuş ama kandırıldığını başından beri anlamış zaten. Hatta yan bankta oturan, kıyafetlerinden hastane personeli olduğu belli olan genç bir adama dönüp, gördünmü evladım hem bana çarptı hemde buraya bırakıp kaçtı demiş. Adamda hah hah haa diye gülerek, teyze bu günlerde ne çok böyle şeyler duyuyoruz yaa deyip sanki çok komikmiş gibi birde dalga geçmiş hiçbir yardımda bulunmadan. Teyze sadece yürüyüş için çıktığından dolayı, yanında kimlik, telefon vb. hiçbirşey yokmuş. Hastaneye giderse çocukları onu bulamazlar diye düşünerek ne yapsın kalkmış kendi başına evine gitmiş ve arkadaşıma yani kızına haber vermiş. Tabi hemen hastaneye götürmüş evlatları. Çok şükür şu anda korkulacak birşey yok ama yinede her ihtimale karşı birkaç gün geçsin bir daha bakalım demiş doktor.

Bu olayı duyunca öyle moralim bozuldu ki, o anda bu ülkeye karşı tüm duygularımı sorguladım. Aslında ülkenin ne suçu var, nefret edilesi olan bu ülkenin bu tür insanları. Yaşlı bir kadını o durumlarda bırakacak kadar onursuz ve vicdansız bu insanlar beni ülkemden soğutuyor ne yazık ki? Birde çarpan adamın yanında karısı varmış. Gençmiş ikisi de. Hadi adam bu kadar vicdansız, bu kadar merhametsiz ve daha söylemek istediğim o kadar çok şey var ki neyse terbiyemi bozmuyorum.. Karısına ne demeli. Onun içi nasıl elverdi o yaşlı kadını oralarda bırakmaya. Ya ölseydi beyin kanamasından. Hem oraya gelene kadar arka koltukta baygın bir şekilde yatmış teyze. Belli ki durumu iyi değil. Hiçmi vicdan azabı çekmeyecekler.

Neyse arkadaşımın abisi çarpan adamı bulmak için çok araştırma yapmış. Çevredeki firmaların güvenlik kameralarına bakmışlar ama bir sonuç elde edemediler. Güvenlikçiler olayı izlemişler fakat plakayı almak akıllarına gelmemiş. Bu olaydan sonra arkadaşımın bizlerden bir ricası oldu, size de iletmek istiyorum bunu. Ne olur böyle bir olaya şahit olursanız polise bir telefon edip kaza yerini ve aracın plakasını söyleyin. Yada en azından plakayı bir kağıda yazıp etraftaki esnaf, ev gibi yerlere bırakılabilir.

Moral bozmak istemezdim ama bu gibi olayların olduğunu herkes bilsin istedim.

Sevgilerimle...

....

2007-05-23T09:31:00.000+03:00

Bu uzun aradan sonra söyleyecek fazla sözüm yok. Yazmak istediğimde zaman bulamadım, zaman bulduğumda yazacak birşey bulamadım. Bazen böyle tıkanıyorum işte. Geçen süre için de evde çookkk büyük bir temizlik vardı. Çok yorulduk Arpamla. Ama herşey pırıl pırıl tam bir bahar temizliği oldu.

Aklımdan atamadığım bir konu var ki hep pozitif düşünmeye çalışıyorum ama bazen olmuyor. Ailemizin ilk gözağrısı, canım yeğenim askerlik görevini yapmak üzere, nato askeri olarak Afganistan' a gitti. Aklım hep onda. Gerçi sık sık konuşabiliyoruz ve rahat olduğunu söylüyor. İyi bakıyorlarmış onlara. Yemekleri iyiymiş. Çok çeşit yemek oluyormuş bir çok milletten asker olduğu için. Güvende olduklarını söylüyor ama yine de endişeleniyorum onun için. İnşallah hayırlısıyla biran önce bitirip gelir. Geçenlerde 19 mayıs sebebiyle bir Türk Restaurant ile anlaşıp halka döner ekmek dağıtmışlar. Halkın çok perişan olduğunu, insanın özellikle çocuklara içinin parçalandığını anlattı. Allah hepsinin yardımcısı olsun. Onlarında insan gibi yaşamaya hakkı yokmu. Halimize çok şükür.

Neyse birde pasta yaptım bu arada. arkadaşımın minik kızının doğumgünü için. Tadını bilemiyorum ama görüntü fena değildi. Yaptığım pastaları görünce insanların gözlerindeki ifade beni çok mutlu ediyor. Önce inanamıyorlar, bunu gerçekten senmi yaptın diye soruyorlar :) pasta yapımını daha da ilerletebilsem çok güzel olacak ama ihtiyacım olan tek şey, zaman sadece birazcık zaman:)

2007-05-07T09:18:00.000+03:00

Bu hafta sonu için öyle çok planım vardı ki. Keza eşimin de varmış. Fakat hiçbir şey beklediğimiz gibi olmadı. Babam hastanede kaldı birkaç gün. Çok şükür önemli bir şeyi yok. Sadece gözetim altında tutuldu.
Hep derim ya, ben plan yapınca olmaz, mutlaka bir şeyler çıkar diye. İşte yine öyle oldu ama böyle sağlık konusunda olmasın yeter ki. Ben razıyım planlarımın suya düşmesine.

Buna rağmen haftaya neşeli başladım. Pozitif düşüncenin iyi şeyler getireceğine inanırım. Daha doğrusu bunu yaşayarak bizzat gördüm.

Havalar iyice ısındı. Her ne kadar bu yaz günlerinde çalışıyor olmak can sıksa da yine de bunu bulamayanlar da var demek lazım :) ama bütün gün dört duvar arasındaki şu ofis bazen beni gerçekten sıkıyor. Kendimi dışarıya atasım geliyor.

Lokantalarını restaurant haline getirmeye çalışan arkadaşlarımıza uğradık geçenlerde. Tadilat felan derken oldukça güzel oldu işyerleri. Tabi daha açılış olmadı. Şimdilik bomboş. Bir de bar koydular bir kenara. Arkadaşım hadi kahveleri sen yap, bende bu arada bir şeyler anlatacağım dedi, geçtik bara. İnanılmaz keyifli geldi orada bulunmak. Yani düşünsenize insanlarla direkt iletişim halindesiniz. Bir şeyler yapıp sunuyorsunuz ve yaptığınızın beğenilmesi ne büyük keyif. O anda tekrar anladım ki benim küçücük bir kafem olmalı :) Eşimde çok istiyor bunu ezelden beri. İnşallah yapabiliriz ileride. Eminim ki canla başla çalışıp en iyi şekilde işletiriz. Hatta ben pasta yaparım kek yaparım :)

Herkese mutlu haftalar...

4 yıldır evliyiz...

2007-04-27T14:46:00.000+03:00

Her anı keyifli geçti ve geçiyor. Vaktimizi sonuna kadar keyfimizce yaşamaya çalışıyoruz. Mesela canımız isteyince çıkıyoruz. Canımız isteyince uyuyoruz. Canımız isteyince alıyoruz biramızı oturuyoruz tv nin karşısına, takıyoruz bir film izliyoruz. Ya da ne bileyim ışıkları söndürüp, güzel bir müzik açıp, mum ışığında bir şeyler içip, saatlerce sohbet ediyoruz. Bazen canımız yemek masasından kalkmak istemiyor, böyle durumlarda kahvelerimizi de alıp saatlerce masa başında sohbet ediyoruz. Ya da uzun saatler kahvaltı keyfi yapıyoruz. Gece uyumadan önce mutlaka kitap okuyoruz. Hafta sonu canımız şehir dışına mı çıkmak istedi. Çıkıp gidiyoruz biryerlere. Ya da akşam geç saat de arkadaşlarımız arıyor hadi gelin bir kahve içelim diye. Atlayıp gidiyoruz. Ya da mesela annemlerden dönüşte canımız biryerlere takılmak mı istedi, gidip gece geç saatlere kadar oturuyoruz sevdiğimiz mekanlarda. Ya da boş boş oturup yatıp uzanıp dinleniyoruz hafta sonlarında hiçbirşey yapmadan. Vs. vs.

Bütün bunları neden mi yazdım.

Biz böyle yaşamaya çok alıştık. Ama çok istediğim bir şey daha var. Bir çocuk. Peki ama bu düzende yaşamaya böylesine alışmışken, bir bebeği hayatımızın neresine koyacağız biz. Yani düşünüyorum da Allah kısmet eder de bir çocuğumuz olursa bunalıma girer miyiz? Birbirimizi yemeye başlar mıyız? Ben şu anda bile vakitsizlikten yakınırken, o zaman delirir miyim? Bunun için bebeği suçlar mıyım? Birbirimizi suçlar mıyız? Neden yaptık der miyiz? Özgür günlerimizi arar mıyız?

Yoksa hayat bizim için yeniden mi başlar? Yoksa hayatımız daha mı güzel olur? Yoksa o minik varlığın kocaman sevgisi kalbimizi öyle bir doldurur da, ondan başka bir şey görmez mi gözümüz? O zaman tam bir aile mi oluruz? Her anımızı onunla geçirmek mi isteriz? İyi ki yapmışız der miyiz?

İşte benim böyle kaygılarım var arkadaşlar.

2007-04-25T09:06:00.000+03:00

Bu kez çok ihmal etmişim. Çok ara vermişim. Hatta bloğum 1 yaşına girmiş ve doğum günü geçmiş ben fark etmemişim. Oysa ki pasta yapacaktım :) birde blogger Türkçe olmuş :) Günler öyle geçiyor ki, yoğun, mutlu, yorucu, sakin, keyifli, bol gezmeli, çok çalışmalı hepsi birden.
Bu uzun arada öyle çok yer gezdim öyle çok fotoğraf çektim ki buraya eklemek için. Fakat şuanda ne gittiğim yerlerin hepsi aklımda nede fotoğraflar yanımda. Fakat sadece şunu tavsiye ederim yaz sıcakları bastırmadan, bahar bitmeden Polonezköy’ e kahvaltıya gidin gidebiliyorsanız. Gerçekten yeşillikler içinde çayını yudumlamak çok ama çok keyifli oluyor.
Haa unutmadan Ankara’ dan bir misafirimiz vardı biraz da onunla zaman geçirdik bu arada.

Yeni işimden bahsetmiştim daha önce. Şimdilik iyi gidiyor maşallah. Sistem kurmak zaman alıyor fakat inşallah zamanla oturacak her şey. Yemek bloğumu hala açamadım. Pasta yapamıyorum ne zamandır. Bizim evde güzelim pastalar çoğunlukla ziyan oluyor. O yüzden birinin doğum günü olsa da yapsam diye bekliyorum genellikle.

3 günlük tatilin ardından bu hafta daha bir çabuk geçiyor sanki. Zaten haftalar nasıl akıp gidiyor anlamıyorum. Herkese öyle geliyor mu bilmem. Geçen bir yerde okudum, küresel ısınmadan dolayı dünya olduğundan daha hızlı dönmeye başlamış. Ne kadar doğru bilemem. Allah sonumuzu hayır etsin.

2007-04-03T13:25:00.000+03:00

Günler yoğun bir şekilde geçiyor. Maalesef şu sıralar anlatacak çok şeyim yok. Ama herşey güzel gidiyor, mutluyum, huzurluyum, moralim bir şeylere bozuk değil çok şükür :) Herhangi bir hafta sonu, hiç plan yapmadan, herhangi bir şehire gitmek istiyorum aşkımla.
Geçtiğimiz hafta sonu Bursa' ya gidelim dedim birşeyler çıktı gidemedik.
Biz bir keresinde, sabah kalkıp bugün Kapadokya' ya gidelim diyen bir çiftiz. Evet o zaman gitmiştik. Yarım saat içinde internetten otel ve otobüs bileti bulup, küçük sırt çantamızla yola çıkmıştık. İnanın çok güzeldi.
Planlı programlı gittiğimiz gezilerden daha eğlenceliydi. Üstelik dönüşte başka şehirlerede uğramıştık :) benim hiç gitmediğim ve hep merak ettiğim yerlere :)
Şimdi yine canım böyle birşey istiyor. Belki önümüzdeki günlerde yaparız bellimi olur :)

Tatili çok seven (kim sevmez ki) canım aşkımın doğum gününde yaptığım pasta. Nasıl? yeni başlayan biri için fena sayılmaz değilmi :)

Cuma Dertleşmesi...

2007-03-30T10:31:00.000+03:00

İnsanlar konusunda hislerime çok güvenirim ama biri var ki bana olan tutumlarını çözemiyorum. Sürekli beni ve kendini kıyaslıyor. Bu bazen yaptığım bir yemek, bazen evimdeki bir eşya, bazen eşler oluyor. Bazen de gülerek bir laf söylüyor, şakamı yaptı yoksa ciddi ciddi iğneledimi anlamıyorum.
Bazen Arpa beyin bana olan bir ufak davranışına kafayı takıp kocasına sen neden bana sevgili gibi davranmıyorsun diyor, bazen de çok mutluyuz havalarına bürünüyor.
Bazen tavırları çok samimi geliyor, beni ne kadar sevdiğini söylüyor, övüp duruyor, bazen de negatif düşünceleri olduğunu sözleri ve tavırlarıyla hissettiriyor.
Mesela bir gün poaça yapmıştım çok beğenildi, birkaç hafta sonra oda yaptı ve eşinin çok beğendiğini hatta benim yaptığımdan daha çok beğendiğini söyledi altını çizerek. Bana böyle şeyler çok saçma geliyor ve ilgilenmiyorum aslında ama bu durum eşimin bile dikkatini çekmeye başladı ve benden çok o rahatsız oluyor artık.
Önceden aman kırılmasın üzülmesin diye pek tepki vermiyordum ya da umursamıyordum ama şimdi cevabını yapıştırıyorum.
İnsanları olduğu gibi kabul etmek ya da tamamen hayatından çıkarmasan bile araya mesafeyi koymak gerekiyor. Ben şimdilik mesafeyi koruyorum. Bakalım ne olacak.

Herkese mutlu hafta sonları dilerim…

Aşkım, Haftasonum ve Sobe

2007-03-26T10:00:00.000+03:00

Cumartesi günü aşkımın doğum günüydü. Çok güzel bir hafta sonu geçirdik. Süper dinlendim ve eğlendim. Seni çok seviyorum bitanem iyi ki doğdun ve benim kocam oldun.

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Gelelim sobeye. Kuğuu' cuğum markalar konusunda beni sobelemiş. Marka takıntım yoktur aslında. Yani sevdiğim ve kullandığım her markanın bir muadili vardır benim için. Birini bulamazsam diğerini kullanırım. İllede şu marka olsun demem. Bakalım neler varmış.

Sürekli aynı parfümü kullananlardan değilim. Kokusunu beğendiğim herhangi bir parfümü kullanabilirim ama şu sıra kullandığım Davidoff echo.

Cilt bakımında clinique nemlendirici, tonik ve sabununu kullanıyorum. Tonik ve nemlendiriciden vazgeçebilirim ama sabununda asla.

Spor giyinmeyi severim. Spor ayakkabılarım vazgeçilmez benim için. Spor ayakkabıda Puma ve adidas bir numaralarım.

Kıyafet konusunda marka takıntım yok. Nerede beğenirsem oradan alırım.

Dediğim gibi benim için her markanın bir muadili vardır ama Nutella nın asla :)

Temizlik malzemelerinde Domestos çamaşır suyu ve Cif krem temizleyici olmadan olmaz. Çamaşır deterjanında Ariel, sıvı sabunda Dove severim.

Aklıma gelenler bunlar. Kimler sobelendi bilmediğim için ben kimseyi sobelemiyorum ve isteyen olursa markalarını bize anlatsın diyorum :)

Herkese mutlu haftalar…

2007-03-22T09:44:00.000+02:00

Kendimde birşey farkettim. Ben hafta sonları için yaşıyorum. Pazartesi günü diyorum ki kendi kendime, amannn hafta nasıl olsa çabuk geçecek, pazartesi-Salı bittimi haftayı bitti say. Ondan sonra gelsin güzelim cumartesi ve Pazar. Gerçi Pazar gününü de ertesi güne hazırlık günü olduğundan hiç sevmemişimdir çocukluğumdan beri. Yani Pazar günlerinin saat 15:00 den sonrasını sevmiyorum desem yeridir. Her neyse hafta içinin çabuk geçmesini istiyorum fakaaatttt bir şeyi hep göz ardı ediyorum. Ömür geçiyor ve ben 2 hadi bilemedin 1,5 günü yaşamak için beklerken, koskoca 5 günü nasıl geçtiğini anlamadan, boş boş sadece çalış ve eve gel yat şeklinde yaşıyorum. Sonra yapmak istediklerimin hepsi hafta sonu dediğim 1,5 güne kalıyor ve tabi istediklerimin büyük kısmına vakit yetmediği için bu sefer de sinir stres oluyorum. Nasıl hayat ama? Yaşlanıyorum ve ne çok şey kaçırıyorum. Bu konuda en büyük şanssızlığım uzun çalışma saatleri olan bir şirkette çalışmam ve evim ile işim arasında deniz olması. Maalesef evime geç ulaşıyorum. Ama şöyle yakınlarda bir işim olsaydı, yada 9-5 çalışan bir şirkette olsaydım, yada ne bileyim part time bir işim olsaydı, yada annem bana yakın otursaydı (en azından yemek derdim olmazdı), yada sabah çok erken kalkmak zorunda kalmasaydım, yada daha stressiz bir işim olsaydı vs. vs. daha mutlu olurdum. Ben çalışmayı çok seviyorum ama böyle ömrümü tüketen bir iş istemiyorum. Yani para kazanayım derken hayatı kaybetmek bazen çok aptalca geliyor. Ama ne yazık ki elden bir şey gelmiyor.
İnşallah ileride istediğim gibi bir işim olur. Severek ve mutlu bir şekilde yapacağım bir iş. Sanırım bu koca şehirde biraz zor ama hayal etmekten vazgeçmemek lazım. Aslında işimi seviyorum ama bana zaman kalmıyor. Önemli olan da bu zaten.

Neyse umarım hepimiz mutlu ve hayal ettiğimiz gibi yaşarız bu kısa hayatı.

Sevgilerimle,

Monoton hayat...

2007-03-21T15:47:00.000+02:00

Biliyorum bloğumu ihmal ettim ama öyle yoğunum ki. Sizleride çok özledim bu arada. Pembe gazete faaliyete başlamış, çokta güzel olmuş. En kısa zamanda bende birşeyler yazmak istiyorum pembe gazetemize.
Benim günlerim hep aynı. Bu aralar robot gibi yaşıyorum desem yeridir. Neyse bu konularla sıkmayayım şimdi. Yoğunluğum biraz hafiflesin daha sık yazacağım bloğuma. Malum yeni görev başladı :)

Mutlu günler dilerim...

Haftasonum...

2007-03-12T09:16:00.000+02:00

Yutkunabilmenin kıymetini biliyormuyuz? Ben daha yeni anladım diyebilirim. Şöyle ki, Arpam balığı çok sever. Ben oldum olası hiç sevmem ama daha yeni yeni sadece vitaminini alabilmek için ucundan kıyısından yemeye başladım. Cuma günü işten erken çıktım hadi kocama sürpriz yapıp balık alayım dedim. Levrek alıp fırında pişirdim. Daha ilk lokmalarda boğazımın bademcik bölgesinde bir acı hissettim. Evet kılçık battı. Kabus gibi bir şey. Eğer birine beddua etmek istiyorsan boğazına kılçık batsın de. Öyle kötü birşey. Ama benim kılçık Allahtan insaflı çıktı. Bir süre gitti zannediyorum sonra bir bakıyorum yine orada. Sürekli batıp canımı yakmadı yani. Arpam tutturdu doktora gidelim, doktorsuz hallolmaz bu mesele diye. Ama ben gitmemekte inat ettim. Biliyorum doktora gidersem başıma nelerin geleceğini. Muayenesini düşününce bile midem ağzıma geliyor. Dayanamam ben dedim. Sonra kayınvalidemlere gittik çaya. Küçükken kayınvalidemin de başına gelmiş. Lokum yedirmişler geçmiş. Arpam bir koşu gidip lokum aldı geldi. Bir sürü lokum yedim bana mısın demedi. Sonra evimize geldik. Yattık uyuduk ama aklım hep boğazımda. Gece uyanıp uyanıp yutkunuyorum gitmiş mi diye. Sonra sabah uyandım veee mutlu son :) evet kılçık beni terk etmişti. Çok şükür Allahıma kendiliğinden gitti yoksa doktora gitmek zorunda kalacaktım. Artık balık yemem herhalde.

Cumartesi günü, Kadıköy de pasta malzemeleri satan, Gelincik tarlası burcu Hanım’ ında bloğunda bahsettiği, yanılmıyorsam adı Duygu ticaret olan mağazaya gittim. Bazı şeyler Eminönü ndeki dükkanlardan daha ucuz geldi bana. Küvertür çikolatalar genelde 2,5 kg lık paketlerde satılır. 1 kg isteseniz vermezler. Elit marka küvertür satılıyordu bu dükkanda. Hatta Zambo da varmış. Elitin kilosu 7 YTL idi. Tam 2.5 kg alıyordum ki müşteri bir bayan girdi içeriye. Bana fısıltıyla çikolatamı alıyorsunuz dedi. Evet diyince Kahve Dünyasında 6 YTL dedi yine fısıldayarak. Bunu duyunca önce kararsız kaldım. Sonra kahve dünyasından almaya karar verdim. En azından istediğim gibi 1 kg alabilirim diye düşündüm. 2,5 kg almak istemiyordum zaten ama sırf paketi bölmedikleri için mecburen öyle alacaktım. Sonra diğer alacaklarımı alıp çikolatayı bırakarak çıktım oradan. Yolumuzun üzerindeki Bağdat caddesi Kahve dünyasına uğradım dönüşte. Direkt küvertür çikolata stantına gittim. Bir sordum ve şok oldum meğer yarım kg fiyatı 6 ytl imiş. Kg 12 Ytl ye geliyor. Diğer tarafta kg fiyatı 7 lira idi. Oradan almadığıma pişman oldum. Neyse bir daha giderim artık. Demek ki bu tür konularda tanımadığın insanlara güvenmemek lazımmış :) Gerçi o bayanında aklında öyle kalmış demek ki. Ona da kızmamak lazım. İyi niyetiyle söyledi ama farkında olmadan beni yanıltmış oldu.

Bu arada bir yemek blogu açmayı düşünüyorum. Adı henüz belli değil. Aklınıza güzel bir yemek blogu adı gelirse söylermisiniz arkadaşlarım :)

Herkese iyi haftalar…

2007-03-01T08:27:00.000+02:00

Bu hafta bitmek bilmedi nedense. Haftasonuyla birlikte 3 gün boyunca evde olduğum halde yorgun ve halsiz hissediyorum. İnşallah hasta olmam.

Neyse ben size birşey anlatacaktım unuttum. Bilen bilir Anadolu yakasında yeni yapılmakta olan incity var. Oraya uğradık eşimle geçenlerde. Hem fiyat öğrenelim hem de evler hakkında bir fikrimiz olsun diye. Şantiyeden içeri girip satış ofisine doğru gittik. Satış ofisinin önüne park ederken 10 mt uzağımızdaki bir güvenlik görevlisi oraya park etmeyin anlamında el kol hareketleri yapmaya başladı. Boş yer var niye parketmeyelim diye düşündük önce. Sonra baktık ki o sırada 2 adet lüksmü lüks araba parketmiş. Anladık ki tam satış ofisinin önüne patronlar parkediyor. Güvenlik görevlisi bize parkedebileceğimiz bir yer gösterdi çamurun içinde. Çok sinirlendik. Hiç inmeden bastık gaza çıktık oradan. Koskoca firma bu, müşterilerine özen göstermesi gerekmezmi? Pazarda çorap değil ev satıyorlar orada. İnsanlar dünyanın parasını bağlıyor bir daireye. Nedir bu şımarıklık?

Yaz evden bildiriyor :)

2007-02-26T13:53:00.000+02:00

Şu anda evdeyim. Sabah mis gibi bir kahvaltı yaptım. Bir yandan ayva tatlım pişiyor :) birazdan zeytinyağlı kereviz yapacağım. Ondan sonra da kocacığımın siparişi olan fırında köfte patates var sırada. Zaten ne zaman sorsam ne pişireyim diye bu yemeği ister hep :) tv de Oktay usta var şu anda. Biryandan da onu izliyorum. Evde olmak çok güzel. Bugün kendime söz verdim hiçbir iş yapmayacağım, yan gelip yatacağım diye :) şu saate kadar da öyle yaptım :) ohhh mis. Ama zaman çabuk geçiyor saat 14:00 olmuş.
İstek üzerine Kuğuu' cuğumun doğumgünü için yaptığım pastanın resmini ekliyorum :) Hepinize mutlu haftalar...

Şükretmek...

2007-02-22T10:35:00.000+02:00

Geçen gece rüyamda çok sevdiğim bir arkadaşımı çok sıkıntılı gördüm. Dün aradım hemen. Gerçekten sıkıntılıymış. Anlattı biraz. Hani bazıları vardır ya sanki başının üzerine kara bir bulut yerleşmiştir ve o kişinin güneşi görmesine bir türlü izin vermez. Bu arkadaşım aklıma geldiği zaman, hayal gücümün uydurduğu bu kara bulutu da görürüm hep başının üstünde. Çünkü bildim bileli bir sürü sorun, dert, sağlık problemi, maddi sıkıntılar, ailevi sıkıntılar, sevdiklerinin acı kaybı... maalesef bunların hepsini yaşadı ve bir türlü o güneşli pırıl pırıl havayı göremedi.

Hemen arkasından bir başka yakın arkadaşımı aradım. Onun durumu daha da içler acısı. Minicik yavrusu daha 6 aylıkken, masum bir bebeğe yakışmayacak bir hastalığı çıktı ortaya (ben özellikle o hastalığı hiç kimseye yakıştıramam zaten). Aylardır hastanelerdeler. Arkadaşım bir ara dedi ki, ne olur bana güzel bir şeyler anlat. Çok ihtiyacım var. Neler oluyor dışarıda. İnsanlar nasıl yaşıyor?Geziyorlarmı?. Biz aylardır hastanede olduğumuz için, bunların hepsini unuttuk. Sanki hastanede doğmuşuz gibi hissediyorum dedi. Sevgililer gününü sordu, insanların nasıl kutladıklarını merak etti. İçinin yangınına iyi gelecek şeyler hayal etmek istedi belkide o an. Benim neler yaptığımı sordu ısrarla. Velhasıl cevaplaması çok zor, benim canımı acıtan sorular sordu. Nasıl anlatabilirim ona, bugünlerdeki tek sıkıntımın vakitsizlik olduğunu, yada ne bileyim planlarımın yatmasına sinirlendiğimi, kocamın yoğunluktan dolayı birkaç saat geç gelmesine bozulduğumu, kurumuş çamaşırları yerlerine kaldıramadığım için huzursuz olduğumu, sabahları erken kalkmanın sinirlerimi bozduğunu... nasıl anlatabilirim. Telefonu kapatınca ilk yaptığım şey şükretmek oldu.

Yazdıklarımla kimsenin içini karartmak değil amacım. Yazdım, çünkü elimizdeki nimetlerin farkındamıyız bir düşünelim istedim. Şükredebildiğimize bile şükretmek lazım...

Sevgilerimle...

Haftasonu ve ilk pastam

2007-02-19T11:10:00.000+02:00

Haftasonum çok iyi geçti. Evet eşim çalışmadı ve çok güzel 2 gün geçirdik. Cumartesi günü Eminönü' ne gittik. Ben ne zamandır uğramak istediğim Fermo ve Nüans a uğrayıp şeker hamuru ve gıda boyaları aldım. İçeri girdiğimde çok heyecanlandım çünkü yüzlerce pastacılık ekipmanları, süslemeler, her şekilde kalıplar inanılmaz güzel malzemeler vardı ve hepsini almak istedim :) Fermo ve Nüans ı Pastacı Burcu' dan öğrendim. Pasta ve pastacılık malzemeleri satıyorlar. Böylelikle ilk şeker hamuru denememi yapmış oldum. Buradan Burcu Hanım' a tekrar teşekkür ediyorum bilgilerini paylaştığı için.

Gelir gelmez gül ve yaprakları yaptım. Pazar günü de pastayı hazırladım. O gün arkadaşımın eşinin doğum günü olduğunu öğrendim ve pastayı alıp onlara gittik. Bu pastayı benim yaptığıma inanamadılar. Bu çok güzel bir duygu :) Böylelikle pasta da yerini bulmuş oldu:)

Pastanın dışında birde yemek yapmakla uğraşınca, pazar günü mutfaktan çıkamadım diyebilirim. 2 gün yine çok çabuk geçti.

Herkese mutlu haftalar dilerim...

Baskıcı blogspot ve haftasonu

2007-02-16T10:28:00.000+02:00

Dün blogspot bana zorla bir şey yaptırdı. Blog hesabıma girerken benden google account umu istedi. Bende adıma ve soyadıma ait olan gmail adresimi girdim. Şimdi comment yazacağım zaman bu adresi istiyor. gmail adresimle comment bırakabiliyorum ancak. Ama bu sefer de profilim görünmüyor. Nasıl oldu anlamadım ama hiç hoşlanmadım bu işten. Bilen arkadaşlardan yardım rica ediyorum. (Erdil Baba sen anlarsın nedir bu durum?)

Sevgililer günü trafik yüzünden bize zehir zıkkım oldu. O kadar trafik maç yüzünden miydi yoksa sevgililer günü olduğundan mıdır bilmiyorum ama feci bir şeydi. Gerçi bende bu tür özel günleri çok ticari bulanlardanım. O yüzden plan program yapmamıştım. Ama kocacığımın kafasında varmış bazı planlar, ona da trafik engel oldu :) çok geç buluşup çok geç yemek yedik. Geç yemeğin verdiği rehavet üzerine kalkıp eve dönüş bile çok zor geldi.

Hafta sonu Arpam çalışacak. Böyle olduğunda çok üzülüyorum. Zaten hafta içi akşamları birkaç saat görüşmenin dışında, bir tek hafta sonları rahatça birlikte vakit geçirebiliyoruz. Buda engellenince çok sinir oluyorum açıkçası. Amaaa bu sefer nedense üzüntüyle birlikte birde heyecan bastı :) Hafta sonu ne yapsam diye düşünüyorum günlerdir. Mesela annemide alıp şöyle bir mısır çarşısı gezisi mi yapsam. Oda sever oralarda gezmeyi. Sonrada güzel bir yemek yeriz birlikte. Yoksa ablamlarla toplanıp şöyle pastalı börekli bir gün mü geçirsek hep birlikte :) yoksa uzun zamandır vakitsizlikten (daha doğrusu hafta sonlarımı eşimle geçirmek istediğimden) görüşemediğim arkadaşlarımla mı buluşsam. Yoksa birilerini çaya davet edip, ne zamandır oynamak istediğim evcilik oyunumu oynasam :) Yoksa evde takılıp, kitap okuyup yeni tarifler deneyip keyif mi yapsam. Karasızım valla :) aslında bunların hepsini Arpamlada yapabilirim pek tabi ama hafta sonları birlikteyken mutlaka ya gezmeye ya da alışverişe felan çıkıyoruz hafta sonuda hemencecik bitiveriyor. Neyse bakalım neler olacak :) Tabi inşallah bir sürpriz olurda Arpam çalışmaz. O zaman çok süper olur doğrusu :)

Benden şimdilik bu kadar.

Hepinize güzel, mutlu, eğlenceli, dolu dolu geçireceğiniz bir haftasonu dilerim…

İş, güç, rutin hayat

2007-02-12T16:30:00.000+02:00

Beni merak edip arayıp soran siz canım arkadaşlarıma çok teşekkür ederim. Yeni görevime henüz başlamadım ama şuandaki işleri devretme aşamasında olduğumdan yoğunluk hat safhada. Sizleri çok özledim onu da belirteyim.
İşlerin dışında rutin hayat devam ediyor. Evde de dinlenemiyorum artık. Temizlik perisi çarptı beni herhalde. Hayır her zaman düzenli ve temizliğe önem veren biri olmuşumdur ama bu aralar beş dk. bile oturamıyorum. Tam bir oturayım şöyle ayağımı uzatayım diyorum hoop aklıma yapılması gereken bir şey geliyor. Kalkıyorum hemen. Kendimi frenliyemiyorum. Hayır eşimde dağınık biri değil ki aksine biryerde birşey görse benden önce halleder. Yapacak hiç bir şey bulamazsam mutfağa girip ya kurabiye ya pasta bişey yapıp çıkıyorum. Yok yaptığımı yemiyorum Allahtan. Ya birilerine ikram ediyorum ya da arkadaşlara felan götürüyorum.
Mesela yatmadan önce o kadar çok ıvır zıvırla uğraşıyorum ki, bir bakıyorum bir saat geçmiş.
Akşamdan kıyafet hazırlama alışkanlığım vardır. her şeyi hazırlıyorum yatmadan önce. Yattıktan sonra kemer hazırlamadığım aklıma geliyor ve kalkıp uygun kemer bulup kıyafetlerimin yanına koyuyorum. Sabah alsam kemeri ne olur sanki ama yok illa hazır olacak. Sonra yine tam yatıcam bir bakıyorum koltuk minderleri yamuk yumuk. Haydaa onlarıda düzeltmeden yatamam şimdi deyip puf puf yapıp yerlerine koyuyorum. Sonra bir bakıyorum yarın giymeyeceğim Kaban portmantoda (böylemi yazılıyordu bu?) asılı. Hemen onu yerine kaldırıyorum. Sonra uygun çanta hazırlamadığım aklıma geliyor hemen onu hallediyorum vs. vs. Saate bir bakıyorum ki gece yarısı olmuş. Yorgun argın yatıyorum.
Şimdi aklıma geldide evi her daim derli toplu tutma alışkanlığı bana annemin mirasıdır :) daha genç kızlığa yeni adım attığım dönemlerde :P annemden arkadaşlarla dışarı çıkmak için bir şartla izin almıştım. Annem o gün bir arkadaşına gidecekti ve ben de evi pırıl pırıl temizleyip öyle çıkacaktım (annemde çok uyanıkmış :)). Neyse annem çıkar çıkmaz ben aceleyle şöyle bir üstten üstten toz alıp süpürüp bulaşıkları yıkadım ne kadar çabuk bitirirsem o kadar çabuk çıkarım mantığıyla :) Temizliğe ayıracağım zamanı kendi süsüme püsüme ayırdım ve çıktım. Eve döndüğümde annemden sağlam bir fırça yemiştim :) hemde ne fırça :) hatta bulaşıkları yıkadıktan sonra ocağı ciflemediğim! için çok ama çok kızmıştı. Sebebi de annem gelirken yolda bir arkadaşına rastlasa, kahve içmeye bize çağırsa, arkadaşıda gelse, annem kahve yapmak için mutfağa girse, arkadaşı da peşinden mutfağa girse rezil olurmuş :) senaryoya bak :) annemin fırçasından sonra, o gün bu gündür markete bile gitsem evin her yerini kontrol edip öyle çıkar oldum :) evet acı bir tecrübe ama güzel bir alışkanlık. Neyse lafı ne çok uzatmışım. Ne diyordum ? Haa özledim ben hepinizi…

2007-01-31T12:20:00.000+02:00

Yine bir haftadır yazamadım. Genellikle vaktim olmuyor, vaktim olsa tıkanıp kalıyorum. Ne yazacağımı bulamıyorum. İşte bu gibi zamanlarda bloğumu kapatmayı bile düşünüyorum. En azından birde burayı düşünmeyeyim diye. Ama kıyamıyorum sonra. Çünkü gerçekten burayı çok seviyorum.
2007 yılı için bazı planlarım olduğunu daha önce söylemiştim. Daha doğrusu plan değil de, dilek diyelim bunlara. Çünkü ben ne zaman bir şey planlasam mutlaka bir sürü aksilik çıkar veya istediğim tarihte olmaz ya da tamamen iptal olur gider. O yüzden plan yapıp ta olmadığında üzülmemek için sadece inşallah olur demeyi tercih ediyorum. Neyse yeni yıldan bazı değişiklikler beklediğimi daha önce yazmıştım sanırım. Öyle bir şey oldu ki daha önce ne diledim nede aklımdan geçti bu değişiklik. İşyerinde farklı bir göreve atandım. Şuan yaptığımdan tamamen değişik bir iş olacak bu. Ama maddi ve manevi olarak benim için daha hayırlı olacağını düşünüyorum. İnşallah umduğum gibi olur.
Bunun dışında farklı bir şey yok. Bir hafta sonu şehir dışına çıkmak istiyoruz Arpamla. Daha doğrusu ablamlara gitmeyi çok istiyoruz bakalım ne zaman gidebileceğiz. Yıllık iznimden kalan birkaç günlük iznim var. Bunları nasıl değerlendirsem diye şimdiden düşünüyorum. Belki canım Tomurcuğum dağıtım iznine geldiğinde alırım. Haa birde dün akşam kan uykusu’ nun 2. bölümünü izledim. Belgeselin en sonunda akan yazı olarak binlerce şehidin adlarının geçtiği bir bölüm vardı. Ağladım yine.

Sizler neler yaptınız merak ediyorum. Birazdan hepinize uğrayacağım tek tek :)

Söylesem Tesiri Yok, Sussam Gönül Razı Değil

2007-01-25T12:08:00.000+02:00

Geçtiğimiz Salı akşamı 22:00 de show tv de yayınlanan Kan Uykusu belgeselini izlediniz mi? Ben izledim. Daha önce video sitelerinden de izlemiştim. 2. bölümü yine aynı kanal ve saatte haftaya Salı günü yayınlanacak. İzledim ama hala kocaman bir düğüm boğazımda. Neler çekti bu ülke. Ne genç canlar gitti. Neden diye sormadan edemiyor insan. Neden biz?

Belgeselden birkaç alıntı;

Resimdeki şehit annesi anlatıyor; (aklımda kalan haliyle yazıyorum. Cümleler tam olarak böyle olmayabilir)
-Oğlum şehit olacağını önceden hissediyordu. Hatta bana, “anne ben Allah'ın izniyle şehit olacağım. Sakın arkamdan ağlama. Bana söz ver” dedi. Bende ağlamayacağıma dair söz verdim. Şehit olduğunu öğrenmeden bir gece önce, rüyamda birini gördüm. Bana “başına büyük bir felaket gelecek ama sen sabırlı olacaksın” dedi ve Arapça sabır duası okuyup yüzüme üfledi. Aklıma oğlumun öleceği hiç gelmedi. Yanı başında beklediğim hasta anneme bir şey olacak diye düşündüm. Yatağımdan kalktım pencereyi açtım ve Allah’ım bana sabır ver dedim. Ertesi gün oğlumun ölüm haberi geldi. Hiç ağlamadım. Vatan sağolsun…

Osman Pamukoğlu paşanın sözlerini hayranlıkla dinledim.
Öldürülen teröristlerin toplu halde fotoğrafını çekmek isteyen gazeteciye;
- Ben askerlerime leş toplatmam! analar bu evlatlarını leş toplasınlar diye göndermedi buraya. ben geldim ve görevimi yaptım. Onlar yerlerinde kalacaklar. Çok istiyorsan git kendin topla ve çek fotoğraflarını.

1993-95 tarihleri arasını konu alan bu belgeseli her Türküm diyen insan evladı izlemeli. Hafıza problemimiz olduğu için sık sık izlemeli. İzleyip unutmamalı, bu ülke üstünde ne oyunlar döndü, dönüyor, dönecek...

İlgili Linkler:

http://www.youtube.com
http://kanuykusu.skyturkonline.com/

Sobeeee :)

2007-01-24T09:22:00.000+02:00

Sevgili Ayçiçeği beni sobelemiş. Konu, daha önce bahsetmediğim 5 şey. Bakalım neler çıkacak :)

1- Dışarıdan bakıldığında çok duygusal ve sakin bir yapıya sahipmişim gibi görünse de aslında çok sinirliyimdir. Ve sinirlendiğim zaman ağzımdan çok ağır sözler çıkabiliyor maalesef.

2- Çok küçük yaşlardan beri tersten konuşabilme özelliğine sahibim :) nasıl başladı bilmiyorum ama bir anda tersten rahatlıkla konuşabildiğimi fark ettim :)

3- Eşimin ailesini çok seviyorum. Kayınvalidem ile şu ana kadar hiçbir sorun yada gerginlik yaşamadık. Bazen arkadaşlarımla bir araya geldiğimizde kayınvalidelerini çekiştirecek bir şeyler mutlaka bulabiliyorlar :) benden öyle şeyler gelmeyince şaşırıyorlar. Sanki herkes öyle olmak zorundaymış gibi. Hatta görümceme ki ablam gibidir (görümce demek hoş olmuyor ama anlaşılsın diye yazıyorum) her konuda hayranımdır :)

4- Eskiden çok süslü biriydim. Şıkır şıkır takılar, her daim topuklu ayakkabılar vazgeçilmezdi benim için. Hatta biraz frapan tarzda giyinirdim. Ama Arpam’ la tanıştıktan sonra doğallığa ve rahatlığa çok önem verir oldum. Kendiside benim rahat ve daha doğal olmamdan hoşlanıyor zaten. Bazen eski resimlerime bakıyorum da genç kızlık çağlarında olmama rağmen yaşımdan ne kadar da büyük gösteriyormuşum. Şimdi ise daha doğal ve yaşımda duruyorum :)

5- Ben de Renkler gibi bazen evde oturmayı özlediğimi ve istediğimi hissediyorum :)

İlk aklıma gelen 5 madde bunlar oldu :) Bende eğer kabul ederlerse Gamzeli, Ceyda ve Nimet' i sobeliyorum :)

Zengin olmuş ama insan olamamış

2007-01-22T15:57:00.000+02:00

Şimdi diyeceksiniz bu ne başlık böyle ama eminim olayı anlatınca bana hak vereceksiniz. Geçenlerde içinde cami olan bir sokakta şahit oldum bu olaya ve hala aklıma gelince sinir oluyorum. Şöyle ki; camide cenaze var dolayısıyla kalabalık bir cemaat toplanmış. Sokağa en pahalısından Mercedes arabasıyla, 65 yaşlarında bir beyefendi! Girdi. Yanında da aynı yaşlarda biri daha oturuyor. Bu amcamız sokağa girdi baktı ki kalabalık. Çok sinirlendi, ısrarla kornaya basmaya başladı. Hatta cenazeye gelen birkaç bayanı indiren öndeki arabaya çok sinirlenip acele etmesini sağlamak için saygısızca el kol hareketleri yaptı. Bayanların inmesini beklemeye kadar sabrı olmadığı için geri geri sokaktan çıkmaya çalıştı. Adamın davranışları başından beri bana itici geldiği için izliyorum ister istemez. Sonra geri giderken arabasının sola çektiğini fark ettim :) sol tarafta park halinde duran, muhtemelen cenazeye gelmiş olan Şahin markalı arabaya garccc diye sürttü arabasını. Hakikaten çok şiddetli bir garcc sesi çıktı. Sonra arabasını Şahine öyle bir yasladı ki, çıkabilmesi için ileri alması gerekti ve bir garccc sesi de ileri alırken çıktı. Sonra ne kendi arabasına ne de çarptığı araca bakmadan çekip gitti. Öyle sinirlendim ki hiçbir şey yapamadım. O günden beri kendime kızıyorum. En azından plakasını alıp çarptığı aracın camına yapıştırabilirdim. Çünkü çarptığı araçta en az ikibin liralık hasar vardı. Yazık değil mi. Sadece aynaya zarar verseydi yada çok az bir hasar olsaydı belki bu kadar üzülmezdim ama arabadaki çizik çok büyüktü. Belki kendisi zengin ve altındaki son model arabaya acımıyor ama herkes öyle değil. Şahin araba da öyle bakımlı öyle temiz bir arabaydı ki demek ki sahibi aracına özen gösteriyor, kıymetini biliyor. Mercedesli kişi için arabaya verilen para önemli değil belli ki. Çünkü parmağındaki koca taşlı altın yüzüklerden giyim kuşamından arabanın markasından çok parası olduğu belliydi. O arabanın şöforü olamayacak kadar yaşlıydı ve zaten şoför olsa inip bakardı. O paraları kolay kazandı belli ki. Çünkü alnının teriyle kazansa en azından kendi arabasına bakmak için durup inerdi. Ne oldum değil ne olacağım demeli. Belki şahinin sahibinden öyle bir beddua almıştır ki kendi bile ne olduğunu anlamadan hayatı ters dönebilir. Bu para konusunda olmaz da sağlık konusunda olur hiç belli olmaz. Kimsenin hakkını yememek lazım bu dünyada. Çünkü birde öbür dünya var.

Oh bee rahatladım :)

2007-01-17T11:11:00.000+02:00

Canım günlüğüm neredeyse haftalık olacak farkındayım :) ama öyle çok işim var ki. 5 dk bile ayıramadınmı diyenler olabilir ama gerçekten ayıramadım. O derece yani.

Bu son bir haftadır çalışmanın dışında biraz da gezdim. Yeni yerler keşfettik Arpamla. Aile toplantılarına katıldık. Daha önce bahsetmiştim bizim aile de İtalyan ailesi tarzında olduğu için, kalabalık ama neşeli geçer toplantılarımız. Herkesin bir arada olmasına özen gösterilir.

Sonraa Arpamın talebi üzerine çiğ börek denemesi yaptım. Fırından alınan hazır ekmek hamurundan olmuyormuş tecrübe ettim. Ekmek hamuru kızartırken çok kabardı. Bundan sonraki denememde hamuruda kendim yapacağım. Ama iç malzemesi süper olmuştu Allah için :)

Bloğumu açınca bir reklam sayfası geliyor. Sanırım online ziyaretçi sayısını gösteren sayaç sayesinde oluyor bu. O sayaçı kaldırmalıyım.

Hepinizi çok özledim. Dur bir dolaşayım hazır fırsat bulmuşken :)

2007-01-08T17:04:00.000+02:00

Dürüst olacağım. Geride bıraktığımız yılı düşününce kendimden memnun kalmadım. Vermem gereken birkaç kiloyu veremedim. Kendime yaptığım eziyetler yıl boyunca devam etti. Gereksiz çıkışlarla sevdiceğimi üzdüm vs vs. Tüm bunların yanında ne kadar monoton yaşadığıma değinmek istemiyorum ama buda yadsınamaz bir gerçek. İşim hayatımın çoğunu benden alıyor. Sabahın karanlığında çıkıp akşamın karanlığında eve geliyorum. Nereye kadar robot hayatı yaşanacak. Ne zaman kendime, hobilerime, evime, mutfağıma, doya doya miskinlik yapmaya bol zamanım olacak? Tabi bunun için suçlanacak kimse yok. Düzen böyle. Ama hayat avuçlarımdan damla damla akıp giderken tüm bunları sorgulamaya hakkım var herhalde.

Geçenlerde bir blog da yada web sitede (tam hatırlayamıyorum sahibi okuyorsa şimdiden özür dilerim.) bir soru vardı. Geride nasıl bir miras bırakmak istersin? Zonk diye çarptı beynime bu soru. Ne zor söylemesi.
Örneğin bir sponsor ve bu fikrime gülmeyecek birilerini bulursam otomatik fındık ve ceviz kıracak bir alet yapmak isterdim. Düzeneğin nasıl olması gerektiği konusunda öntasarı hazır :) yada misal camlara sıkınca kendiliğinden temizleyen bir sprey yapmak isterdim. Sıkıyorsun çıkıyorsun. Kurulamak durulamak yok. Biraz daha kimya bilgim olsaydı belki buda olabilirdi. Demek ki faydalı cihazlar konusunda pek şanslı değiliz. E hanlar, hamamlar, yatlar, katlar desem belki çocuklarım ve torunlarım pek ihya olurlardı ama, maalesef bu konuda da avuçlarını yalayacaklar. Geriye kalıyor soyut miraslar. Örneğin aşkımız olabilir mesela. Anlatır dururlar gelecek kuşaklara nine ve dedelerinin aşklarını. Offf bir torun için bu hiçte çekici olmayabilir. Belki dedelerinin ve ninelerinin ne kadar modern düşünceli ve dürüst insanlar olduklarını anlatabilirler birbirlerine ama zaten o zamanki torunların bir çoğunun nenesi ve dedesi böyle olabilir. Buda çok sıradan. Hmm başka ne olabilir? Belki emekliliğimde resim yapmaya fırsatım olur. Resimlerimi bırakabilirim mesela. Evet bu fena değil ama ne kadar kıymet görür bilemem. Belki fazlalık bile gelebilir onlara. Atsan atılmaz satsan satılmaz cinsinden. Saygı, sevgi, dürüstlük gibi kavramlar, eğer bizim kanımızı taşıyacaklarsa zaten olur onlarda (tatlı bir hayal) Eeee geriye kaldı tek bir şey :) bloğum. Ne yediğimizden nereye gittiğimize kadar, neye kızdığımızdan, neye sevindiğimize kadar yazıyorum buraya. Daha güzeli ne olabilir?. Ben bulamadım şahsen. Tabii blogger ın yıllar sonra bir azizliği olmazsa. Keşke benim büyükanne ve büyükbabalarımın da böyle bir imkanı olsaydı.
Ya siz? Siz ne bırakmak isterdiniz miras olarak...

Tatil bitti

2007-01-05T09:01:00.000+02:00

yoğunluğa devam. Yılbaşı gününün bayrama denk gelmesi önceleri bizi gerdi ama sonra işlerimizi halledip planlarımızı uygulayabildik. O gece arkadaşlarımızlaydık. Giderken onlara güzel bir abur cubur paketi hazırladık. Ben de çok nefis yeni yıl kurabiyeleri yapıp paketledim. Arkadaşım hazır aldığımızı sanmış bu durum hoşuma gitti tabi :) Evin beyi çiğ köfte bile yaptı. Güzel bir yeni yıla geçiş oldu. Gece geç bir saatte eve döndük. Aile ziyaretleri, biraz koşturma biraz dinlenme derken bayram bitti. Fakat biz Arpamla bir karar aldık. Bundan sonra ki bayram tatillerinde mutlaka bir yerlere kaçıp, baş başa daha dinlenerek ve daha sakin geçireceğimiz bir bayram tatili istiyoruz. Bizi yoruyor bu bayramlar.

Bayram da kötü bir haber de aldık maalesef. Arpamın ailesinin uzun yıllardır aile dostu olan bir ablamız vefat etti. Kırklı yaşlarında olan biriydi. Aşırı kilosu olmamasına rağmen midesine kelepçe takılmış. Vefatının sebebi midesindeki bu kelepçe imiş. Çok üzüldük ailece.

2006 yılı bize uğurlu gelmişti. Sevindirici olaylar olmuş, çok istediğimiz birşeyi 2006 yılının daha ilk günün de almıştık. Ben 2007 yılından da umutluyum arkadaşlar. Bu yeni yıldan beklediğim 3 şey var ve üçüde benim için mucize. Biri olması muhtemel, biri belki olabilir, diğeri imkansız gibi :) ama olsun ben yine de pozitif düşünüp istiyorum. Belki dileklerim gerçekleşir bellimi olur. Malum bazı şeyler düşüncelerle çağırılır :)

2006-12-28T14:56:00.000+02:00

Bu günlerde müthiş bir yoğunluk içerisindeyim. Son birkaç saat içerisinde halletmem gereken bir sürü iş, katılmam gereken bir yılbaşı partisi var. Bayramdan önce de 2 adet günübirlik şehirdışı seyahati beni bekliyor. Birkaç dakikalık nefes alma molasında hemen buraya koştum :) Herkesin bayramını ve yeni yılını şimdiden kutlarım. Umarım bu yeni sene hepimize hayal ettiklerimizi getirir.
Sevgilerimle...

2006-12-20T11:18:00.000+02:00

Kış aylarını hiç sevmememe rağmen onu da arar oldum. Mevsim normallerini yaşayamıyoruz günlerdir. Aralık ayı Ekim zannetti kendisini. Bu gidişle 2040 yılında tüm buzullar erir diyor uzmanlar. 2040 yılında 64 yaşında olacağım, eğer yaşarsam tabii. Buzulların erimesine de şahit olabilirim anlamına geliyor bu. Nesil olarak bir o kalmıştı görmediğimiz onu da görürüz. Allah korusun bizleri.
Doğanın dengesi altüst, insani dengeler yerle bir. Biz büyüdük kirlendi dünya derdim hep. Geçen kayınvalidem anlatıyor eskilerden. Kızım şimdi olan olumsuzluklar eskidende vardı hep diyor. Bu kadar teknoloji ve kalabalık olmasa bile hayat şartları o zaman da zormuş. Nerdeee eski insanlar deriz hep. Eskiden de kötü, ahlaksız, dolandırıcı tipler çokmuş. Eh olabilir tabi ama bana hep sanki şimdi her şey daha kötü ve kötüye de gidiyor gibi geliyor. İnsana saygı kavramı yerini bencilliğe bırakıyor.
Yaşadığımız bir olay bunları yazmama sebep oldu.
Bizim apartmanın otoparkı yaklaşık 4-5 aydır tıklım tıklım doluyordu. Bazen bir araçlık yer bile kalmıyor, bizde sokağa park etmek zorunda kalıyorduk. Bir yandan da eşimle konuşuyoruz ne oluyor böyle diye. Bu kadar araba nereden çıktı bir anda. Her gün değişik araçlar. Şüphelenmiyor da değiliz hani ama diyoruz ki, tabii bankalar sözde uygun şartlarda! önüne gelene kredi verirse olacağı budur. Neyse daha yeni öğrendik gerçeği. Bizim karşı apartmanda yaşayan uyanık sakinler, kendi otopark kumandalarının bizim otoparkın kapısını da açtığını keşfediyorlar ve kendi otoparkları dolu olduğu için gizli gizli bizim otoparka bırakıyorlar. Yani benim ve diğer komşularımın hakkını bir hırsız gibi gasp ediyorlar. Benim için klasikleşen cümleyi onlara da uygun görüyorum ve hakkımı helal etmiyorum diyorum :)

Fotoğraf Arpa Bey' den

2006-12-18T14:14:00.000+02:00

Hafta sonum çok iyi geçti. Cuma akşamı canım kocamla buluşup önce yemek yedik. Sonra da Beyoğlu’ nda her zaman gittiğimiz bir pub da oturduk. İlerleyen saatlerde de şöyle tünele kadar bir yürüyüş yaptık. (Erdil baba bir yandan yürüyüp bir yandan sohbete dalınca İnci Profiterolü kaçırmışım) Cuma akşamı olması sebebiyle ekstra kalabalıktı ve çok tuhaf tipte insanlar vardı. Dedik ki bu insanlar gündüz nerelerdeler. Yani normalde gündüz sokakta yürürken göremeyeceğin kılıkta ve şekilde insanlar, kendini Taksim’ e atmıştı o gece. Dedik ki bu insanlar ne iş yapar, nerede yaşar, gündüz ne yaparlar? hayret gerçekten de.

Cumartesi günü ne yapalım diye düşünürken aklıma Eminönü’ ne gitmek geldi. Normalde maalesef o tarafı pek sevmem fakat nedense gidip çarşı da gezesim geldi ve iyi ki de gitmişiz. Yok yok derler ya aynen öyle Eminönü. Ne ararsan var. Ev gereçlerinden yiyecek içeceğe kadar. En önemlisi, bayıldığımız aromalı filtre kahvelerinin kaynağını bulduk orada. Bilinen bir işletmeymiş bu kahve dükkanı. Biz yeni öğrendik. Bu duruma çok sevindik tabii. Aromalı kahveleri her yerde bulamıyorduk. Çeşit çeşit kahveler, bir sürü çubuk tarçın, bazı pasta süsleme malzemeleri ve bolca kuruyemiş alıp döndük. Yani evim için ne alabilirim diye düşünürken yine boğazımız için doldurduk poşetleri. Bu çok kötü oldu. Karı koca ağzımız hiç boş durmuyor arkadaşlar. Çok yiyoruz çok :) Oradan annemlere gidip sürpriz yapalım dedik ama evde yoklardı. Ablamlara gitmişler. Bizde ablamlara gittik ve bir baktık ki herkes orada. Sanki planlanmış gibi herkes orada toplanmıştı. Herkese sürpriz oldu bizim gitmemiz. Güzel bir akşam geçirdik ailece.

Pazar günü Arpamın açıldığından beri gidelim deyip de gidemediğimiz bir tekno-markete gittik. Gittik ama ne görelim şaşaalı açılış yapan bu kocaman yer kapanmış. Çok şaşırdık açılalı daha birkaç ay olmuştu. Sonra eve dönüp yemek yaptık ve bütün gece tembel tembel oturduk. Güzel bir hafta sonuydu.

Edit: Nes, maildeki davetini kabul ettiğim halde senin blogu açamıyorum. Neden ola ki?

Rüya ve Cuma...

2006-12-15T09:30:00.000+02:00

Sizleri rüyamda gördüm arkadaşlar. Daha doğrusu göremedim. En iyisi baştan anlatayım. Annem ve babam bizdeymiş. Biz Arpamla uyuyoruz ama bir yandan da bir kalabalık sesi duyuyorum ben. Uyanıyorum. Annem gelip diyor ki kızım arkadaşların geldi. Hangi arkadaşlarım diyorum, blog arkadaşlarınmış diyor. Şaşkın bir şekilde kalkıp hazırlanıyorum ama bir yandan da çok uykum var :) benim bütün rüyalarımda çok uykum vardır zaten :) neyse geliyorum içeriye bakıyorum 10 kişi kadar var. Çok seviniyorum çok mutlu oluyorum tek tek her birine sarılıyorum onlarda çok samimi davranıyorlar. Diyorum ki sen Kuğuu’ sun, yok diyor ben falancayım. Tanımadığım bir blog adı söylüyor. Sonra diğerlerine dönüyorum sen Renkler olmalısın. Yine aynı cevap. Ben bilmem kimim diyor. Onu da tanımıyorum tabi. Nes, Ceyda, Zeyno, Gazel, Gamzeli, Ayçiçeği v.s linklerim de bulunan tüm arkadaşlarımı sayıyorum ama yok hiçbiri yok. Hatta aralarında çook uzun boylu bir bayan da vardı. Simalarını bile hatılıyorum şu anda. Fakat söyledikleri blog isimlerini aklımda tutamadım. Unutmasaydım bakardım öyle bloglar varmı diye :) Neyse e siz kimsiniz o zaman diyorum. Bizlerde blogcuyuz diyorlar. Tamam onu anladım ama ben sizi tanımıyorum ki diyorum. Gülüşüyorlar ve benim söylediklerimi umursamaz tavırlarla geçiştiriyorlar. Güzel başlayan rüyam yine kabusa dönüşecekken uyandım :) uyanmasam kim bilir neler olacaktı :)Hayırdır inşallah :)

Bugün iyiyim çok şükür. Birkaç gündür üstümde çok sıkıntı yaratan bir iş var. Hayırlısıyla bir atlatsam daha iyi olucam. Bu akşam Arpamla dışarıda buluşup gezicez. Arabasız çıkalım dedim. Yürüyelim, kafamıza göre gezelim, salaş yerlere gidelim. Beyoğlu’ na gidebiliriz belki. Giydim kotumu, botumu :) her şekilde rahat hissetmek istiyorum. Üstümde ağırlık yapacak hiçbir şey istemedim bugün kuş gibi hafif olmalıyım. Güzel bir Cuma. Herkese mutlu hafta sonları dilerim.

2006-12-13T10:56:00.000+02:00

Dün gece yanlış zamanda ve lüzumsuzca gözlerimi sosise çevirdim. (Kuğuu’ cğm anladın sen) İçimdeki sıkıntı gözlerimden aktı gitti. Canım Arpamda ne yapacağını şaşırdı çok üzüldü. Onu üzdüm diye daha kötü oldum bu sefer.
Küçük sorunları kendi içim de yok edebildiğimi sanırdım ama onlar içimde buluşup daha da güçlenmişler meğer. Ben sorunlarım konusunda ketum davranırım hep, ama yanlış yapmışım içime atmakla. Bak böyle patladım en sonunda.
Gerçi çok şükür büyük sorunlarım da yok benim. Genel, ufak tefek günlük sıkıntılar oluyor. İşyerimdeki başkalarının kanıksadığı hava, beni rahatsız ediyor. Yan gelip yatanların en değerli olduklarını görünce bizim deli dana gibi çalışmalarımızın uzay boşluğunda kaybolduğunu düşünüyorum. Biz derken canım kocamı da kastediyorum. Valla kocam diye söylemiyorum eğer benim işyerim olsa başına onu oturturdum gözüm arkada kalmazdı. Hayatımda tanıdığım yalan söyleyemeyen tek insandır o. Hani bazı beyaz yalanlar vardır ya, birini mutlu etmek için bile söylenebilir cinsten. Onu bile yapamaz. Sonra sorumluluklarını bilir ve adildir. Sonsuz güvenilebilecek bir insandır kendisi. Birde bunun yanında çok çalışkandır.
İşte bizim işyerindeki bazı kişilerle canım kocamı kıyaslayınca diyorum ki, bu dünyada adalet varsa nerede? Yalakalık ve ucuz gösterilerle tutunup, asalak gibi yapışmışlar, o şekilde geçinip gidiyorlar işte.
Dediğim gibi yine çok şükür halimize Arpamda bende memnunuz ama ne bileyim haksızlıklara dayanamıyorum işte.
Hem nereye gidiyoruz. Ne için çabalıyoruz bu kadar. İstediklerimizi yapabilmek için çalışıp duruyoruz ama vakit olmadığı için istediklerimizi de yapamıyoruz. Eeee o zaman ne için tüm bunlar? Bu yaşlarımız geçiyor ve bir yandan yaşlanıyoruz. Acaba bir on yıl sonra bu günlerimizi düşünüp, keşke o iptal ettiğimiz hafta sonu tatiline gitseydik ya da ne bileyim keşke düşünüp de yapmadığımız falancayı yapsaydık der miyiz? Çok felsefe yaptım değilmi :)
Az önce ablamla konuştum. Dedi ki, bazı insanlar sana yetmeyen şeylerle çok mutlu olabilir, bazılarına yetmeyen şeyler de senin beklentilerindir. İnsanoğluyuz biz isteklerimiz hiç bitmez. Dedim ki ne güzel söyledin. Eeee hayat insanı filozof yapıyor dedi :)

Organik bunlar hanııımmm

2006-12-11T15:50:00.000+02:00

Bu hafta çok sis vardı İstanbul’ da. Dedim ki Arpama, yahu sigarayı bıraktık ama ne fayda, bu kadar pis havayı soluyoruz ciğerlerimize.
Hem uzmanlar bu mevsimde domates, salatalık, biber vb yaz meyve sebzelerini yemeyin, çocuklarınıza yedirmeyin diyorlar. Muazzam kanserojen madde içeriyormuş bu hormonlu zerzevatlar. E dolabımızdan eksik olmayan şeyler bunlar. Yemeğe çorbaya salataya katarız mutlaka. Gel de yeme. Kanser yapıyor diye sigarayı bırak, git güzelim domatesten al illeti Allah korusun.
Bizim evin orada organik manav açılmış daha yeni gördüm. Yazıktır yahu. Organik diye bir kelime kazandırdılar dağarcığımıza. Ne kadar içler acısı, bizim gibi taş eksen taş bitecek derecede verimli topraklara sahip bir memlekette organik manav neden olsun. Sanki dersin kutuplarda yaşıyoruz da, mahsul verecek toprak yok, bizde ithal ediyoruz.
Allah bize dört mevsimi yaşayacağımız güzellikte, denizinden toprağına zengin ve verimli bir coğrafya nasip etmiş, bizim ettiğimiz haltlara bak.
İçtiğimiz şişe ve damacana suların nerelerden geldiği belli değilmiş efendim. Kuyu suyu, işlenmemiş dere suyu vs olabilirmiş. Susuz yaşama imkanım olsa yaşardım herhalde günde en fazla 2 bardak su içen biri olarak, ama yok ben bile yaşayamıyorum susuz.
Çayda, fındıkta radyasyon var. Onu bırak evimizde kullandığımız masa ve sandalyenin cilasında bulunan bilmem ne maddesi bile kanserojenmiş ve daha aklıma gelmeyen bir sürü şey. Tesadüfen yaşıyoruz o zaman.
Bu hale getiren kim? Üç beş kuruş fazla kazanayım diyen zihniyetler. Sebze, meyve çabuk büyüsün de yerine yenisini üreteyim diye toprağına ilaç katanlar, suları kirletenler, kirli suyu içme su diye satanlar, radyasyonlu çayları fındıkları zamanında imha etmeyip yedirenler ve hala buna devam edenler.
Para kazanmak için, benim ve başkalarının sağlığını önemsemeyen tüm özsaygısını yitirmiş kişilere hakkımı helal etmiyorum. Evet çok sinirliyim bu konuda…

2006-12-08T17:11:00.000+02:00

Birazda gülelim tadında bir post oldu farkındayım ama bayılırım Yiğit Özgür karikatürlerine. Bu güzelim cuma gününde boş geçmeyeyim dedim. Herkese iyi haftasonları :)

2006-12-07T11:01:00.000+02:00

Son günlerde şuna karar veremedim. Ya ne istediğimi bilmiyorum ya da çok şey istiyorum. Tüm sıkıntım bundan. Biraz depresif hallerdeyim yani. Pek monoton geçiyor son günlerim. Her şey öyle planlı öyle saatli ki, spontane yaşanmıyor hiçbir şey. Sabah kalkıştan başlayan sistem, akşam yatışa kadar teklemeden çalışıyor. Haa geçen postumda dediğim şey hala geçerli. Yani kötü şeyler olacağına monoton yaşamayı tercih ederim o ayrı. Kötü birşey kaldıramam şimdi hiç.
Akşamlar çok çabuk geçiyor. Yemekten sonrasını hiç anlamadan, hemen yatma saati geliveriyor. Pek tv meraklısı da değiliz ki başında saatlerimizi geçirelim. Tek takip ettiğimiz dizi Avrupa yakası ve cnbc-e dizileri oda rastlarsak. Genelde film kanallarını izliyoruz. Zaten bir film yakalayıp onu bitirince hoopp bir bakmışsın geç olmuş. Sabah kalkınca her şey yeniden başlıyor. Artık o kadar aynı ki her şey, bu sabah yataktan kalkarken yerdeki terliğime ayağım takıldı ve tökezledim. Çok garip ama ben bu durumdan sevinç duydum. Çünkü bu sabah farklı bir şey olmuştu. Her zamankinden farklı uyanmıştım. Sıralamayı aksatan bir durum gerçekleşmişti.

Allahım deliriyorum herhalde. Hafta içi böyle oluyor işte. İşin tuhafı hafta içi hiçbir şey yapmak da istemiyor canım aslında. Akşamları pek enerjim kalmıyor. Eee şikayetim neden o zaman. Dedim ya bende bilmiyorum. Neyse ki hafta çabuk geçiyor da hemen hafta sonu geliyor.

Bu bir iç döküş sadece. Geçicidir benim bu hallerim bilirim.

Edit: Bu resim posttan sonra biraz içimiz açılsın diye eklenmiştir :)

Bir hafta geçti

2006-12-04T16:37:00.000+02:00

ve buraya yazamadım çünkü new post ekranı açılmadı nedense. Bu bir hafta boyunca çok enteresan gelişmeler olmadı hayatımda ama buna bile şükrediyorum. Kötü şeyler olmasındansa monotonluğu tercih ederim.
Her neyse geçen hafta mükemmel bir gece geçirdik kardeşlerim ve eşlerimizle. İlk göz ağrım canım yeğenimi Ankara’ ya gönderdik asker olarak. O gitmeden felekten bir gece çaldık, çok iyi geldi hepimize.
Bu hafta sonu ise, cumartesi alışverişe çıktık. Düğünümde hediye edilen birkaç bilezik vardı tarzım olmadığı için kullanmadığım. Altın pek sevmem. Onları verip yerine bir bileklik aldım. Üstüne de bir ton para verdim ama bilmiyorum iyi mi ettim kötü mü. Neyse en azından bunu kullanırım. Yemek yiyip ardından uzun zamandır gitmediğimiz bir mekana gidip biralarımızı içtik kocişimle. Eski günlerimizi hatırladık:)
Sonra bizim geleneksel cumartesi gecesi arkadaşlarla buluşup king oynama partisine katılmak üzere, bebişlerini uyutup bizi bekleyen arkadaşlarımıza doğru yol aldık. Geç saatlerde eve geldik ve tabi ki Pazar sabahı da geç kalktık.
Arpam uyurken ben zeytinyağlı pırasa yaptım :) birde şu tarifi denedim. Güzel oldu. Tatlı delisi biri olarak ben beğendim ve birde tatlıdan hiç hazzetmeyen kocişe tattırdım. Sence nasıl? misafire yapılır mı? diye sordum. Oda tatlı seven birisi için güzel olabilir dedi :)
Pazar günü yayılma, daha ne kadar yiyebilirim denemeleri yapma, film izleme aktiviteleri ile geçti. Annemin “balık yemeye gelin” ısrarlarını bile ustaca savuşturup tembelliğin dibine vurduk ki ben zaten balıktan hiç hoşlanmam. Yüzerken görmeyi tercih ederim. Benim tam tersim de Arpacım bitanem bi o kadar sever balığı. Annemde onun için ısrar ediyor. Bilir bizim evde balık pişmeyeceğini. Damadını düşünür yani :)
Bir hafta sonunu da böyle tükettik işte. Bu arada sigarayla savaşım tam gaz devam ediyor. Haa unutmadan blogger beta hakkında bir fikri olan var mı? Geçeyim mi napayım bilemedim.

Diyelim ki

2006-11-27T14:30:00.000+02:00

55 yaşındayım. Allah korusun evlerden uzak olsun çok kötü bir hastalığa yakalanmışım. Yoğun tedavi yöntemleri uygulanıyor, acılarım çok fazla olduğu için artık dayanamayacağım diye ağlıyorum. Tabi tüm bu olanları ruhum kaldırmıyor birde üstüne psikolojik terapiler. Çocuklarım benim için koşturmaktan bıkmışlar. E onlarında bir hayatı, bir düzenleri var. Biryandan onlar için de üzülüyorum. Hayat koşturmacasını tamamlamış biri olarak torun severek, en huzurlu, en keyifli şekilde geçirmem gereken şu günleri acılarla boğuşarak geçiriyorum. Neden? Sırf o mereti bırakamadım diye. Vee hastane odasında umutsuzca beklerken bir ışık beliriyor karanlıktan ve bana diyor ki sana bir şans veriyoruz. Hadi bakalım 30 yaşına geri dön. Bu günleri yaşadın. Neyi değiştirmen gerektiğini biliyorsun artık.
Diyelim ki böyle dediler ve ben şuanda 30 yaşıma geri döndüm. İlk yapacağım şey sigaranın yanından bile geçmemek olur değil mi? Peki neyi bekliyorum. Yazdıklarımın hepsi hayal ürünü ama olmamasının bir garantisi var mı? Acaba yaşlandığım da ben iyi ki sigara içmişim, bak hiç bir şey olmadı turp gibiyim hala diyebilecek miyim? 2 gündür psikopatça bunları düşünüyorum. Sigara içmek istemiyorum. Beni bırakmasını istiyorum. İki günde bir, bazen bir buçuk paket bitiren biri olarak 2 adet içtim ve onları içtiğime bile pişman oldum. Bırakıcam ben bu illeti arkadaşlar. Allah yardımcım olsun.

2006-11-24T09:33:00.001+02:00

Bir önceki postumu sildim (Kuğuucum kızmazsın bana değilmi?) . Bloğumu her açışımda o karamsar ruh halimle karşı karşıya gelmek istemedim. Kendimi tamir ettim. İyiyim şimdi.

Gelelim diğer konuya. Ablam anlattı, hoşuma gitti yazmak istedim. İlkokul 4.sınıfa giden yeğenim birkaç ay önce (daha fazla da olabilir tam hatırlamıyorum) okul birincisi ilan edildi. Okulda iyi derece alan öğrenciler için bir tören düzenlenip bu öğrencilere madalya veriliyor. Canım benim o kadar azimle çalıştı, o kadar istedi ki okulun örnek öğrencilerinden olmayı:) Okul birincisi olduğunu öğrendiğinde inanılmaz mutlu oldu. Fakat ödül töreninin olacağı hafta okul müdürünün ailesinde bir sağlık problemi çıktı ve tören iptal edildi. Bizimki inanılmaz üzüldü tabi.
İçinde nasıl yer ettiyse bu konu geçenler de müdüre gidip siz benim madalyamı vermediniz. Ben çok çalıştım onun için. Odamda yerini bile hazırlamıştım. O benim hakkım dı madalyamı vermek zorundasınız demiş :) müdür de kızım haklısın, sipariş verelim sen bir kaç gün sonra tekrar gel demiş. Bizim ki hergün gitmiş müdürün odasına :) taa ki madalyasını alana kadar. Tabi tüm bunlardan ablamın ve eniştemin haberi yok. Tek başına halletmiş herşeyi. Şimdi mutluluktan havalara uçuyor :)
Düşündüm de şimdiki çocuklar hakikaten çok akıllı ve bilinçli. Medeni cesaretleri ne kadar kuvvetli. Nasıl hakkını aramış. Tek başına karar verip uygulamış. Anne ve babasına bile ihtiyaç duymadan hakettiğini almış. Çookk güzeldir benim yeğenim. Çok tatlı ve havalı bir kızdır:) Bu bilgisayarda resmi olsaydı eklerdim buraya. Canım benim yaaa :)

2006-11-17T14:11:00.000+02:00

Bir yemek tarifi arayışım sonucunda bloglarla tanıştım. Önce yemek blogları sonra günlük yazıların olduğu diğer bloglar. O zamanlar yorum yazmak istediğim çok oldu ama blogger olmadığım için hiç yorum yazmadım. Daha sonra neden ben de bir blog açmıyorum dedim ve işte buradayım. Tahminimden çok sevdim ben bu ortamı. Çoğunun aksine sanal bir ortam olduğunu düşünmüyorum. Çünkü bizler sanal değiliz. Çünkü hepimiz o klavyenin başında oturup yazarken, kanlı canlı nefes alan bireyleriz. Sonuçta fikirlerimizi, ailemizi, işimizi, arkadaşlarımızı, ne yediğimizi, ne giydiğimizi kısacası hayatımızı anlatıyoruz burada. Ve okuduğum hiçbir arkadaşımın da uydurma şeyler yazmadığını, herkesin samimi olduğunu düşünüyorum. Benim için blog dünyası değişiklik, oyalanmak, vakit geçirmenin çok dışında. Yeni post gecikince huzursuz olduğum, ne yazsam diye düşündüğüm, sorumluluk duyduğum bir yer bloğum.

Ve tabii arkadaşlarım oldu burada. Yüzünü görmediğim, sesini duymadığım, nerede yaşadığını bilmediğim ama bir o kadar da yakınımda hissettiğim arkadaşlarım. Sanal olmadığımızı bildiğim için kafamda bir şekile bir forma sokmaya çalışırım sizi. Örneğin Kuğuu’ nun uzun boylu ve esmer olduğunu, Renkler’ in dalgalı saçları olduğunu, Ceyda’ nın ufak tefek minyon bir cep annesi olduğunu :) ve diğer arkadaşlarımın hepsinin yazılarını okurken hayalimde ki tipiyle düşünürüm. Tıpkı kitap okurken karakterleri zihninde oluşturmak gibi birşey. Peki siz de düşünürmüsünüz bunları? Sizde de oluyor mu bu. Oluyorsa nasıl oluyor? Merak ettim kimi nasıl hayal ediyorsunuz?

Sen sus gözlerin konuşsun :)

2006-11-16T09:40:00.000+02:00

Oldum olası çok konuşmayı sevmem. Allah sizi inandırsın bazen konuşmaya üşenirim. Diyelim ki bir grup arkadaşımla sohbet ediyoruz ve yine diyelim ki konuşulan konu hakkında söyleyebileceğim çok şey var. Mesela benim uzmanlık alanım olan birşey olabilir, o konu hakkında bir tecrübem olabilir vs. vs. ama gel gör ki üşenirim. Bazen oluyor bu. Off kim anlatacak şimdi o kadar şeyi boşver derim kendi kendime. Sanırım bu durum çok ve boş konuşmayı sevmemem den kaynaklanıyor. Tabi herşey dozunda. Öyle dut yemiş gibi de oturmam. Laflarımla karşımdakini sıkmamaya çalışırım diyebiliriz buna.

Bir arkadaşım sağ olsun çok gevezedir. Karşısındakine kesinlikle fırsat vermez. Öyle ki lafını kesip tuvalete bile gidemezsin o derece yani. Ben de hep kızarım ona kızım sus biraz çok konuşuyorsun diye. Geçenler de birisiyle tanışmış. Karşısındaki öyle bir konuşuyormuş ki bizimki ağzını bile açamamış :) düşünemiyorum yani iyi ki ben yoktum orada. Bir kaç saat süren sohbetleri süresince bizimkine çok dokunmuş olacak ki saymış, sadece iki cümle kurabildim dedi :) haklıymışsın insan çok sıkılıyor dedi :) eh layığını bulmuş :)

Bazıları vardır, bir konu hakkında herkesin bildiği birşeyi, sanki mısır piramitlerinin sırrını çözmüş gibi uzun uzun anlatır. Bazılarıysa hep aynı şeyleri devir daim şeklinde anlatır durur. Daha önce milyon kere anlatmıştır ama unutur bunu. Tekrar tekrar dinlersin artık aynı şeyi. Haa çok konuşup bir o kadar da hoş sohbet olanlar, kendini dinletenler de vardır o ayrı. Onlara lafım yok.

Açıkçası ben boş konuşmaktansa susmayı tercih ediyorum ve bunun çok faydasını gördüm. Az ve öz konuşarak; pot kırmak, ağızdan kaçırmak, düşünmeden konuşup, bilinçsizce karşı tarafı rencide edici sözler söylemek gibi hataları engelleyebiliyor insan.

Ne demişler? Çok konuşan çok hata yapar...

Resimlerle Haftasonu :)

2006-11-14T09:15:00.000+02:00

Geçtiğimiz hafta öyle yoğundum ki nasıl geçtiğini anlamadım. İşyerinde birsürü iş beni beklerken, evde de büyük işler çıktı. Evde tadilat, boya badana işleri ne zormuş. Birde bizim evin sadece bir kısmında oldu bu tadilat, ya komple evi badana boya yapsaydık ne yapardık bilmem. Bütün eşyalar üzerleri örtülü bir şekilde ortaya toplandı. Üstelik evin bir gece bu şekilde kalması gerekti. En sinir bozucu kısmı ise bu dağınıklıktı. Ustamız ilk gün işini bitirip çıktıktan sonra bizde hemen arkasından dışarı çıktık. Dağınık evde oturmayı canımız istemedi. Sırf vakit geçirmek için öylesine dolaşıp durduk. Başka zaman olsa saatler su gibi akıp giderdi. O gün eve geç gelmek istiyoruz ya zaman bir türlü geçmedi :) bizde arkadaşlara gittik. Geç saatlerde eve döndük. Pazar günü usta gelip işini bitirdi ve bizde evimizi yerleştirmiş olduk. Arpamla öyle yorulduk ki hala bacaklarım ve kollarım ağrıyor ama uzun zamandır canımızı sıkan tadilat işlerini de halletmiş olduk. Rahatladık.

İşte ben bu yorucu ve stresli günleri şu resimdeki çikolatayı bol bol götürerek en az hasarla aştım arkadaşlar :) zaten magnumu ezelden beri sever sayarım, bu yeni ürün sayesinde ayakta alkışladım kendilerini. Magnum dark ve yanına Arpamın yaptığı sıcacık bir bardak Irish cream. Off aşık oldum bu ikiliye ben. (Magnum yöneticileri okurmu burayı acaba? Okusalar keşke :) )

Geçen hafta sonu ilk kez turşu yaptık evde. Henüz olma aşamasında daha tadına bakmadık ama çok merak ediyoruz nasıl olduğunu. Turşu kurmak kolay birşeymiş.
Offf tamam itiraf ediyorum hazır turşukur denen karışımla yaptık :) bakalım nasıl olacak.

Kafama takılan...

2006-11-02T10:45:00.000+02:00

Sakın yanlış anlaşılmasın amacım methetmek değil. İçimi dökmezsem çatlayabilirim. Kafama takılan şu ki; bizim gibi iyi niyetli, bilinçli, vatandaşlık sorumluluklarını bilen, vatanını seven, bayrağının ne kadar değerli olduğunun bilincinde, eğitimli, aile eğitimi almış ve düzgün ailelere sahip, modern görüşlü, çevresindeki insanlara saygı duyan, yaşadığı çevreye değer veren, yerlere tükürmeyen, sokağına çöp atmayan, konuşarak halletmeye çalışan, birine zarar vermeyi aklından bile geçiremeyecek kadar insancıl, hırsızlığa, haksızlığa, yolsuzluğa, sahtekarlığa tahammül edemeyen, iş güç sahibi, birbirine aşık, huzurlu bir yuvaya sahip bir çift, çocuk yapmaya korkuyor da, bunların birinden bile nasibini almamış insanlar, beşer onar doğuruyor.

Biz şartlarımız biraz daha olgunlaşsın, zamanı gelsin, kendimizi hazır hissedelim derken yukarıda saydığım kavramlardan bihaber insanlar boy boy sıraya diziyor.

Düşünüyorum da bizim bitanecik özenerek ve üstüne titreyerek yetiştirdiğimiz, ahlaklı ve doğru olmayı, sevgi ve saygıyı, vatanını sevmeyi öğrettiğimiz çocuğumuz çevresine bir bakacak ki bire on kalmış.

2006-10-30T14:30:00.000+02:00

Ne zamandır beklediğim bayramda geçti gitti. Artık öbür bayramı bekliyorum ama yılbaşı gecesi bayramın ilk gününe denk geliyor bu kötü oldu.

Çabucak bitti beş gün. Hiçbir şey anlamadım. Bir yerlere kaçsak mı diye düşündük baştan sonra vazgeçtik. Aile ziyaretleriyle ve arkadaşlarla vaktimizi geçirdik. Bloğuma hiç zaman ayıramadım bu süre içerisinde. Evdeki bağlantı da sorun var işyerinde ise beni bekleyen işlerden dolayı bir türlü ilgilenemedim.

Hafta sonu Yogurtland den festane şekeri tarifini denedim. Çok uğraşmama rağmen sonuç çok kötü oldu. Tarife aynen uydum ama neden olmadı anlamadım. bir şeyleri yanlış yaptım herhalde. Yada benim damak tadıma uymadı bilmiyorum. Zaten Arpa Bey kuru fasulyeli tatlı yapmaya çalışmama bile anlam veremedi :) hayır sonucunda ortaya çok güzel bir şey çıksa gam yemem de olduğu gibi çöpe gidince emeğime de acımadım değil. Neyse buda tecrübe oldu. Ama mutfak ta zaman geçirmek hoşuma gidiyor. Değişik şeyler denemek ve ortaya bir şeyler çıkartmak iyi hissettiriyor ama çoookk çalışmam lazım çok :)

2006-10-20T12:54:00.000+03:00

Bayram süresince yokum. Herkese şeker tadında güzel bayramlar dilerim :)

Hayal Kırıklığı...

2006-10-12T09:52:00.000+03:00

Özelimi anlattığım insan çok azdır. Eşim ve ailem en büyük dert ortağım. Birde birkaç iyi arkadaşımın dışında çevremdeki kimseyle problemlerimi, üzüntümü, ya da bazen mutluluğumu paylaşmam paylaşamam. Buda benim yapım. Arkadaşlık yapacağım insanlar konusunda çok seçiciyimdir. Herkesle hemen samimi olamam.
Bir arkadaşım var çok severim kendisini. Çok da sık görüşüyoruz ailece. Fakat beni hayal kırıklığına uğrattı. Henüz başkalarının bilmesini istemediğim birşeyi uluorta anlattı. Tamam kötü niyetli değildi belki. Sadece çok konuşan çok hata yapar denir ya oda boş boş konuşurken pat diye ağzından çıkıverdi. Anlattığı konu da aslında çok gizli bir şey değildi fakat ona söylerken, bunu şimdilik kimse bilmiyor sadece benim kafamdaki bir plan eğer gerçekleştirirsem herkese anlatıcam diye de belirtmiştim. Demek ki ona güvenemiycem bu konuda. Bu beni çok üzdü. Hemen soğudum ne yazık ki. Belki de bazen insanları olduğu gibi kabul etmek gerekiyor ve onun karakterine göre önlemini alarak arkadaşlık etmek gerekiyor. Yine de hayal kırıklığına uğradım.

İftariyelik ve kazık...

2006-10-09T11:57:00.000+03:00

Ramazan ayını oldum olası çok sevmişimdir. Özellikle tüm ailenin bir arada olduğu güzel bir iftar sofrasındaysam. Hafta sonu ablamda iftara davetliydik. Bütün aile çoluk-çocuk herkes bir arada. Biz kalabalık bir aileyiz. Babam bir ara bu manzaraya bakıp duygulandı ve anneme eeee hanım 62 senesinde sadece iki kişi olarak başladık hayata birde şu hale bak dedi. Biz kardeşler, hepimizin eşleri ve çocuklar bir araya gelince öyle güzel bir topluluk olduk ki. Allahım tadımızı bozmasın inşallah. Ablam süper bir masa hazırlamıştı resimlerini çekecektim ama maalesef foto makinemin şarjı bitti.

Ramazan ayında hep güzel yemekler yapıp iştah açıcı sofralar hazırlamak istemişimdir ama maalesef buna yetecek zamanım olmuyor. Bu yüzden çoğunlukla dışarıda yemek zorunda kalıyoruz. Uyanık ve açgözlü restaurant işletmeleri yüzünden dışarıda yemekten nefret ediyorum. Ramazan ayında fiyatlar hemen fırlayıveriyor, masaya iftariyelik adında ıvır zıvır şeyler konulup dünyanın parası alınıyor. Bu tür işletmeler en kolay kazıklanacak zamanın ramazan ayı olduğunu keşfetmişler herhalde. Tabi insanlar aç aç yer arayacak hali yok birde iftar vakti yaklaşmışsa yolunun üstünde neresi varsa oraya dalıyor. Kazıklandığını hesabı istedikten sonra fark ediyor. Bizim gibi…

Cuma akşamı iftara az bir zaman kala yolumuzun üzerindeki Kozyatağı Köz restauranta (yada kebap tam hatırlamıyorum) girdik. İki kişilik masaya oturduk. Masada küçücük bir tabakta salata vardı. Birde yine küçücük bir tabakta hani şu minik tereyağ ve reçel kutuları vardır ya (bkz. Resim) işte o neyidüğü belirsiz minik bir adet tereyağı bir adet bal bir adet reçel iki adet de zeytin olan sözde iftariyelik! Tabağı vardı. Çok az yememize rağmen gelen hesap 30 YTL civarındaydı. (Bilmediğim yerlerde pek yiyemiyorum) Sırf minicik salata için 8 YTL, o içinde toplasan 50 kuruşluk malzeme olmayan reçel tabağından ise tam 4 YTL almışlar. Yani sırf 12 YTL bizim isteğimiz dışında masaya konulan iftariyeliklere ödemiş olduk. Hatta bir tanesine bile dokunmadan. Salatadan bir iki çatal aldık sadece diğer reçel ıvır zıvırına dokunmadık bile.
Sinirleniyorum ben böyle olunca. Neden bu tür şeyler fırsat bilinip insanlar kazıklanıyor ki. O bildiğin sıradan çoban salatasının normalde değeri omu? Ramazan harici günlerde yemeye kalksam küçücük bir tabak salatadan 8 YTL mi alacaksın? Niye ramazan ayında alıyorsun? Allah gözünü doyursun. Kazıklama zihniyetini bırakın artık helal para kazanın biraz. Tamam hamama giren terler. Ben ödediğim parada değilim. Zaten öyle bir derdim olsa içeri bile girmezdim. Ama bu kazıklama zihniyetinden, suistimalden nefret ediyorum artık. Hadi ben gidip yiyebiliyorum ya yiyemeyenler. Neden herkes alıp çoluğunu çocuğunu gidip de bir mekan da yemek yiyemesin. Sadece parası olanlar gelsin diyorsan yazıklar olsun sana zaten. Bak yazarken bile sinirlendim.

Edit: Bundan sonra memnun kaldığımız yada kalmadığımız yerleri buraya yazmaya karar verdim.

Görmemişin paint i olmuş :)

2006-10-05T14:22:00.000+03:00

İşte buda üçüncüsü. Beğendik dediniz ya bende durmadan çiziktiririm şimdi :) hatta bıktırırım sizi :) Şaka bir yana inşallah boş bir vakit bulsam yağlıboya çalışmayı çok istiyorum. Nekadar başarılı olurum bilmiyorum ama isteğim var enazından.

Aşağıdaki çalışmam da hani standart giyinen, saçı başı hepsi birbirinin aynı olan yeni nesil genç kızlarımız var ya işte onların (bana göre) bir tasviri :)

Eserlerim :)

2006-10-04T10:51:00.000+03:00

Çocukluğumdan beri resim yapmayı çok seviyorum. Amatör olarak yaptığım birkaç karakalem denemem bile var evde :) Boş bir zamanımda da aşağıdaki sanatsal çalışmaları yaptım paint de. Mouse ile birşeyler çizmeye elimi alıştırmak istiyorum. Bunlar da ilk denemelerim :)

Gelecek kaygısı

2006-10-02T10:39:00.000+03:00

Haftasonu yolumuz Eyüp Sultana düştü. Gözlerimize inanamadık. İnsanlar resmen caminin avlusunu ve çevredeki mezarlıkları piknik alanına çevirmişler. Anlatmakla olmaz görmek lazım. Resmen yerlerde oturmuşlar çoluk-çocuk, genç-yaşlı, kadın-erkek dolmalarmı dersin böreklermi dersin. Hatta tencerelerle yemekler bile getirmişlerdi. Orada salata yapmaya çalışan kadınlar bile vardı. Bir mangalları eksikti korkarım yakında oda olur. her şeyin b.kunu çıkarıyoruz milletçe. Be arkadaş orası mesire yerimi orada karnını doyurmasan ölürmüsün. Duanımı edicen namazmı kılıcan ne yapacaksan yap git evinde ye. Ya da önce ye sonra gel. Güzelim caminin ve çevresinin içine etmişler afedersiniz.
Eyüp Sultan çıkışında yol bizi Feshaneye götürdü. İlk açıldığında ben bir kez gitmiştim ama koca hiç gitmemiş. Hadi girelim dedik. Belediye iyi çalışmış. Bir sürü otopark görevlisi araçları yönlendiriyor, boş yerleri gösteriyordu. Feshanenin içinde de aynı şekilde görevliler, kalabalığı yönlendiriyordu. Binanın içinde birçok gösteri salonu var. Bir tanesinde mehter gösterisine denk geldik ki ben çok severim. Gösteriden sonra adını yanlış hatırlamıyorsam Prof. Dr. Emin Işık küçük bir konuşma yaptı. Bilinçli vatandaş olmak, memleket sevgisi, insan sevgisi, birlik beraberlik konularında oldukça güzel şeyler söyledi. Fakat bu konuşma süresince insanlar onu çekirdek çitleyerek ve kendi aralarında sohbet ederek dinledi! Ve hatta konuşma bitmeden çoğu sıkılıp salonu terk etmişti bile. 5 dakikacık dayanamadılar. Bunların haricinde bizi rahatsız ve şok eden bir sürü olayla karşılaştık. Başkalarına ve çevreye saygı denilen bir şey kalmamış. İnsanlar o kadar bencil olmuşlar ki şaşırdık kaldık. Uzun zamandır böyle kalabalık güruhun arasında kalmamıştık sanırım birazda o yüzden sudan çıkmış balığa döndük. Ve acı gerçeklerle bir kez daha yüz yüze geldik. İstanbul bizi hak etmeyecek kadar güzel bir şehir. Yani uzun lafın kısası bizden ne köy olur ne kasaba. Gelecek kaygısıyla o geceyi bitirdik.

Rüya gibi uçan yıllar, biraz durun durun biraz

2006-09-29T14:29:00.000+03:00

Şu aşağıdaki resim elden ele dolaşan forward maillerle gelen bir resim değil. Hiç üşenmedim tek tek resimleri bulup bizzat kendim yan yana getirdim. Derdin neydi diye sorulabilir. Bende bilmiyorum aklıma esti yaptım:) Herneyse, yıllar ne kadar zalim. Eşya gibi eskitiyor bizi. Bana sorulan her sihirli lamba sorusunda çoğunlukla yaşlanmamayı isterdim diye cevaplarım. En korktuğum şey. Haa insanın ruhu yaşlanmasın en önemlisi o. Doğanın kanunu yaşlanmak. Kendimi hazırlamam gerekiyor. Sonuçta dünyanın hayran olduğu insanlar bile (bkz.aşağıdaki resim) yaşlanıyor. Gerçi bence hala güzeller. Sizce?

İşe geç kalmışım.

2006-09-27T10:13:00.000+03:00

Hemen yoldan bir taksiye atlıyorum. Gideceğim güzergahı söylüyorum. Şoförden tamam abla diye ses geliyor. Ses erkek sesi ama dikiz aynasından baktığımda şoförün basbayağı bir kadın olduğunu görüyorum. Önce ne tuhaf ses diye düşünüyorum sonra da olabilir canım Allahın işi işte diyorum. Şoför bir yandan bir şeyler anlatmaya devam ediyor. Dinlemiyorum. Zaten çok uykum var benim. Bir ara sürücü koltuğunda iki kişinin kucak kucağa oturmuş arabayı o şekilde kukllandıklarını farkediyorum. Kadın olan sadece ağzını oynatıyor erkek olan konuşuyor. Bu ne saçmalık diyorum. Ne yaptığınızı zannediyorsunuz?. Anlam veremediğim gibi hem çok saçma buluyorum hemde sinirleniyorum. İndirin beni delirmişsiniz siz diye çıkışıyorum. Bu iki arkadaş ben sinirlenirken ahahaa diye gülüyorlar. Çıldırıcam yahu indirin beni diye çığlık atıyorum artık. En sonunda kadın olan, hanfendi biz size kamera şakası yaptık diye baklayı ağzından çıkarıyor. Bakın kameralarımız şurada şurada ve burdaaa bir el sallarmısınız? pişkin pişkin gülüyorlar. Ben artık kontrolden çıkıyorum ne şakası kardeşim sabah sabah bak bunu yayınlarsanız size dava açarım. Sürüm sürüm süründürürüm. İstemiyorum canım uykulu şiş gözlerle televizyona felan çıkmak. Hem sevmem ben öyle şeyleri. Kazara bir kamera görsem misal Beyoğlu’nda felan çok olur, röportaj yaparlar sık sık ben hemen toz olurum ordan nedense. Sevmem işte yok ötesi. Her neyse kadın diyor ki e madem istemiyorsunuz yayınlamayız canım. Suratları değişiyor ama. Pişmiş kelleler yerini nemrut yüzlere bırakıyor. İndirin beni diyorum, erkek olan hanfendi burda nasıl indireyim otoyoldayız diyor. Bir bakıyorum camdan sahiden de orta şeritten takılmakta otoyolda gitmekteyiz. Sonra ilerde otoyol kenarında yürüyen birkaç kişi görünüyor ufuktan. Şakacılar hemen alıyorlar arabaya eee potansiyel şakazede buldular almasınlar mı? Bu kez taksi değil dolmuş oluyorlar. Hani taksi dolmuşlar vardır mesela Bostancı-Taksim. Arabada bende varım ya gerçekçi olsun diye. Neyse bende bu arada sakinleşiyorum. Kameralarda çekiyor bir yandan bunlara da güven olmaz bakarsın yayınlarlar deyip en cool tavırlarla ineceğim yere gelmeyi bekliyorum. Arabaya yeni binenlerle de muhatap olmuyorum hiç. İçten içe de salaklar bilmiyorlar kamera şakası olduğunu ama ben biliyorum her şeyi, diye de kendimi seviyorum biryandan. Bu insancıklarda şaka adı altında yapılan saçmalıklara şaşırıyorlar benim kadar ama onlar sert tepkiler vermiyorlar hatta tv ye çıkacakları için seviniyorlar bile. Bende içimden cık cık cık şu insanlara bak bayılıyorlar tv de görünmeye diye konuşuyorum. Sonra ineceğimiz yere geliyoruz. Herkes iniyor tokalaşıyor özürler dileniyor, teşekkürler ediliyor programın yayın saati konuşuluyor falan filan. Herkes mutlu tabi e nede olsa birileri tv ye çıkacak diğerleri de bir bölümlük enayilerini buldular diye düşünüyorum bir yandan. Ayrılırken ben yine en sert tavrımla kadına diyorum ki bak sakın yayınlanmasın haa istemiyorum. O sırada kadının elindekiler dikkatimi çekiyor. Para. Bolca para. Arabaya binen ve bu şakaya katkısı olan her kişiye 500 YTL veriyorlar. Oha diyorum 500 YTL. Kardeşim diyorum niye baştan söylemiyorsunuz böyle bir uygulamanız olduğunu :)

Sanırım yine üstüm açık kadı :) bu hikaye; dün gece gördüğüm, benim klasik rüyalarımdan sadece biri :)

Stresli işler adamı dişler :)

2006-09-19T17:05:00.000+03:00

İnsan yaptığı işi sevmezse ne olur? Mesela ben. Sevmiyorum böyle 9 saatimi ofiste geçirmeyi. Günümüzün yeni moda kavramlarından olan plaza insanı şeklinde yaşamaktan hazzetmiyorum. Haa çalışmayı sevmediğimden değil aksine boş duramam ben ama ne bileyim şöyle esnek çalışma saatleri olan, sevdiğim hoşlandığım bir dalda örneğin el sanatlarıyla ilgili çalışmalar yapıp satsam mesela. Evden çalışsam ya da bir atölyem olsa küçücük. Allah inandırsın öyle çok parada, kariyerde, kurumsal şirketlerde felan gözüm yok benim. Bıktım yahu raporlar, analizler, toplantılar, vizyondu-misyondu ehhhh banane beee diye isyan edesim geliyor bazen. Ben cebinizi doldurmaya deli danalar gibi koşturarak katkı sağlarken sen bana katkı payımdan hiç koklatmıyosun ama… diyesim geliyor tutuyorum kendimi. Birde bu tarz yerlerde çalışanların karakterinde bir dejenerasyon var ki sık sık şahit olduğum şey son zamanlarda. Mesela alt personele örnek olması gereken bir şahıstan, “yan gelip yatacaksın ama arada sırada lütfedip de bir iş yaparsan bunuda satmasını bilceksin” diye bir cümle duyduğumdan beri tiksinir oldum bu şekil çalışma hayatından. Neyini satayım kardeşim işim bu benim bunun için para alıyorum. Sahtekarlık değil de nedir bu. Netice itibariyle çalışmak güzel şey ama sevdiğin mutlu olduğun işi yaparsan.

Nerden nereye. Ben bunları düşünürken Marilyn Monroe ile ilgili bir haber felan okudum galiba hatırlamıyorum şimdi ama bağdaştırdım hemen bu konuyla nedense :) Doğduğu andan itibaren kadersizlik mevhumu peşini bırakmamış bu kadıncağızın. Annesi, babasının kim olduğunu ona söylemeden ölmüş ve hiçbir zaman babasının kim olduğunu öğrenememiş. Annesi öldüğünde küçük yaşta yalnız kalmış koskoca dünyada. Bildiğim kadarıyla set arkasında çalışırken keşfedilmiş. Bir idol bir efsane olmuş. Düşlerde olabilecek kadar büyük bir star olmuş. Fakat resimlerine dikkat edin hep bir hüzün var gözlerinde. Demek ki istediği bu değildi, demek mutlu değildi. Yoksa bir insan kendi elleriyle hayatına nasıl son verir (gerçi ölümü hala muamma ama). Mutlu olmadığını söyler dururmuş yakınındakilere. Yani demem o ki insan eşek yüküyle para da kazansa, dünyanın hayran olduğu, birçok kadın tarafından örnek alınan taklit edilen biride olsa, birinin hakkında söylenebilecek en güzel iltifatları en beğeni dolu sözleri duymuş da olsa, bir efsane de olsa mutlu değilse değildir kardeşim. İnsan mutlu olduğu yerde olmalı yoksa her gün bir parçası ölür gider. Bunu bilir bunu söylerim.

Gülümse !

2006-09-18T12:26:00.000+03:00

Üzerine tıklayarak büyütülmesi tavsiye olunur.

2006-09-15T10:28:00.000+03:00

Meraklı, ısrarcı, yalancı, düzenbaz, düşüncesiz, patavatsız, çıkarcı, ikiyüzlü, bencil, kibirli, kirli, tembel, asalak, sömüren, öldüren, fesat, sinsi, acındıran, açgözlü, hırsız, kıskanç, sapık, saldırgan insanlar olmasaydı dünya toz pembe olurmuydu?

Kadızade Emine Hanım

2006-09-13T14:37:00.000+03:00

O ailenin tek kız çocuğuydu. El bebek gül bebek yetişmiş, o zamana göre iyi eğitim görmüş, ailede musikiye önem verildiğinden ud çalmayı küçük yaşlarda öğrenmişti. Babası çevrede saygın biriydi. Annesi öldüğünde kızının üstüne daha bir düşmüş üstüne titrer olmuştu babası. Hayatının sonuna kadar, adının önüne konulan kadızade sıfatı babasının mesleğine binaendir.
Genç kızlığa adım attığı yıllar Kurtuluş savaşına denk gelir. Düşman askerlerinin yaşadıkları yere gelmekte olduğunu haber alınca, herkes gibi onlarda korkuya kapılmışlar, o güne kadar sıkıntının ve yoksulluğun nispeten yeri olmayan hayatları bir anda değişmiştir. Babasının yakın dostlarından olan rum asıllı bir tüccarın, “yunan askerleri bekar kızları dağa kaldırır, kızını hemen evlendirmelisin” uyarısıyla kadı efendi biricik kızını acilen yine yakın dostlarından bir binbaşı ile evlendirir. Binbaşı yaşça Emine hanımdan oldukça büyüktür ve kısa süren bu formalite evlilik süresince birbirlerine baba-kız gibi davranırlar. Binbaşının iyi niyetini ve dürüstlüğünü hayatının sonuna kadar unutmayacak ona hep minnettar kalacaktır Emine. Kadı efendi kızını güvenli ellere bıraktıktan sonra, yine aldığı bir haber yüzünden tüm servetini de bilinmeyene bırakarak canı tehlikede olan bazı bürokratlarla birlikte Karadeniz illerinden birine kaçıp sığınır.
Savaş bitip geri döndüğünde tekrar görevinin başına geçer, kızının boşanma işlemlerini halledip yanına alır. Baba-kız hayatlarına kaldıkları yerden devam ederler ama bu kez hiç olmadıkları kadar yoksul olarak. Günler geçip acıların yerini yaşam telaşı almaya başlayınca kadı efendi işlerinde yardımcı olması için yanına genç bir katip alır. Selanik’ ten Edirne' ye göçen muhacirlerden olan; sarı saçlı, mavi gözlü, yüzü kadar tertemiz bir kalbe sahip oldukça yakışıklı bu genç; çalışkanlığı ve beyefendiliği sayesinde çok sevilen biri haline gelir. Emine hanım ise sıradan hayatına devam eder ta ki katip ile karşılaşana kadar. Hayatında gördüğü en yakışıklı erkektir o ve aşık olduğu ilk ve tek erkek. (Yıllar sonra çok sevdiği Atatürk' e olan benzerliğinin, ona aşık olmasında büyük etken olduğunu gülerek itiraf eder Emine.) Katip de aynı şeyleri hisseder Emine hanıma karşı. Fakat kadı efendinin korkusundan açılamazlar her ikisi de birbirine. Bir gün kadı efendi aralarındaki duyguları fark edip de onları baş göz edene kadar. Eee ondan iyi damat mı bulacaktır.
Yıllar geçer. Kadı efendi vefat eder. Çocukları olur büyür hatta iki çocukları gencecik yaşta hayata veda eder. İkisi de bazen acılarla bazen mutlulukla ama hep birbirlerine aşık olarak yaşamışlar, yaşlanmışlardır artık.
Emine hanım, küçük bir kasabada yaşamalarına rağmen doğup büyüdüğü konakta gördüğü gibi evi çekip çevirmeye devam eder, yokluğu çocuklarına hissettirmemeye çalışır. Kasabalarına ne zaman bir üst düzey devlet görevlisi gelse onun evinde ağırlanır, oranın tüm halkını ilgilendiren meseleler bile ona danışılır. Saygınlığı nam salmış kadı kızıdır o.
Bir gün çok sevdiği eşi de göçüp gider bu hayattan. Çocuklarının hepsi büyümüş kimi yurtdışına kimi büyük şehirlere yerleşmiştir. Çok sevdiği kocaman ahşap evinden ayrılarak çocuklarının yanında yaşamak zorunda kalır. Zorunda kalır diyorum çünkü bunu hiç istememiştir fakat çocuklarının zorlaması sonucu buna mecbur kalır. Hayatının geri kalan kısmında hep evini ister, evini özler.
Ve bir gün; mutlu, zorlu, aşık, acılı, varlıklı, yoksul ve daha bir çok duyguyla geçirdiği fırtınalı denebilecek yaşamı sona erer kadıkızı Emine hanımın. Hiç unutulmaz, hala saygı ile anılır. Hala sevgi ile anlatılır. Hala özlenir.

Biliyorum ki bizi yukarıdan biryerlerden izliyorsun. Biliyorum ki ölümünden yıllar sonra bir gece yarısı saçımı okşayan el, yanağıma kondurulan öpücük sana aitti. Seni çok seviyorum anneanneciğim. Nurlar içinde yat...

2006-09-08T09:18:00.000+03:00

Birkaç hafta önce çektiğim bu fotoları ne zamandır buraya yüklemek istiyordum. Kısmet bugüneymiş. Burası Şile ile Ağva arasında, şelale adında bir restaurant. Hakikaten içinde minik şelale var :) yemyeşil bir bahçe, yemyeşil bir su, birde sevdiğimiz arkadaşlarla gidince tadından yenmedi :)

Buda canımcım arkadaşım ve benim hamak keyfimiz :)

Gizli Bahçem

2006-09-06T09:22:00.000+03:00

Kısa tatil de bitti. Çok güzel geçti. Ailemle süper birkaç gün geçirdik. Hava yağmurluydu fakat nerdeyse bütün gün ablam ve annemle cam kenarında oturup, sohbet edip kahve içtik diyebilirim. Yağmurlu havada coşmuş denizi izlemek çok keyifliydi. Malesef fotoğraf çekmeyi çok istedim ama makinem yanımda değildi. Birde kitap okudum bol bol. "Bir Geyşanın anıları" nı okuyorum şuanda. Gerçekten güzel bir kitap, sürükleyici. Benim için en önemlisi anlatılanların gerçek anılar olması. Yaşananların gerçek olduğunu düşününce daha da etkileyici oluyor kitap benim için. Neyse tatil güzeldi iyi ki gitmişim.

Bir süredir bloğuma yazmak isteyipte yazamadım. Sebebi de çevremden birisinin bloğumu okuduğundan şüpheleniyorum ve bu beni çok rahatsız ediyor. Kendimden birşeyler yazarak deşifre olacağımı düşünüyorum. Nasıl desem burası benim kimsenin bilmediği gizli bahçem gibi. İçinde nefes aldığım, bana ait olduğunu sonuna kadar hissettiğim, içimden ne geçiyorsa yazdığım biryer burası. Blogumu okumasını isteyeceğim son kişi odur herhalde. Bunu aşmalıyım. Bu baskıyı üstümden atmalıyım.

Gizli bahçemde özgürce dolaşmak istiyorum.

Gidiyorum...

2006-08-29T16:42:00.000+03:00

Karar verdim. Birkaç günlüğüne şu resimlerdeki yere gidiyorum (bkz. bir önceki post) ama mutfak camları konusunda hala kararsızım :) Kendinize iyi bakın.

2006-08-29T11:28:00.000+03:00

Şu haberi okuyunca tekrar anladım ki bu ülkede şans eseri yaşıyoruz ve şu haber, yolda yürürken bile elimizin kolumuzun sapıklara, manyaklara çarptığının göstergesi oldu. İnsan hayatı bu kadar ucuzmu? delirmemek elde değil.

****************
Sigarayı tamamen bırakamadım ama %70 civarında azalttım. Kendime iyi bakıyorum bu günlerde. Zaten genellikle sevdiğim için sebze - meyve ile beslenmeyi tercih eden biriyim, pazar kahvaltısı haricinde ekmek yemem. Birde zorla da olsa bol su içiyorum ve multivitaminler kullanıyorum. Yaş ilerledikçe nedense insan vücudunun kıymetini mi anlıyor nedir.

****************

Birkaç günlük tatil planlıyorum ama karar veremedim. Arpam gelemeyecek yada son gün katılabilecek. Bu yüzden kararsızım. Alışık değilim onsuz planlar yapmaya.

****************

Bir konuda daha kararsızım. Mutfak balkonumuz mutfağa dahil edilmiş durumda, mutfak camlarımız kocaman. Buraya ahşap jaluzimi yoksa stor perde mi yaptırsak. Mutfakta hangisi daha kullanışlı olur acaba. Bi fikir verin bana arkadaşlar.

...

2006-08-23T14:21:00.000+03:00

Bugünler de yazamıyorum. Tekdüze gidiyor herşey ondan herhalde. Ama bol bol okuyorum. Arkadaşlarımın bloglarını sürekli takipteyim zaten. Birde bu aralar okuduğum (okumaya
çalıştığım) bir kitap var. Sevenleri alınmasın ama dili o kadar ağır geldi ki bana, resmen sıkılıyorum okurken. Yarım bırakmak istemiyorum. Oğuz Atay' ın Tutunamayanlar adlı eserinden bahsediyorum. Aslında birçok okuyan kişi tarafından beğenildiğini biliyorum. Klasikler arasında diyebilirim. Şu anda sanırım 120. sayfalarındayım. Kitap 500 küsur sayfalı.
Okuyanlar varsa nolur söylesin. Bende mi sorun acaba. Konsantre olamadım bu kitaba bir türlü. Yoksa gerçekten ağır bir kitap mı?

sigarayı bırakmam şart oldu. Dr bırakmam gerektiğini söyledi. Nasıl yapıcam bilmiyorum. Bir kaç gündür az içiyorum. Bakalım inşallah bırakırım. Bırakmam lazım.

Hem Arpa Bey' in hemde benim tüm çekirdek aile tatilde / yazlıktalar. Biz işlerden dolayı gidemiyoruz yanlarına. Haftasonu bile boş vaktimiz yok. Karıkoca kaldık İstanbul' da başbaşa. Ama ikimiz bile neredeyse görüşemiyoruz desem yeridir. Az kaldı inşallah. Düzene girmesi yakındır.

Yemek bloglarını çok seviyorum. Birçok güzel tarif edindim, koskoca bir arşiv yaptım sayelerinde ama bu tarifleri denemek kısmet olmuyor bir türlü. Ben de güzel yemekler, pastalar yapıp arada sırada bloğuma koymayı planlıyorum. Emel Başdoğan' ın pastacılıkla ilgili kitabını alıp muhteşem pasta tariflerini uygulamak istiyorum ama nedense bu günlerde üstümde bir miskinlik var. Üşengeç oldum. sıcaklardan mı acaba?

Doğadan Gelen Mesaj...

2006-08-11T10:10:00.000+03:00

Gülse Birsel köşe yazısında kısaca bahsetmiş ondan. İlgimi çekti ve küçük bir araştırmayla, büyüleyici bilgilere ve görüntülere ulaştım. Yukarıda ki muhteşem formlar, usta bir mücevher tasarımcısının elinden çıkmış eserler gibi görünüyor değil mi? ama öyle değil. Bu resimler su damlalarından oluşan şekiller.
Japon bilim adamı Prof. Dr. Masaru Emeto yıllar süren çalışmaları sonucunda, suyun güzel ve kötü sözlere verdiği tepkiyi keşfetmiş. Soğuk bir odada, donmuş su kristallerine sevgi, teşekkür ederim vb. güzel sözler ileterek, mikroskopla incelemeye başlamış. Güzel sözler sonucunda kristallerin, simetrik ve çok estetik muhteşem şekiller oluşturduğunu görmüş. Kötü sözler iletildiğinde ise, suyun donmadığını yada çirkin, kaotik, asimetrik şekiller oluştuğunu görmüş.

2. resimde bunu açıkça görüyoruz. Birinde suya teşekkür ederim deniyor, diğerinde ise seni öldüreceğim.

Bununla da bitmiyor, Dr. Emeto şehir suyu ve tertemiz dağ suyunda da bu denemeleri yapıyor. Aynı kelimelere şehir suyu yeterince estetik şekiller oluşturamayıp bulanık görüntü sergilerken, doğal sular oldukça berrak ve çok daha güzel şekiller oluşturuyor. Aynı çalışmalar muzik aracılığıyla da yapılıyor. Dingin ve hoş müziklerde yine güzel şekiller oluşurken, gürültülü ve rahatsız edici müziklerde çirkin görüntüler oluşuyor. Dr. bütün bu çalışmalar sonucunda, suyun dış etkenlere tepki verebildiği gerçeğine net olarak ulaşmış oluyor.

Dr. Emeto' nun bu çalışmaları, vücudumuzun %70 inin su olduğunu düşünürsek, belki de tedavi amaçlı kullanılacak yöntemlere ulaşacak.

Doğa kimbilir bize daha neler anlatmaya çalışıyor. Kimbilir kusursuz derinliğinde ne kadar faydalı sırlar gizli. Ama biz anlamak yerine kirletmeye, tüketmeye, yok etmeye çalışıyoruz.

Canım deniz, aşkım şezlong, bidenem güneş, herşeyim kocam :)

2006-08-09T13:58:00.000+03:00

Her sayılı gün gibi tatil de çabucak geçti gitti. Full time çalışan biri olarak bana yine yetmedi tabi. Tatil boyunca yaptığım üç faaliyet, yiyip-içmek, şezlongda en rahat nasıl yayılır araştırma-geliştirme çalışmaları ve yüzmek oldu. Tesis genel olarak güzeldi. Çok büyük olmasına rağmen fazla kalabalık değildi. Bu iyi bişeydi. Harika bir doğa, nefis bir deniz bize çok iyi geldi.

Tatil boyunca ve hala sürmekte olan savaş(katliam) bizi üzen tek olay oldu. Elimizden geldiğince haberleri takip etmeye çalıştık olurda biraz insafa gelirler de bu katliama bir son verirler diye. Ben anlamıyorum toprak -yada istedikleri her ne ise - için masum insanları, çocukları öldürüyorlar. Bir sürü insana yakınlarının katlanılmaz acılarını yaşatıyorlar. Değer mi? dünyaya kazık çakacağınımı zannediyor bu acımasız insanlar. Tek dileğim biran önce bu katliamın bitmesi. Her insanoğlu insan gibi yaşamayı hakediyor bu dünyada.

Tatil dönüşü bir dumur yaşadım ki sormayın. Çene kaslarım kasıldı ağzımın uzun süre bir karış açık kalmasından dolayı. Beni bu kadar şaşırtan da "Şeref Can Meselesi" idi. Oysa ki ne kadar üzülmüştüm onun için. Arkadaşlarla her fırsatta onu konuştuk. Yetmedi eve gelip kocişimle konuştuk onu hep. Rüyalarıma girecek kadar taktım kafama. Kaçıranlara lanet ettim. Yine de sonuç, onu organ mafyasının kaçırmış olma ihtimalinden daha kötü değil elbette. Kim olduğunu hatırlamadığım biri "Şeref Can asıl şimdi kayboldu" demişti. Umarım bu olanlar minik kalbinde derin izler bırakmaz. Baba dediği adamın asıl babası olmadığı, annesinin evli olduğu adamı aldatmış olup üstüne birde onu yasak ilişki sonucu dünyaya detirdiği, yine annesinin süper rol kesen bir sahtekar olduğu gerçeğini umarım hatırlamaz Şeref Can.

Son olarak hepimiz için bir dileğim var. (tabi bunu isteyenler için) ; Allahım bizi ömür boyu tatil yapan şanslı kullarından eyle :) amiinn.

İş, iş, iş veee Tatiillll...

2006-07-18T10:06:00.000+03:00

Bu ara işlerimin yoğun oluşu ve geçtiğimiz haftasonu İstanbul dışında olmam sebebiyle bloğuma yazamadım. Bloğuma karşı öyle bir sorumluluk duygusu oluşmuş ki bende, bu süre boyunca içimde hep rahatsızlık hissettim. Her fırsatı değerlendirip yazmak için hazırlandığımda hoopp bir iş çıktı ve ertelemek zorunda kaldım. Çok sevdiğim arkadaşlarımı okuyamadım, yazdıklarına yorumlar yapamadım. Ben ne çok sevmişim bu küçük dünyamı onu anladım.

Şimdi sırada tatil var. Ama yoğunluktan hiçbir plan, organizasyon, vs. yapamadık. Biryerlere gidilecek ama neresi olduğu belli değil. Gideceğimiz beldeyi bile tayin edemedik. Bakalım sürpriz olacak bizim için de. Bu gün içerisinde artık biryerler ayarlamamız lazım. İnşallah hayırlısıyla tatilden bomba gibi dönüp, bloğumda yeniden yazmaya devam edeceğim. Bekleyin beni olur mu?

...

2006-07-11T15:27:00.000+03:00

Yoğunluktan dolayı kısa bir ara. En kısa zamanda tekrar buradayım... (umuyorum)