Yaşam koçum olur musun?

Hem çalışıp hem de her zaman aktif olan, yani; kendine, hobilerine, kuaföre, gezmeye, spora, mutfağa, arkadaşlarına, ailesine, evine, okumaya zaman ayırabilen bayanlar. Eğer hem çalışıp hem de saydıklarımın arasından en az 5 tanesini yapabiliyorum diyorsanız biliniz ki size imreniyorum daha da ötesi müthiş saygı duyuyorum en ötesi sizin gibi olmak istiyorum.

Dün akşam Arpa beyciğime dedim ki, ya hayatım artık sağlıklı yaşayalım istiyorum. Spor yapalım, bol bol yürüyelim, hazır yemeklerle öğünü geçiştirmek yerine sebze yiyelim sağlıklı beslenelim istiyorum dedim. Oda bana yılgın bir ifadeyle bakıp, hayatım sen hep istiyorsun ama yapmaya gelince bir icraat yok dedi. Tokat gibi çarptı yüzüme bu laflar. Çarptı çünkü doğru. Hakikaten ben hep istiyorum, durmadan istiyorum ama iş yapmaya gelince bir bakıyorum ki ben isteyeli kaç zaman geçmiş ama icraat yok. Neden yok çünkü tüm bunlar için vakit gerekli. Sabah evinden 6:00 da çıkıp, akşam 20:00 de dönen evli bir bayanın, yapılması gayet mümkün olan isteklerine bile zaman ayıramaması normal değil mi? Yada abartıyormuyum acaba? Yada ben zamanımı verimli kullanmayı bilmiyorum acaba?

Genellikle zamanla yarışıyorum ama azimliyim bu yarışı ben kazanacağım :) zamanın bu yarıştaki en önemli kozu benim yaşlanıyor olmam :) hız kaybediyorum giderek.

Geçtiğimiz hafta sonu evi bir süpüreyim toz alayım dedim, evin tozunu aldım ama süpürmeye fırsat bulamadan çıkmamız gerekti. Bıraktım bende öylece. Ne yapayım yetişemiyorum her bir şeye. Bu seferde aklım evde kalıyor. Zaten 2 güncük olan hafta sonumda 10 parçaya bölünüyorum neredeyse.

Neyse demem o ki başta dediğim gibi gerçekten yapmak istediklerine zaman ayırabilen sevgili arkadaşlarım. Ne olur bana da anlatın bunun formülünü. Hayat tarzımı değiştirmek istiyorum (buna bile vaktim yok ya neyse) Bunu başarabilen sevgili arkadaşlarım, yaşam koçum olur musunuz?

Çok üzgünüm...

Aslında bambaşka şeyler yazacaktım buraya. Neşeli şeyler. Ama yine ateş düştü içimize. Hiç tadım tuzum yok. İçim yanıyor, kalbim sıkışıyor. Şehit ailelerinin acısını düşünemiyorum bile. Allahım hepsine sabırlar versin.

Nasıl kıyıyorlar onlara anlamıyorum. Bu gencecik çocukların hayatlarını bitirmeye nasıl elleri varıyor. Her an beddua ediyorum hainlere, katillere.

Birde onların arkasındakilere de beddua ediyorum. Hani onlara destek olup bizede nasihat verenler, sizin yanınızdayız deyip, onlara silah verenler varya işte onlara. Allahım düşmanlarımıza fırsat vermesin.

Çoookk Severim

Sevgili Tedarikmucizeciğim sevdiğim şeyler konusunda sobelemiş beni. Daha yeni gördüm ve hemen yazdım...



-Aşkımı, ailelerimizi severim.

-Evimi severim özellikle temizlik bittikten sonra kahvemi alıp evime bakmayı, temiz kokusunu içime çekmeyi severim.

-Evde çeşit çeşit aromalı kahve bulundurmayı ve misafirlerime ikram etmeyi severim.

-Günlerce üzerinde çalıştığım önemli bir işi bitirdiğimde hissettiğim, üzerinden yük kalkması duygusunu severim.

-Aşkımla sohbet etmeyi severim

-Ablamın yemeklerini severim

- Fırından eve yayılan kek, kurabiye, hamur işi kokusunu severim.

- Haklı çıktığım anları severim.

-Şöyle keyifle ve acele etmeden kahvaltı hazırlamayı severim

-Kalabalık aile sofralarımızı severim.

-Aşkımla yaptığımız uzun yolculukları severim.

-Alışverişi, misafir için hazırlık yapmayı, aşkımın sevdiği yemekleri yapmayı çok severim.


Bu liste uzar gider aslında ama dozunda bırakmak lazım :) Sanırım herkesler sobelenmiş ama yinede şansımı deneyeceğim :) eğer sobelenmedilerse ve kabul ederlerse, Güloşcuğumu ve Menapozcuğumu sobeliyorum :)


Mutlu hafta sonları dilerim

Yine çok ara verdim biliyorum. Ama yazmadığım süre öyle koşturmacalı, üzüntülü, sıkıntılı geçti ki yazmak bile içimden gelmedi. Ama çok şükür atlattık her şeyi. Babam hastaneden çıktı. Bayramdan sonra tekrar yatacak sanırım ama şimdilik iyi çok şükür. İnsanın sevdiklerinden biri bir hastalık yaşayınca tüm ailenin huzuru kaçıyor. Babamla birlikte bizde acı çektik sanki. O iğneler, cihazlar tüm tedaviler bizde de uygulanıyormuş gibi yaşadık onunla. Allahım kimseye yaşatmasın bunları. Neyse çok şükür bitti ve kendimize geldik. Tekrar hepinize çok teşekkür ederim destekleriniz için.


Bu arada Ramazanın bitmesine de az kaldı sayılır. Nasıl geçecek diyordum geçti bile. Allah kolaylık veriyor bir şekilde. Ama ramazanın başından beri tek öğünle yaşıyorum ve en zorlandığım kısım bu oldu diyebilirim. Sahura kalkamıyorum maalesef. Fakat kilolarımdan 1 gr. bile kaybetmedim. Nasıl oluyor bende anlamadım valla. (tabi kilo vermek için değil, uykusuzluğa dayanamadığım için sahura kalkamıyorum) Normalde gün boyu yediklerimi sayarsam, tek öğünle yaşadığım şu günlerde iğneye dönmem lazım ama olmadı işte. Kilom sürekli oynuyor bir bakmışım 3 kg vermişim ertesi gün baktığımda 2 kg almışım. Bir dengesizlik var, acaba sumu tutuyor vücudum pek su içemiyorum çünkü.

Ramazanda gelenek haline getirdiğimiz Eyüp sultan gezimizi yaptık arpamla (daha doğrusu benim her yıl gidişim sayesinde Arpa beydede alışkanlık oluştu mecburen). Ama artık o çok sevdiğim mekana girmemizle kaçmak istememiz bir oluyor. Oranın ayrı bir atmosferi vardı hep bana huzur veren. Ama son birkaç yıldır çok kalabalık oluyor hadi ondanda geçtik insanlar resmen caminin avlusunda piknik yapıyorlar. Yerlerdeki tencere tencere sarmalar, börekler, salatalar vs den yürüyemiyorsunuz. İnanın kabristanların içine bile sofra kurmuşlar. Aşağıdaki resim biraz küçük ama fikir verir en azından. Resimdeki insanlar yemek hazırlığındalar. Bizde caminin avlusuna girdik dua okuyup hemen kaçtık maalesef.

Geçtiğimiz hafta sonu da Sultan Ahmet’ e gittik. Şenliklerin ilk başladığı senelerde çok güzel oluyordu ama şimdi orası da bitmiş bence. Eyüp den bir farkı yoktu maalesef. Üzüldük Arpamla. Bir daha ramazanda gelmemeye karar verdik. Meydanın arka tarafında bomboş bir cafe bulduk. Türk kahvelerimizi burada içtik. Gezinin en güzel kısmı burasıydı. Havada güzeldi üşümedik ve uzun uzun sohbet ettik. Bloğumdan ve bu camiadan ne çok şey öğrendiğimden bahsettim yine. Arpamda tatlı tatlı dinledi beni. Kulaklarınızı çınlattım yani :)

Özetle benim yaptıklarım bunlar. Hepinize mutlu haftalar dilerim.